Journey beta

Όσο το Journey κατέβαινε στο PS3 μου, έκατσα κι έκανα μια μικρή έρευνα γι’ αυτό. Βασικά η έρευνα δεν κράτησε πάνω από δεκαπέντε δευτερόλεπτα, όσο μου πήρε δηλαδή για να μάθω ότι το παιχνίδι αναπτύσσεται από τη thatgamecompany. Ποια είναι αυτή; Η μαμά δύο εξίσου διεστραμμένων (με την καλή έννοια) με το Journey τίτλων, του Flow και του Flower. Εν πάση περιπτώσει, το παιχνίδι κατέβηκε, εγώ έξυσα δυο φορές τα… μαλλιά μου (για γούρι) και άρχισα να παίζω.

Ο βεδουίνος της γειτονιάς σας

Ρίχνοντας λοιπόν μια πρώτη ματιά στο Journey, κατάλαβα τα εξής: χειρίζεστε έναν μοναχικό περιπατητή ο οποίος βρίσκεται σε μια αχανή έρημο. Όταν λέμε αχανή όμως εννοούμε αχανέστατη, τεράστια! Απ’ ότι διάβασα αυτός ήταν και ο στόχος των δημιουργών του παιχνιδιού: να δώσουν στον παίκτη να καταλάβει ότι στον γιγάντιο κόσμο του Journey, εκείνος είναι ένα τίποτα! Η πλάκα είναι ότι αυτή η ιδέα γεννήθηκε σε έναν των δημιουργών του παιχνιδιού, τον Jenova Chen, όταν ένας αστροναύτης του έλεγε πόσο ασήμαντος ένιωσε όταν είδε τη Γη από μακριά!

Στο Journey, που λέτε, δεξιά, αριστερά, μπρος και πίσω σας υπάρχει έρημος. Κάαααπου στο βάθος υπάρχει ένα βουνό (ξεχωρίζει γιατί απ’ την κορυφή του πηγάζει μια δέσμη φωτός, ούτε η Mordor να ‘τανε) και αυτό είναι και ο προορισμός του βεδουίνου σας: να φτάσει το βουνό. Βέβαια η απόσταση που μεσολαβεί ανάμεσα σε αυτό και τον Johnny Walker της Σαχάρας είναι ψιλοτεράστια (δεν ξέρω αν ποτέ το φτάνει, για να ‘μια ειλικρινής) οπότε μη φανταστείτε ότι θα φτάσετε εκεί σε καμιά μέρα. Το καλό είναι ότι στον κόσμο του Journey δεν υπάρχουν εχθροί. Εχθροί είναι οι διάφοροι γρίφοι (σχετίζονται με το περιβάλλον) που θα πρέπει να λύσετε για να προχωρήσετε από περιοχή σε περιοχή. Σκέψη θέλουν, κατά βάση.

Και multiplayer και μαλακτικό

Η πλάκα στο Journey είναι ότι όπως μπορείτε να παίξετε μόνοι σας, έτσι μπορείτε να παίξετε και με παρέα. Στον δρόμο σας θα βρείτε κι άλλους βεδουίνους. Μαζί τους θα συνεννοηθείτε πατώντας ένα κουμπί: τον κύκλο! Σοβαρά, το πάτημα του Ο παράγει σκοπούς και κάπως έτσι επικοινωνείτε με τους άλλους παίκτες! Ούτε chat δεν υπάρχει, ούτε τίποτα. Φανταστείτε ότι δεν έχετε την παραμικρή ιδέα ποιοι είναι αφού δεν αναφέρεται ούτε καν PSN id! Αχ, αυτό το πέπλο μυστηρίου, σαν το Ραντεβού στα Τυφλά είναι! Πάντως κι οι σκοποί αυτοί μια χαρά κάνουν τη δουλειά τους –τουλάχιστον με ένα-δυο άτομα που έπαιξα, συνεννοηθήκαμε έτσι όταν ο ένας ήθελε να φωνάξει τον άλλον κοντά του. Επίσης όλα τα λεφτά είναι και η άμμος στο παιχνίδι στην οποία μπορείτε να αφήνετε (με λίγη προσπάθεια) μηνύματα.

Με τους άλλους παίκτες μπορείτε αν θέλετε να συνεργαστείτε ώστε να λύσετε παζλ και να προχωρήσετε παρέα, μπορείτε φυσικά και να τους «γράψετε» κανονικότατα. Προσωπικά, κάθε φορά που έβρισκα άνθρωπο, του κόλλαγα! Δεν μπορούσα, η μοναξιά που αισθανόμουν όντας ολομόναχος σε έναν τόσο τεράστιο κόσμο ήταν απίστευτη! Πράγματι, όπου κι αν κοίταζα στο Journey έβλεπα έρημο. Δεν μπορούσα να πάω όπου ήθελα (το παιχνίδι θέτει περιορισμούς με υπερβολικής κλίσης αμμόλοφους και δήθεν ρεύματα που σας παρασύρουν) βέβαια αλλά και μόνο η ιδέα μιας ατέλειωτης ερήμου, έφτανε! Ο χειρισμός δεν ήταν διόλου απαιτητικός. Με τον έναν αναλογικό χειρίζεστε την κάμερα, με τον άλλο κινείστε, με το Χ πηδάτε και με το Ο παράγετε αυτούς τους σκοπούς που λέγαμε νωρίτερα. Αυτά.

wtf?

Το Journey είναι «περίεργο τραίνο». Παιχνίδι της thatgamecompany είναι άλλωστε, τι περιμένατε; Το concept του είναι «φεύγα» αλλά παράλληλα ενδιαφέρον και τίγκα στη μυστικοπάθεια. Ποιος είναι ο βεδουίνος που ελέγχετε; Τι είναι αυτό το βουνό που θέλετε να φτάσετε; Τι υπάρχει εκεί; Ποιοι είναι οι άλλοι σαν κι εσάς που βρίσκετε στο διάβα σας; Ερωτήσεις πολλές, απαντήσεις καμία. Η artsy απάντηση της Sony στο αποκλειστικό (για μερικές εβδομάδες ακόμα) Child of Eden του Kinect και του Xbox 360; Μπορεί. Άλλωστε, όπως και στο τελευταίο, αυτό που έχει σημασία στη διαδρομή του δεν είναι ο προορισμός. Το ταξίδι είναι…

Το Journey κυκλοφορεί κάποια στιγμή φέτος αποκλειστικά στο PS3.