Ninja Gaiden 3

Το Ninja Gaiden 3 το ‘χα δει πρώτη φορά στη gamescom του καλοκαιριού (στην press area της THQ, ντόινγκ!) και θυμάμαι, αυτό που μου ‘χε κάνει εντύπωση στην παρουσίασή του, ήταν η συγκινητική προσπάθεια των ανθρώπων της Team Ninja να πείσουν εμένα και τους λοιπούς εκπροσώπους των media ότι το παιχνίδι θα ‘χε και πλοκή, σενάριο, μπλα-μπλα, κάτι άλλο τέλος πάντων εκτός από ανελέητο ξύλο και τόνους αίματος. Προφανώς χαζεύοντας το παιχνίδι τότε δεν διαπίστωσα κάτι τέτοιο, κάτι που επαναλήφθηκε και τώρα που πήρα στα χέρια μου την preview έκδοσή του.

Σε αυτή είδα δύο τοποθεσίες, το Λονδίνο και τη χιλιοτραγουδισμένη έρημο Ρουμπ αλ-Καλί του Ντουμπάι οι οποίες όπως αντιλαμβάνεστε ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες. Το μεν Λονδίνο ήταν μουντό και σκοτεινό με την πλοκή εκεί να εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια των βραδινών ωρών την ώρα που στο δε Ντουμπάι ο ήλιος με τύφλωνε διαρκώς ενόσω ο Ryu Hayabusa μου επιδιδόταν σε ακροβατικά. Αυτό που δεν άλλαξε πουθενά κατά τη διάρκεια του playthrough μου ήταν η ακατάπαυστη δράση καθώς το ξύλο… έρεε άφθονο προς ανατολάς τε και προς δυσμάς ωσαύτως.

Ο Ryu υιοθετεί πράγματι ένα πιο badass και μυστηριώδες στυλάκι το οποίο ενισχύεται ακόμα περισσότερο από το πρησμένο τουμπανιασμένο δεξί του χέρι –θα μάθετε στην αρχή του παιχνιδιού πώς την «έπαθε». Η Tecmo Koei μοιάζει να ‘χει βασίσει κάμποσα πράγματα όσον αφορά το παιχνίδι πάνω στο χέρι του Ryu, ωστόσο το μόνο απ’ αυτά που μπόρεσα να δω είχε να κάνει με μια σπέσιαλ κίνησή του που άφηνε τους τρομοκρατημένους εχθρούς έρμαια στις ορέξεις του Ryu μου. Όσο για τις μάχες, αυτές λάμβαναν χώρα σε μια κλειστή περιοχή στην οποία εμφανίζονταν διαρκώς αντίπαλοι.

Μ’ άρεσε πολύ το ότι πατώντας απλώς ένα εκ των δύο πλήκτρων επίθεσης, ο Ryu μετακινιόταν αστραπιαία (και αυτόματα) πλάι στον κοντινότερο εχθρό τον οποίο ακολούθως άρχιζε να πετσοκόβει. Δεν χρειαζόταν δηλαδή να πηγαινοέρχομαι από αντίπαλο σε αντίπαλο σαν την άδικη κατάρα. Το animation ήταν ικανοποιητικό με το αίμα να τιγκάρει κουβάδες αλλά τους ακρωτηριασμούς να λάμπουν διά της απουσίας τους –όπως είχε πάντως προαναγγείλει η Tecmo Koei. Στο normal πάντως δεν δυσκολεύτηκα καθόλου. Λίγο στα bosses (ή τους bosses-like αντιπάλους, γουατέβερ) χρειάστηκε ελαφρώς περισσότερη προσοχή αλλά κατά τα άλλα όλα κύλησαν «νεράκι». Στο hard που δοκίμασα την τύχη μου, είπα τον δεσπότη Παναγιώτη…

Εν τέλει, το Ninja Gaiden 3 δείχνει αν μη τι άλλο υποσχόμενο. Δεν θα έλεγα ότι καινοτομεί σε κάτι συγκεκριμένο σε σχέση με άλλα παιχνίδια του είδους: και τις μάχες του τις έχει, και τα QTE του τα ‘χει, και το αίμα του το ‘χει, και τον ποζερά του ήρωα τον έχει. Δεν του λείπει κάτι. Οι φίλοι του Ryu Hayabusa και του είδους των brainless, hack & slash action γενικότερα πιστεύω ότι έχουν έναν επιπλέον λόγο να περιμένουν πώς και πώς την 23η Μαρτίου…