Raving Rabbids: Travel in Time

Μετά το περσινό Rabbids Go Home, τα κουνέλια της Ubisoft… γεννοβολούν και φέτος, αυτή τη φορά με το Travel in Time, έναν party τίτλο που επί της ουσίας αποτελείται από μια σειρά mini-games. Το στόρι είναι εξίσου γουατέβερ: οι λαγοί βρίσκουν ένα πλυντήριο ρούχων που τυγχάνει να είναι και χρονομηχανή και μ’ αυτό ταξιδεύουν πίσω στον χρόνο κάνοντας τα πάντα μαντάρα: καταστρέφουν το άγαλμα της Σφίγγας, δημιουργούν το χαμόγελο της Μόνα Λίζα, οδηγούν το χρηματιστήριο της Wall Street στο περίφημο «κραχ» και άλλα τέτοια ωραία.

Με το Travel in Time να πέφτει στα χέρια μου σε preview κώδικα, είχα την ευκαιρία να πάρω μια πρώτη γεύση απ’ αυτό, μόνο που στην περίπτωσή του, η γεύση αυτή… ψιλοπίκριζε. Το παιχνίδι διαθέτει λοιπόν ένα λόμπι, σε περιβάλλον μουσείου απ’ όπου επιλέγετε αμφίεση για το λαγούδι σας, συμμετέχετε σε κάτι «ντιριντάχτα»… mini-mini-games (και καλά χορεύετε κουνώντας το Wiimote, μόνο που ό,τι κίνηση και να ‘κανα, το παιχνίδι τη μετρούσε για σωστή) και επιλέγετε mini-games για να παίξετε. Το Travel in Time υποστηρίζει έως και τέσσερις παίκτες, ενώ σε περίπτωση που τελικά μαζευτείτε λιγότεροι, τις κενές θέσεις συμπληρώνει η A.I.

Για τις ανάγκες του hands-on λοιπόν είδα κάποια από τα mini games του, τα οποία δεν μπορώ να πω πως μου άφησαν και τις καλύτερες εντυπώσεις. Έπαιξα φερ’ ειπείν ένα όπου ο λαγός μου είχε μια περίεργη «ιπτάμενη μηχανή» στην πλάτη του με αποτέλεσμα να μπορεί να πετάει. Μάλιστα για το συγκεκριμένο παιχνιδάκι, έπρεπε, λέει, να έχω συνδέσει και το Nunchuk. Ε, τι με το Nunchuk, τι χωρίς το Nunchuk, δεν κατάφερα να σταυρώσω στροφή για στροφή: σε όλες έμπαινα, αλλά έλα που δεν κατάφερα να βγω από καμία. Χώρια που το «αεροπλάνο» μου ανεβοκατέβαινε όπως λάχει. Συμπαθές βρήκα ένα παιχνίδι στο setting του Bollywood όπου έπρεπε να χοροπηδάω σπάζοντας τούβλα με πόντους από πάνω προς τα κάτω, ενώ ένα ακόμα που έπαιξα, στην εποχή των δεινοσαύρων, το κέρδισα μεν, χωρίς να καταλάβω γρι, δε. Υπάρχουν και παιχνίδια ειδικά για το Wii MotionPlus (αυξημένη ακρίβεια και τέτοια) αλλά η κατάσταση είναι μια απ' τα ίδια.

Το θέμα με το Travel in Time βασικά είναι πως η A.I. δεν αποτελεί ούτε τον καλύτερο συμπαίκτη αλλά ούτε και τον καλύτερο αντίπαλο. Από απόδοση λίγα πράγματα, ελάχιστες φορές στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και γενικώς, αν δεν έχετε κάποιον φίλο παρέα, το παιχνίδι δείχνει βαρετότατο. Με παρέα, αντίθετα, μιας και είχα τη δυνατότητα να παίξω έτσι το παιχνίδι, τα πράγματα αλλάζουν αφού συν τοις άλλοις, ο συμπαίκτης σας «δένεται» μαζί σας με… χαρτί υγείας με αποτέλεσμα να πρέπει να συντονίζετε τις κινήσεις σας –ειδάλλως θα βαρεθείτε να κάνετε ο ένας χαλάστρα στον άλλο, κατά λάθος ή όχι, δεν έχει σημασία. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα ακόμα level που έπαιξα, στο «κραχ» της Wall Street, όπου έπρεπε να μεταφέρω κιβώτια με λεφτά στο ταμείο μου, κάτι που έπρεπε να κάνει και η αντίπαλη ομάδα. Ε, πόσες φορές πήγα να τους πάρω το κιβώτιο απ’ τα χέρια και ο συμπαίκτης μου με τράβηξε (άθελά του, ελπίζω) πίσω χαλώντας μου τη «μπεσαμέλ»...

Σε γενικές γραμμές το Travel in Time δεν με ικανοποίησε ιδιαίτερα. Για την ακρίβεια, είχε πλάκα μόνο όταν έπαιζα με παρέα. Όταν ήμουν μόνος ενάντια στην A.I. τα πάντα γίνονταν πιο ρηχά κι από νερολακκούβα μεσ’ στο κατακαλόκαιρο ενώ ο μάλλον προβληματικός χειρισμός σε ορισμένα mini-games όπως και η απουσία tutorials (πιστέψτε με, σε κάποια παιχνίδια, πραγματικά χρειάζονται) δυσχέραιναν ακόμα περισσότερο την κατάσταση. Με δεδομένο μάλιστα ότι το παιχνίδι κυκλοφορεί σε μερικές εβδομάδες, έχω την εντύπωση πως η Ubisoft θα χρειαστεί να βγάλει… λαγούς απ’ το καπέλο της προκειμένου να βελτιώσει σημαντικά την κατάσταση και να μας προσφέρει ένα παιχνίδι αντάξιο των υψηλών προσδοκιών που δημιούργησε ο προκάτοχός του.