Split/Second: Velocity

Οι εντυπώσεις που μου είχε αφήσει στο πρώτο hands-on το Split/Second: Velocity της Black Rock Studios ήταν οι καλύτερες. Αυτή η «κινηματογραφική» essence που απέπνεε σε κάθε του στιγμή ήταν κάτι μοναδικό, μου είχε δώσει την εντύπωση ότι ουσιαστικά συμμετείχα σε μία ταινία δράσης με αυτοκίνητα. Μετά ήρθε το Blur και κάτι το παρόμοιο concept του, κάτι ο εξίσου arcade χαρακτήρας του, ε, μπερδεύτηκα ο χριστιανός. Ευτυχώς, τρεις βδομάδες πριν την κυκλοφορία του τίτλου της Disney, στα χέρια μου έπεσε μια πολύ πιο ολοκληρωμένη preview έκδοσή του που αποκατέστησε την ισορροπία και μου έδειξε ξεκάθαρα ποιος είναι ο αρχηγός μεταξύ των δύο επερχόμενων τίτλων.

Στο φινάλε του πρώτου hands-on είχα συγκρίνει το Split/Second: Velocity με το Forza 3 και το Gran Turismo 5. Φυσικά και τα δύο τελευταία δεν έχουν την παραμικρή σχέση με το πρώτο από πλευράς gameplay: η σύγκριση αφορά το ειδικό βάρος και την ποιότητά τους και, πιστέψτε με, το παιχνίδι της Disney έχει πολλά περισσότερα να προσφέρει απ’ ότι ένα μέσο arcade racing. Η μαγκιά στο παιχνίδι είναι ότι αντί να ασχολείστε απ’ ευθείας με τους αντιπάλους σας, ασχολείστε με το περιβάλλον γύρω σας/τους, αφού αλληλεπιδρώντας μαζί του επηρεάζετε την κατάταξη του αγώνα ανά πάσα στιγμή. Αυτή είναι και η ομορφιά του Split/Second: από εκεί που είστε όγδοοι χωρίς την παραμικρή ελπίδα για βάθρο, πατάτε ένα κουμπί και βγαίνει μια χοντρή και με τους επτά μπροστινούς σας να έχουν καταπλακωθεί από έναν πύργο ελέγχου που όλως τυχαίως μόλις κατέρρευσε πάνω τους, περνάτε κυριλέ τη γραμμή του τερματισμού.

Στην έκδοση που έπαιξα αυτή τη φορά είχα τη δυνατότητα να διαπιστώσω ορισμένα ακόμα πράγματα με πρώτη και καλύτερη την Α.Ι. η οποία κυμαίνεται σε ικανοποιητικότατα επίπεδα αφού τις καταστροφές που λέγαμε (ανάλογα με το πόσο ποζεράδικη είναι η οδήγησή σας, γεμίζετε μια μπάρα που σας επιτρέπει να ενεργοποιείτε σε συγκεκριμένα σημεία μηχανισμούς καταστροφής) δεν τις προκαλείτε μόνο εσείς αλλά και οι αντίπαλοί σας και μάλιστα αρκετά εύστοχα. Μου άρεσαν αρκετά τα διαφορετικά περιβάλλοντα που είδα (λιμάνι, αεροδρόμιο, πόλη, έρημος) καθώς και το όλο concept στο single player που χωρίζει το παιχνίδι σε 12 chapters ενός –και καλά- reality show. Με την πάροδο του χρόνου και όσο μαζεύετε credits ξεκλειδώνετε νέα οχήματα και αγώνες ενώ όσον αφορά τα πρώτα, τα αυτοκόλλητά τους εξαρτώνται από τα trophies σας!

Από πλευράς τύπων αγώνων, μιλάμε για τέσσερα διαφορετικά είδη: τον κλασσικό αγώνα με γύρους, elimination όπου μετά από κάθε checkpoint ο τελευταίος εγκαταλείπει μέχρι να μείνει ο νικητής, destruction όπου ακολουθείτε φορτηγά που πετούν βαρέλια τα οποία και προσπαθείτε να αποφύγετε (όσο περισσότερο μένετε εντός πίστας, τόσο πιο πολλοί οι πόντοι που κερδίζετε) και ένα ακόμα όπου αντίπαλός σας είναι ένα… ελικόπτερο που σας ραίνει με βόμβες! Είπαμε, οι καταστροφές είναι συνώνυμο του παιχνιδιού!

Αυτό που δεν μου άρεσε ήταν οι συχνές πτώσεις στο framerate, κάτι που είχα παρατηρήσει και την προηγούμενη φορά που ασχολήθηκα με το παιχνίδι αλλά ευελπιστώ πως οφείλεται στο ότι η έκδοση που έπαιξα ήταν preview και άρα όχι τελική. Κατά τα άλλα δεν βρήκα κάτι το μεμπτό στο Split/Second: Velocity, έναν απίστευτα διασκεδαστικό όσο και εντυπωσιακό arcade racing (φρένο, ποιο φρένο;) τίτλο. Όσο έπαιξα, μπορώ να πω ότι το καταφχαριστήθηκα τόσο εγώ, όσο και ο Χάρης που καθόταν δίπλα μου χαζεύοντας το θέαμα και φυσικά δεν θα μπορούσα παρά να ανυπομονώ για την τελική του έκδοση. Όπως και να ‘χουν τα πράγματα, για ένα είμαι βέβαιος: αν ήμουν στη θέση εταιρείας ή studio που αναπτύσσει ανταγωνιστικό προς το Split/Second: Velocity τίτλο (θεωρητικά πάντα), με αυτά που θα είχα δει από το τελευταίο, θα αισθανόμουν το λιγότερο αβέβαιος…