NBA Jam

Το NBA Jam είναι ένα από ‘κείνα τα παιχνίδια που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, κυρίως γιατί θυμάμαι επί δημοτικού, τις ομηρικές μάχες που έδιναν κι έπαιρναν (τόσο με αυτό, όσο και με το NBA Jam T.E.) κάθε Παρασκευή και Σάββατο στο σπίτι ενός φίλου μπροστά απ' το Mega Drive του.

Ε, όπως και να το κάνουμε, αναμνήσεις είναι αυτές και δύσκολα ξεθωριάζουν. Όταν λοιπόν κατά τη διάρκεια της E3 βρέθηκα στο booth της EA περιμένοντας για την αποκλειστική παρουσίαση του Crysis 2, δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό και έκατσα να παίξω ένα-δυο παιχνιδάκια στο NBA Jam. Φυσικά τα ένα-δυο παιχνιδάκια έγιναν χωρίς καν να το καταλάβω τέσσερα-πέντε και λίγο ήθελα να βρεθώ να εξηγώ στον Κλάδη πώς κατάφερα να χάσω τον Yerli!

«Μα… είναι ο ίδιος»!

Πριν καν αρχίσω να παίζω το παιχνίδι, έπιασα απ’ τα μούτρα τον άνθρωπο της EA Sports που βρισκόταν εκεί για τις… συστάσεις και μέλος της ομάδας που ανέπτυσσε το παιχνίδι. Ο λόγος ήταν ο εκφωνητής, οι ατάκες και κυρίως η έλλειψη νεύρου του οποίου με βάση τα όσα είχα ακούσει στα trailers, με απογοήτευσαν πλήρως. Η απάντησή του με άφησε άναυδο αφού ο άνθρωπος μου είπε ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο που περιέγραφε τους αγώνες στο αρχικό NBA Jam! Δεν ξέρω τι έχει μεσολαβήσει από τότε αλλά χίλιες φορές να ‘χαν βάλει τον γιο του! Το κακό βέβαια είναι πως απ’ ότι έμαθα, το παιχνίδι είναι στα… τελειώματα, κάτι που σημαίνει ότι πολύ δύσκολα θα δούμε αλλαγές στον τομέα αυτόν.

Επειδή όμως αρκετά γκρίνιαξα, πάμε να δούμε πως ήταν το παιχνίδι. Με μια λέξη, διασκεδαστικότατο! Το πρώτο πράγμα που ενδιαφέρει συνήθως σε ένα τέτοιο remake (από το SNES και το Mega Drive, ασχέτως των άλλων formats, στο Wii, ε, όσο να ‘ναι δεν είναι και λίγο πράγμα) είναι ο χειρισμός, κάτι που στην EA Sports πρόσεξαν αρκετά. Ελέγχετε τους παίκτες σας με τα Nunchuk και Wiimote: η κίνηση γίνεται με τον αναλογικό μοχλό, το σουτ και το άλμα με ένα τίναγμα του Wiimote ενώ κλεψίματα, τούρμπα, σέα, μέα με τα λοιπά κουμπιά. Αυτό που μου ‘κανε εντύπωση ήταν πως έχοντας από δίπλα μου τον άνθρωπο της EA να μου λέει τι κάνει τι, μέσα σε μισό λεπτό είχα μια πλήρη εικόνα του gameplay του τίτλου, οπότε από τις πρώτες στιγμές του πρώτου μου αγώνα άρχισα να δίνω τα διαπιστευτήριά μου («Greece ρε, Spanoulis» κι έτσι).

Δυο-δυο, στη μπανιέρα δυο-δυο

Η μεγάλη πλάκα ήταν βέβαια όταν παίξαμε δύο εναντίον δύο (εννοείται πως μπορεί να παίξει και ένας σε μία ομάδα με τον έλεγχο του δεύτερου μπασκετμπολίστα να περνά στην A.I. αν και ο παίκτης μπορεί να εναλλάσσεται μεταξύ των χαρακτήρων) όπου εκεί έγινε το σώσε. Οι αγώνες αποτελούνταν από τέσσερις τρίλεπτες περιόδους στις οποίες φυσικά γινόταν Ο πανικός! Τα καρφώματα και τα alley-oops έδιναν κι έπαιρναν, αν και για να πω την αλήθεια, ακόμα δεν έχω καταλάβει το πώς γίνονταν τα διάφορα τρικ όταν ο παίκτης βρισκόταν στον αέρα –απλά κουνούσα σαν τρελός το Wiimote προς πάσα κατεύθυνση και ο παίκτης μου έκανε τα δικά του! Αν και στους πρώτους δύο αγώνες μου δεν είχα ιδιαίτερη δυσκολία να αναδειχτώ σε MVP (η πενηντάρα ήταν δεδομένη), στον τρίτο εδέησα να βρω σοβαρούς αντιπάλους, οπότε είδα τις μισές και πλέον προσπάθειές μου για κάρφωμα να κόβονται εντυπωσιακά, κάτι που σήμαινε πως έπρεπε να αναπροσαρμόσω τη στρατηγική μου –δηλαδή να δίνω και πάσες.

Τα γραφικά του NBA Jam πάντως δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο. Ναι, εντάξει, μιλάμε για Wii, αλλά αυτά του Epic Mickey ας πούμε πιο πολύ με ενθουσίασαν. Τα πρόσωπα των παικτών αποτελούν καλά μονταρισμένες φωτογραφίες των πραγματικών και εναλλάσσονται ανάλογα με την εξέλιξη του αγώνα, το frame-rate ήταν σταθερό αλλά η συνολική ποιότητα κυμαινόταν στη μετριότητα. Προφανώς δεν περιμένω το NBA Jam να ανταγωνιστεί το Crysis 2 αλλά ρε παιδιά, να μην έχουμε και στόχο το παιχνίδι να είναι απλά καλύτερο του αυθεντικού! Ένα σκαλοπατάκι παραπάνω δεν θα έβλαπτε! Ακόμα κι έτσι όμως, διασκέδασα αφάνταστα παίζοντάς το. Περιμένω να το ξαναδώ άλλη μια φορά στη gamescom πάντως αφού θέλω να ρωτήσω για ένα-δυο πραγματάκια που δεν κατέστη δυνατόν να μάθω στην E3 (power-ups, ειδικοί χαρακτήρες κλπ), όπως και να ‘χει όμως, είναι μια γερή τζούρα από τη χρυσή εποχή της Midway. «Για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί» που λένε…