Sonic Colours

Δεν θα κρυφτώ πίσω από το δάχτυλό μου: τα Sonic των τελευταίων ετών δεν μου άρεσαν. Προσοχή: δεν είμαι Νότης. Πιτσιρικάς προτιμούσα να λιώσω κάποιο Sonic στο Master System ή το Mega Drive παρά να παίξω ένα Mario στο Game Boy ή το SNES κάποιου φίλου. Κι όμως, τίτλοι σαν τα Sonic the Hedgehog (το remake προφανώς), Sonic Unleashed, Sonic Chronicles: The Dark Brotherhood και Sonic Adventure δεν με τρέλαναν -ορισμένα με χάλασαν αφάνταστα. Η SEGA λοιπόν κάνει ακόμα μία απόπειρα να ξαναφέρει στη ζωή το πιο γνωστό ίσως franchise της, αυτή τη φορά με το Sonic Colours για το Wii, έναν τίτλο με τον οποίο οι δημιουργοί του τουλάχιστον υπόσχονται πως το franchise θα επιστρέψει στις ρίζες του.

Το παιχνίδι το δοκίμασα για πρώτη φορά στην E3, ωστόσο είχα την ευκαιρία να το παίξω με την ησυχία μου τις τελευταίες μέρες στην preview έκδοσή του. Τα πάντα διαδραματίζονται στο διαγαλαξιακό λούνα παρκ του μετανιωμένου για ό,τι κακό έκανε στο παρελθόν, Dr. Eggman. Από αυτό και μόνο αντιλαμβάνεστε ότι τα περιβάλλοντα και οι πίστες και αυτού του Sonic είναι τίγκα στο χρώμα, κάτι που σε συνδυασμό με τις υπερηχητικές ταχύτητες που πιάνει ο σκαντζόχοιρος προκαλεί ναυτία. Ευτυχώς, αυτή τη φορά την επιληψία τη γλιτώνουμε πάντως. Το gameplay εναλλάσσεται μεταξύ 2D και 3D: το 2D δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα αυτό των παλιών, καλών Sonic, το 3D και πάλι μου φάνηκε παλουκοπάλουκο.

Ο χειρισμός από την άλλη είναι για κάθε γούστο. Θέλετε να παίξετε με το classic controller; Με γεια σας και χαρά σας. Γουστάρετε χειριστήριο GameCube; Εμπρός! Ψήνεστε για Wiimote και Nunchuk; Ελεύθερα! Τραβά μόνο Wiimote η ψυχούλα σας; Ε, άιντε ντε! Απ’ όλα έχει ο μπαξές. Μολονότι τα δύο πρώτα δεν τα δοκίμασα, τα άλλα δύο είναι εξίσου βολικά, αν και οφείλω να ομολογήσω πως κρατώντας το Wiimote οριζόντια, μου ξανάρχονταν ένα-ένα χρόνια δοξασμένα, εποχές Mega Drive κι έτσι. Το παιχνίδι διαθέτει ένα αυτοματοποιημένο σύστημα σκόπευσης προκειμένου να καθαρίζετε τους εχθρούς με ένα διπλό άλμα ευρισκόμενοι απλά κοντά τους. Γενικότερα τα πλήκτρα που θα χρειαστείτε δεν είναι παρά ελάχιστα: Α για άλμα, Β για επιτάχυνση ενώ για να χρησιμοποιήσετε τις ειδικές δυνάμεις του Sonic, αρκεί ένα κούνημα του Wiimote.

Αυτές οι ειδικές δυνάμεις, τα «colors» όπως τα ονομάζει το παιχνίδι, είναι και η βασική προσθήκη στο gameplay αυτού του Sonic, σε σύγκριση πάντα με τα προηγούμενα. Εκτός του να μαζεύετε δαχτυλίδια, στα διάφορα επίπεδα του παιχνιδιού θα απελευθερώνετε μικρές, αιθέριες, εξωγήινες υπάρξεις (τα λεγόμενα whisps) οι οποίες θα γεμίζουν τον σχετικό μετρητή σας. Οι διαφορετικές δυνάμεις (που πηγάζουν από διαφορετικά whisps) είναι οκτώ (έξι για το DS) και δίνουν στον Sonic τη δυνατότητα να σκάψει στο έδαφος, να εκτοξευτεί στο διάστημα, να ταξιδέψει σε απίστευτα μεγάλες ταχύτητες και άλλα τέτοια. Το ωραίο με αυτές είναι πως στην πλειοψηφία τους αλλάζουν άρδην το gameplay επιτρέποντας στον Sonic να προσεγγίσει κρυμμένες περιοχές και φυσικά να κερδίσει έξτρα bonuses. Πέραν των κόσμων του παιχνιδιού, υπάρχουν ένα Sonic Simulator mode (με challenges που υποστηρίζουν και co-op) και ένα platform mini-game με τη μορφή arcade παιχνιδιού στο πάρκο του Dr. Eggman!

Κλείνοντας με αυτή την πρώτη ματιά του Sonic Colours, δεν μπορώ να πω ότι πέταξα και τη σκούφια μου κιόλας. Το παιχνίδι δεν είναι κακό ή μάλλον είναι σαφώς ανώτερο, κατά την προσωπική μου άποψη, από τα άλλα παιχνίδια Sonic που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια. Το πρόβλημά μου έχει να κάνει με το franchise γενικότερα αφού στην παρούσα φάση δεν ξέρω αν είναι σε θέση να προσφέρει κάτι παραπάνω. Το Colours κάνει μια προσπάθεια υιοθετώντας ορισμένα νέα στοιχεία στο gameplay του που υπό προϋποθέσεις μπορούν να δώσουν νέα πνοή στη σειρά. Για την εξαγωγή ασφαλών συμπερασμάτων όμως θα μου επιτρέψετε να περιμένω την τελική έκδοση.