Killzone 3

Μόλις προχθές έφτασε στα χέρια μας η πρώιμη, δοκιμαστική έκδοση του Killzone 3. Ένα παιχνίδι το οποίο προσωπικά το περιμένω με αρκετό ενδιαφέρον, καθότι θα είναι ένας από τους πρώτους καρά-core τίτλους που θα υποστηρίζουν εγγενώς τον χειρισμό με το Move - όπως και να έχει, το γεγονός αυτό από μόνο του εξάπτει την φαντασία, τόσο αυτών που καλοβλέπουν το χειριστήριο κίνησης όσο και αυτών που υποστηρίζουν θερμά ότι τα shooters δεν παίζονται παρά μόνο με... ποντίκι και πληκτρολόγιο..!

Στάσου, φαντάρε, μή φεύγεις!

Πριν όμως πιάσω τα περί χειρισμού (κάντε λίγη υπομονή, ντε!) ας τα (ξανα)πούμε εν συντομία για τα γύρω-γύρω από το παιχνίδι. Το Killzone 3 σου δίνει την σκυτάλη ακριβώς εκεί που την άφησε το Killzone 2 - ή τουλάχιστον προσπαθείς να την πάρεις, αφού με το «καλημέρα» (καλημέρα κιόλας, είναι 4:46 τα ξημερώματα) βρίσκεσαι καταμεσής μίας ζόρικης αψιμαχίας μεταξύ των Helghast και μιας χούφτας επιζώντων φαντάρων της ISA. Το στόρι λέει (ακολουθούν σπόιλερ για όσους δεν έπαιξαν το δεύτερο παιχνίδι έως το τέλος του) ότι μετά την πτώση του δικτάτορα των Helghast, η αυτοκρατορία τους έχει χωριστεί σε διάφορες παρατάξεις που αντιπαρατίθενται για τους δικούς της πολιτικούς λόγους η κάθε μία. Εξ αιτίας αυτής της ιδιαίτερης κατάστασης το παιχνίδι θα μας «βάλει» μέσα στην κοινωνία των Helghast και για πρώτη φορά θα τους γνωρίσουμε σε πρώτο πρόσωπο και θα μάθουμε τι-στο-hel τρέχει με αυτούς τους τύπους που είναι λίγο φασίστες, λίγο κομμουνιστές, λίγο άνθρωποι και η όψη τους παραπέμπει σε ναζί.

Το πώς θα τους γνωρίσουμε, ουμμμ, δεν γίνεται ακριβώς σαφές μέσα από την μικρή σε διάρκεια δοκιμαστική έκδοση, αλλά είναι τόσο ξεκάθαρο ότι η Guerrilla έχει επηρεαστεί από το Halo (θάνατος του Prophet, εμφύλιος πόλεμος στην «αυτοκρατορία» κ.λπ.) που σχεδόν αισθάνομαι την σιγουριά ότι αν έγραφα «κάποιοι στρατιώτες της ISA θα συνταχθούν με μία σέχτα Helghast οι οποίοι θέλουν να φέρουν την αλλαγή» θα έπεφτα πολύ μέσα. Άν το έγραφα.

Πάντως παρότι «sci-fi», το Killzone 3 προβάλλει περισσότερο ένα προφίλ που θυμίζει πολεμικό shooter, αναπαράγοντας σκηνικά από τα οποία αν αφαιρούσαμε ορισμένα στοιχεία, θα θύμιζαν ρεαλιστικά πολεμικά θέατρα τύπου «Call of Duty». Οι στρατιώτες της ISA φέρνουν περισσότερο σε κωλοφάνταρα παρά σε οργανωμένο στρατό, οι αναμετρήσεις παραπέμπουν σε ανταρτοπόλεμο (αν και στο Killzone 3 αντίθετα με τον προκάτοχό του δεν περιοριζόμαστε σε αστικά περιβάλλοντα) και τα όπλα αν μή τι άλλο μοιάζουν να έχουν κατασκευαστεί από ανθρώπινα χέρια.

Ω, τι ωραίος που δείχνεις κρυμμένος εκεί πέρα!

Από την πρώτη κιόλας στιγμή, πάντως, φαίνεται ότι τα γραφικά έχουν βελτιωθεί αρκετά σε σχέση με το Killzone 2. Ή μάλλον, άκυρο, τα γραφικά φαίνονται ότι έχουν βελτιωθεί από την στιγμή που θα συμβεί κάτι για να σας το αποκαλύψει, όπως ας πούμε το να κρυφτείτε πίσω από έναν τοίχο για να διαπιστώσετε έντρομοι ότι δεν αργεί να γίνει φύλλο και φτερό από τους όλμους και τα οπλοπολυβόλα των Helghast. Ο τοίχος.

«Ωπ, τα περιβάλλοντα καταστρέφονται;» θα αναρωτηθείτε και μετά θα καταπιαστείτε να δείτε τι άλλο έχει καλογυαλιστεί σε σχέση με το προηγούμενο παιχνίδι. Δεν είναι και λίγες οι «οφθαλμογνωρίσιμες» βελτιώσεις πάντως, αν και θα προτιμούσα να περιμένω την τελική έκδοση πριν αποπειραθώ να βγάλω συμπεράσματα. Γίνεται ωστόσο προφανές ότι το PlayStation 3 είναι πολύ πιο «ώριμο» στον τεχνικό τομέα απ' ότι ήταν στα πρώτα δύο χρόνια της κυκλοφορίας του.