Rayman Origins

Το Rayman Origins είναι από ‘κείνα τα παιχνιδάκια που θέλω να παίξω όταν με το καλό κυκλοφορήσουν. Το κακό γι’ αυτό και για τη Ubisoft είναι πως θα κάνει την εμφάνισή του τον Νοέμβριο, ήτοι τον πιο φορτωμένο από πλευράς κυκλοφοριών μήνα του κόσμου. Κρίμα θα ‘ναι διότι από τα όσα έχω δει από το παιχνίδι, αξίζει της προσοχής μας. Πρόκειται για ένα 2D platformer το οποίο συνδυάζει την κλασσική συνταγή του παρελθόντος με τις επιταγές του σήμερα, ανασταίνοντας παράλληλα τον Rayman για λογαριασμό της Ubi.

Στον preview κώδικα που έφτασε στα –βελούδινα- χέρια μου, είχα την ευκαιρία να παίξω τους δύο πρώτους κόσμους του παιχνιδιού. Καθένας εξ’ αυτών αποτελείτο από 6-7 επίπεδα, από τα 60 συνολικά που θα περιλαμβάνει το παιχνίδι. Το κάθε level δεν κρατά πολύ (καμία σχέση με τα κλασσικά 2D platformers των 8μπιτων και 16μπιτων που ίσως να θυμάστε οι της ηλικίας μου), ωστόσο για να «καθαρίσετε» οριστικά με το καθένα απ’ αυτά θα χρειαστούν περισσότερα από ένα playthroughs αφού το παιχνίδι σας θέτει διάφορους στόχους (collectables, χρόνο, μυστικά δωμάτια κλπ). Κάποια από τα επίπεδα πάντως τα έβγαλα σε χρόνο μικρότερο των δύο λεπτών!

Το παιχνίδι βασίζεται αρκετά στο multiplayer. Σε αυτό το hands-on είχα τη δυνατότητα να παίξω μόνος και με άλλο ένα άτομο παρέα. Στη gamescom ωστόσο δοκίμασα το παιχνίδι σε τετραπλό και μπορώ να πω πως ήταν απολαυστικότατο –λίγη συνήθεια θέλει η κάμερα κάθε φορά που ανοίγει το πλάνο μόνο. Πριν κάνα δίμηνο στη Γερμανία βέβαια, το παιχνίδι ήταν στο Wii: το gameplay παραμένει λίγο-πολύ παρόμοιο με τα γραφικά να αλλάζουν ανάλυση προφανώς, παραμένοντας στα ίδια, υψηλά σε γενικές γραμμές ποιοτικά στάνταρ. Όταν ψοφήσει κάποιος παίκτης, τότε αιωρείται στην οθόνη, μέχρι κάποιος άλλος να τον ακουμπήσει και να τον επαναφέρει στο παιχνίδι. Επίσης, το multiplayer είναι drop-in/drop-out, κάτι που μετράει αρκετά. Όσο δε, προχωράτε ξεκλειδώνονται χαρακτήρες και έξτρα επίπεδα.

Καθίστε μια στιγμή. Τι μου θυμίζουν όλα αυτά; Βρε τι μου θυμίζουν… Α, ναι! New Super Mario Bros. Wii! Αλλά στη Rayman εκδοχή του. Ως εκ τούτου τα επίπεδα είναι κομματάκι πιο πολύπλοκα με τον παίκτη πάντως να είναι σε θέση να κάνει και το speed run του άμα λάχει, με την ίδια ευκολία που μπορεί να ψάξει ένα level σπιθαμή προς σπιθαμή. Επίσης, λίγο πριν κλείσω, έχω να δώσω τα συγχαρητήριά μου σε όποιον επιμελήθηκε το soundtrack του τίτλου. Εμπνευσμένο και απολαυστικό, συνάδει με το γενικότερο στυλ και χιούμορ του παιχνιδιού και εν τέλει, για να με κάνει soundtrack από platformer να το προσέξω, ε, πάει να πει ότι μετράει.

Το Rayman Origins ή όσο είδα απ’ αυτό, μου άρεσε. Η μοναδική μου ένσταση έχει να κάνει με τη διάρκειά του η οποία μυρίζομαι ότι θα ‘ναι κάτω του μετρίου. Σε κάθε περίπτωση όμως, το παιχνίδι δείχνει διασκεδαστικότατο και δείχνει να τηρεί την υπόσχεσή του. Ποια είναι αυτή; Μα να φέρει φυσικά το Rayman και πάλι στις ρίζες του. Αγνό και ανόθευτο platforming, σου ερχόμαστε!