Metro 2033

Αν υπάρχει για τον γράφοντα μια μεγαλύτερη αγάπη από τα τρένα γενικά, είναι οι υπόγειοι σιδηρόδρομοι. Από πιτσιρίκι θυμάμαι, τρελαινόμουν για το τμήμα Μοναστηράκι – Αττική στον ηλεκτρικό όπως επίσης και για τις «στοές» κάτω απ’ το Φάληρο –που περισσότερο έφερναν σε υπόγεια διάβαση στο Μπρονξ παρά στον Πειραιά αλλά τέλος πάντων. Όπως αντιλαμβάνεστε λοιπόν, το Metro 2033, το επερχόμενο παιχνίδι της THQ που είναι βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Dmitry Glukhovsky, δεν θα μπορούσε να με αφήσει αδιάφορο και έτσι όταν ήρθε η ώρα το byteme να παραβρεθεί στο σχετικό event στην καρδιά του Λονδίνου, τα εισιτήριά μου κατά έναν περίεργο τρόπο ήταν ήδη έτοιμα.

Metro-Polis (όχι τα CDάδικα)

Βρισκόμαστε στο 2033. Ο πλανήτης έχει σχεδόν καταστραφεί και η ανθρωπότητα κυνηγημένη από μεταλλαγμένα πλάσματα και δηλητηριώδη αέρια έχει καταφύγει σε ανήλιαγες στοές όπου και φυτοζωεί. Ένα από τα μεγαλύτερα συμπλέγματα είναι αυτό της Μόσχας το οποίο στην ουσία δεν είναι άλλο από το κάποτε δίκτυο του μετρό της Ρωσικής πρωτεύουσας το οποίο αποτελεί παράλληλα και το μεγαλύτερο πυρηνικό καταφύγιο –να ‘ναι καλά ο Lenin. Τα πράγματα εκεί όμως ξεφεύγουν όταν εμφανίζεται μια νέα, άγνωστη μέχρι πρότινος απειλή: οι Dark Ones. Εμείς ελέγχουμε τον Artyom, έναν 20χρονο Ρώσο ο οποίος έχει ζήσει όλη του τη ζωή στο μετρό της Μόσχας και μην έχοντας κάτι να χάσει, αποφασίζει να διεισδύσει στην καρδιά του δικτύου, τη θρυλική Polis προκειμένου να ειδοποιήσει τους… comrades του για τον κίνδυνο που ελλοχεύει.

Τα γεγονότα του παιχνιδιού ακολουθούν πιστά την πλοκή του βιβλίου (θα τα πούμε και γι’ αυτό εν καιρώ) και εξελίσσονται μέσω φοβερά λεπτομερών cut-scenes που έχουν δημιουργηθεί με τη μηχανή γραφικών του παιχνιδιού. Μοναδικό ελάττωμα που βρήκα εδώ ήταν το ότι δεν μπορούσα με τίποτα να τις προσπεράσω οπότε σώνει και καλά έπρεπε να τις δω (αν τις βλέπεις για πρώτη φορά δεν τρέχει και τίποτα, αν όμως για κάποιον λόγο βλέπεις το ίδιο βίντεο για τρίτη φορά σε μια μέρα, ε, τότε υπάρχει θέμα). Όπως και να ‘χει όμως δένουν υπέροχα με τη δράση και «κουμπώνουν» σχεδόν ιδανικά. Αιτία γι’ αυτό είναι τα κορυφαία γραφικά που είναι σε θέση να αποδώσει το παιχνίδι (η έκδοση για PC θα υποστηρίζει απ’ ότι έμαθα nVidia PhysX, DirectX 10 και 11, οπότε ετοιμαστείτε για ακόμα καλύτερα αποτελέσματα): ο φωτισμός είναι δυναμικός με τις φωτοσκιάσεις να μεταβάλλονται ανάλογα με τα φώτα και τις σχετικές θέσεις των ανθρώπων/αντικειμένων στον χώρο, ενώ λεπτομερέστατα είναι και τα μοντέλα των ανθρώπων –των εχθρών έχω την εντύπωση ότι χάνουν λιγάκι.

Από τα πρώτα σας κιόλας βήματα στο υπόγειο σύμπλεγμα της Μόσχας, θα νιώσετε ένα αίσθημα κλειστοφοβίας να σας διακατέχει –στάνταρ πράγματα. Η βαριά ατμόσφαιρα που επικρατεί στις στοές του μετρό της ρωσικής πρωτεύουσας έχει αποδοθεί ιδιαίτερα πειστικά και πιστέψτε με, δεν μπορείτε να φανταστείτε την ανακούφιση που θα νιώθετε κάθε φορά που στο βάθος ενός τούνελ αχνοφέγγει κάποιο γνώριμο φως ή βλέπετε τους συντρόφους σας να σας γνέφουν καθώς πλησιάζετε προς το μέρος τους, αφήνοντας πίσω σας μια άγνωστη και σκοτεινή σήραγγα. Το φως παίζει μεγάλο ρόλο στο παιχνίδι: με δεδομένο ότι βρίσκεστε μέσα σε υπόγειες στοές, οι πηγές φωτός είναι όλες τεχνητές ενώ πολύτιμος σύμμαχός σας θα είναι το φανάρι σας το οποίο μπορείτε να «φορτίζετε» ανά τακτά χρονικά διαστήματα για να φέγγει δυνατότερα.