R.U.S.E. multiplayer

Όταν ο Χάρης (…μου αρέσει όταν ο συντάκτης ξεκινά με αυτόν τον τρόπο το κείμενό του, υποδηλώνει αφοσίωση και σεβασμό :Ρ - Χ.Κ.) μου έστειλε ένα Key για την multiplayer beta του R.U.S.E (ευχαριστούμε την CD Media για αυτό) το υποδέχτηκα με κάποιο δισταγμό. Όχι γιατί δεν μου αρέσουν τα παιχνίδια στρατηγικής, το αντίθετο θα 'λεγα (άλλωστε, ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει), αλλά γιατί πάντα στο μυαλό μου τα θεωρούσα ως μια κατ' εξοχήν single player εμπειρία και ποτέ δεν δοκίμασα την τύχη μου online σε κανένα. Πολλοί βέβαια θα διαφωνήσουν με αυτό αλλά τι να κάνουμε, ο καθένας με τις παραξενιές του και εγώ από δαύτες όσες θέλετε. Οπότε με αυτό το hands-on κάνω επίσημα την παρθενική μου εμφάνιση ως στρατηγός στα διαδικτυακά virtual πεδία των μαχών.

Ο Νότης έχει ήδη πει αρκετά για το παιχνίδι παλαιότερα, μιας και είχε την ευκαιρία να το δοκιμάσει στην gamescom 09, είχε όμως αρκετές “παρεμβολές” κυρίως από στελέχη της Εuegen Systems που ίσως να τον καθοδηγούσαν λίγο περισσότερο από όσο έπρεπε. Έτσι με την ενασχόλησή μου τις τελευταίες μέρες με την beta έκδοση του R.U.S.E, είχα την ευκαιρία να δω πως παίζεται τόσο σε ένας εναντίον ενός όσο και σε δύο εναντίον δύο χωρίς “στημένους” αγώνες.

Ζι μουλτισπιλερζβάιν!

Η beta έκδοση δίνει την δυνατότητα επιλογής μόνο μεταξύ δύο παρατάξεων, των Αμερικανών και των Γερμανών. Οι μονάδες τους είναι πάνω κάτω οι ίδιες με κάποιες διαφοροποιήσεις στην εμφάνιση ώστε και να μοιάζουν με υπαρκτές μονάδες από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην τελική του έκδοση το παιχνίδι θα διαθέτει και άλλες παρατάξεις, ανάμεσα στις οποίες το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Σοβιετική Ένωση. Να πω την αλήθεια με ψιλοχάλασε κάπως το setting μιας και πήξαμε φέτος -και όχι μόνο- στα παιχνίδια στρατηγικής που διαδραματίζονται σε αυτή την χρονική περίοδο. Ο βασικός κορμός του R.U.S.E θυμίζει ένα τυπικό RTS, αφού πρωταρχικός σκοπός μας είναι η δημιουργία βάσης με διάφορα κτίρια να μας δίνουν διαφορετικές μονάδες και οφέλη. Για να το πετύχουμε αυτό χρειαζόμαστε “ρευστό” και ο βασικός τρόπος να το αποκτήσουμε είναι να καταλάβουμε τα διάφορα supply dumps που βρίσκονται διάσπαρτα σε όλο τον χάρτη. Μιλώντας για τον χάρτη, αυτός είναι στις περισσότερες περιπτώσεις απλά τεράστιος ανοίγοντας τον δρόμο σε πολλές και διαφορετικές τακτικές σε κάθε παιχνίδι. Σε αυτό βοηθούν και τα Ruses, διάφορες “απατεωνιές” που μας επιτρέπουν να ξεγελάσουμε τον αντίπαλο γέρνοντας την πλάστιγγα προς το μέρος μας. Για παράδειγμα μπορούμε να καμουφλάρουμε όλα τα κτίριά μας σε μια περιοχή του χάρτη ή να φανατίσουμε τις μονάδες μας για περιορισμένο χρονικό διάστημα ώστε να μην υποχωρούν ακόμα και σε περίπτωση που κινδυνεύουν με σίγουρο αφανισμό. Η ικανοποίηση να πέσει ο ανυποψίαστος αντίπαλός μας σε μια καλοστημένη παγίδα, παρασύροντάς τον να κυνηγά μονάδες “δολώματα” ενώ εμείς του την πέφτουμε από την πίσω πόρτα, είναι απλά απερίγραπτη. Η ποικιλία στα Ruses είναι αξιοπρόσεκτη, το ίδιο και η χρησιμότητά τους και στην τελική αυτά είναι που κάνουν το παιχνίδι να ξεχωρίζει από τον σωρό (που όπως είπα, τελευταία παραμεγάλωσε).

Ιχ ζέρστουρ ζι ουντ ίρεν φρόιντ!

Η έκδοση που έχω στα χέρια μου είναι περιορισμένη αποκλειστικά σε ranked αγώνες. Αυτοί ακολουθούν το σύστημα που έχουν πολλά FPS παιχνίδια όπου όσο κερδίζουμε ανεβαίνουμε βαθμό αν και τουλάχιστον αυτή την στιγμή είναι καθαρά διακοσμητικού χαρακτήρα και υπάρχει μόνο για να “ψαρώνει” τους πιθανούς αντιπάλους μας. Στην κανονική έκδοση του R.U.S.E, όσο ανεβαίνουμε κλίμακα θα μπορούμε να συμμετέχουμε σε πρωταθλήματα με παίκτες αντίστοιχης δυναμικής. Νικητής σε κάθε γύρο κρίνεται αυτός που θα καταστρέψει τελείως τον στρατό του άλλου ή σε περίπτωση που επιλεγεί χρονικό όριο, αυτός που θα προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά. Το ίδιο ισχύει και για το 2vs2 αλλά εδώ, καθότι οι βαθμοί των δύο προστίθενται, η καταστροφή του ενός δεν κρίνει απαραίτητα τον αγώνα. Προσωπικά προτιμώ το “τετραπλό” μιας και εκεί ο αγώνας είναι ακόμα πιο αμφίρροπος ειδικά αν υπάρχει χρονικό όριο. To παράδοξο στο multiplayer είναι ότι δεν παίζει ρόλο ποιά παράταξη θα πάρει ο καθένας, μπορούν μάλιστα να πάρουν όλοι την ίδια. Fog of war απλά δεν υπάρχει αλλά αν και βλέπουμε τις κινήσεις των περισσότερων μονάδων των αντιπάλων μας στον χάρτη, δεν ξέρουμε ακριβώς το είδος τους. Αυτό μας φορτώνει με πρόσθετο άγχος μιας και ποτέ δεν ξέρουμε σε τι ακριβώς πάμε να επιτεθούμε. Να στείλω τα αεροπλάνα μου για να διαλύσουν εκείνα τα τανκς ή να κρατηθώ μπας και τελικά μου βγουν αντιαεροπορικά και μου τα κάνουν κόσκινο; Να κάνω έφοδο με τους πεζικαραίους μου σε μια φαινομενικά αφύλακτη βάση ή να κάτσω στα αβγά μου μπας και με ταράξουν στους όλμους από μακριά; Αυτά είναι μόνο λίγα από τα πολλά διλήμματα που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε σε κάθε γύρο. Σπάνια μία μάχη θα κριθεί απλά δημιουργώντας ένα τεράστιο στρατό και ορμώντας στα τυφλά (πιστέψτε με, το ανακάλυψα με τον “άσχημο” τρόπο).