Saboteur, The

Γαλλία, Παρίσι, λίγο πριν το 1944 (και όχι 1994 Κηπουρόπουλε - Χ.Κ.). Η «πόλη του φωτός» βρίσκεται υπό την κατάληψη των γερμανικών στρατευμάτων τα οποία μέρα με τη μέρα αυξάνονται. Η ναζιστική ομίχλη που σκεπάζει τη γαλλική πρωτεύουσα ολοένα και πυκνώνει και η Αντίσταση διαρκώς εξασθενεί. Μόνο κάποιος πραγματικά ατρόμητος θα μπορέσει να επιδείξει την απαραίτητη άγνοια κινδύνου για να παρεισφρήσει στις γραμμές του εχθρού. Μόνο κάποιος πραγματικά ευέλικτος θα ξεγλιστρήσει πίσω από τις πλάτες των Γερμανών προετοιμάζοντας το έδαφος για την επανάσταση. Μόνο κάποιος ηγέτης θα συσπειρώσει τους Γάλλους κόντρα στον κοινό εχθρό. Κι αυτός ο κάποιος είστε εσείς, ένας πραγματικός σαμποτέρ!

Μετά την εισαγωγή που προσφέρω αφιλοκερδώς στην EA για να τη χρησιμοποιήσει στο παιχνίδι, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για ακόμα ένα παιχνίδι που είδα στο showcase της εταιρείας την περασμένη εβδομάδα, το Saboteur. Για το σενάριο τα είπαμε (βασίζεται σε πραγματική ιστορία), για το gameplay φανταστείτε κάτι ανάμεσα σε Mafia, Uncharted και Hitman. Ελέγχετε τον Sean Devlin, έναν Ιρλανδό πρώην οδηγό αγώνων ο οποίος αναλαμβάνει να κάνει όλα όσα είπαμε στην πρώτη παράγραφο προκειμένου να προξενήσει τα μέγιστα δυνατά πλήγματα στους Γερμανούς.

Το παιχνίδι προωθεί το stealth στοιχείο χωρίς πάντως να απαγορεύει και τη δράση τύπου «σκοτώνω και δεν πληρώνω». Όσο περισσότερο τραβάτε την προσοχή επάνω σας βέβαια, τόσο περισσότεροι Γερμανοί θα κάνουν την εμφάνισή σας και επειδή «μετά το ποπ δεν έχει στοπ» καλύτερα να είστε προσεκτικοί. Αν θέλετε φυσικά μπορείτε να ανοίξετε πυρ κατά των Γερμαναράδων και… όπου σας βγάλει ο δρόμος! Το «παρών» στο Saboteur άλλωστε δίνουν όλα τα οχήματα (επίγεια και εναέρια) και όπλα της εποχής, απλά να ξέρετε ότι ο θάνατος δεν είναι μακριά. Ενδεικτικά, βρισκόμουν σε μια πλατεία με Γερμανούς ακροβολισμένους να προσπαθούν να με σφάξουν. Έχοντας το god mode ενεργοποιημένο (για τις ανάγκες του hands-on πάντα) κανείς δεν μπορούσε να μου κάνει τίποτα, ωστόσο με το που το έβγαλα, δεν πέρασε ούτε κλάσμα του δευτερολέπτου και είχα πέσει νεκρός! Ακαριαία μιλάμε!

Στις περιπλανήσεις σας στους δρόμους του Παρισιού θα έχετε τη δυνατότητα να αλληλεπιδράσετε με κόσμο, να κάνετε διάφορα θελήματα καθώς και να αγοράσετε εξοπλισμό για εσάς και την Αντίσταση. Κάτι που μου έκανε εντύπωση είναι πως στο παιχνίδι δεν υπάρχει νομισματική μονάδα. Τα «χρήματά» σας είναι τυρί, ψωμί, δυναμίτης, λάδι και όλα αυτά τα αγαθά που έλειπαν από τον λαό την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οπότε ανταλλάζοντάς τα στη μαύρη αγορά θα αποκτήσετε πρόσβαση σε όπλα και λοιπό «περίεργο» εξοπλισμό.

Το Παρίσι είναι χωρισμένο σε περιοχές (όλες αποτελούν τμήματα ενός ενιαίου χάρτη θυμίζοντας τα πραγματικά διαμερίσματα της Ville-Lumière) που εκτείνονται μέχρι και τα περίχωρα της πόλης περιλαμβάνοντας φυσικά όλα τα μνημεία και κτήρια-κατατεθέντα της εποχής. Ο φίλος μας ο Sean είναι σε θέση να περπατήσει, να σκαρφαλώσει οπουδήποτε φαντάζεστε (τοίχοι, περβάζια, πεζούλια, κόγχες, σκάλες, ταράτσες και σκοινιά αποτελούν μεταξύ άλλων το ρεπερτόριό του) αλλά και να οδηγήσει πάσης φύσεως οχήματα. Οι αποστολές που είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω ήταν ποικίλης ύλης και περιελάμβαναν από σαμποτάρισμα συγκεκριμένων στόχων μέχρι γενικότερα objectives του στυλ «καθάρισε το συγκεκριμένο μέρος από τους Ναζί». Το Saboteur χρησιμοποιεί ένα δικό του σύστημα achievements που ανάλογα με τις πράξεις σας κερδίζετε κάρτες που αναλογούν σε έξτρα χαρακτηριστικά και δυνατότητες.

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι εντυπωσιακά και το Παρίσι της εποχής αναπαρίσταται ρεαλιστικότατα. Να μου το θυμηθείτε πως μεγάλο μέρος του χρόνου που θα αφιερώσετε στο παιχνίδι θα το περάσετε τριγυρνώντας στην πόλη και χαζεύοντας τα αξιοθέατα! Σε περιοχές που η κατοχή των Γερμανών είναι καθολική –και αντίστοιχα η αντίσταση ελάχιστη- το όλο καλλιτεχνικό στυλ αλλάζει και η απεικόνιση μετατρέπεται σε ασπρόμαυρη με πολύ συγκεκριμένα στοιχεία να ξεχωρίζουν όντας έγχρωμα όπως τα φώτα το βράδυ και το κόκκινο χρώμα του αίματος και των Ναζί. Έξυπνη σκέψη και εξαιρετική υλοποίηση που αν μη τι άλλο προσδίδει πόντους στο συνολικό οπτικό αποτέλεσμα.

Σε γενικές γραμμές, όπως έγραφα και στο ρεπορτάζ του EA 2009 Winter Showcase, το Saboteur έχει όλα τα φόντα να εξελιχθεί σε hit των Χριστουγέννων. Συνδυάζει αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία και μάλιστα ιδιαίτερα επιτυχημένα και σε συνδυασμό με την ατμόσφαιρα, τον ανοιχτό χαρακτήρα και το σενάριό του (προσέξτε: Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος κι όμως η πλοκή και το σενάριο είναι ενδιαφέροντα!) κερδίζει άνετα τον φίλο του είδους –με εμένα τουλάχιστον αυτό συνέβη. Ευτυχώς το παιχνίδι κυκλοφορεί σε λιγότερο από έναν μήνα (4 Δεκεμβρίου η επίσημη ημερομηνία) οπότε σύντομα αναμένετε αναλυτικότατο review.