James Cameron’s Avatar: The Game

Συνηθισμένος οι μεταφορές ταινιών σε videogames να κυμαίνονται ποιοτικά μεταξύ των Ταρτάρων και του πυρός του εξώτερου, τολμώ να πω ότι παραξενεύτηκα βλέποντας Ubisoft και James Cameron να βαδίζουν χέρι-χέρι με σκοπό την ανάπτυξη «ενός videogame που θα φέρει την επανάσταση στον χώρο του gaming» -δεν τα βγάζω απ’ το κεφάλι μου, αποτελούν λόγια του γνωστού σκηνοθέτη. Και δωσ’ του πλήρη ελευθερία η Ubisoft για να φτιάξει το παιχνίδι όπως εκείνη θέλει, και δωσ’ του στενή συνεργασία με τον Cameron για 24/7 καθοδήγηση, και δωσ’ του Sigourney Weaver, Michelle Rodriguez και Giovanni Ribisi να δανείζουν τις φωνές τους και στους χαρακτήρες του παιχνιδιού.

Ε και;

Δοκίμασα το παιχνίδι «κατά βάση» στο Wii (θα διαβάσετε παρακάτω γιατί τα εισαγωγικά) οπότε δέχομαι πως τα γραφικά ή το animation δεν θα βρίσκονταν ούτως ή αλλιώς σε τίποτα εξωπραγματικά επίπεδα –όπερ και εγένετο. Περίμενα όμως να ζήσω μια αν μη τι άλλο ανεπανάληπτη εμπειρία (ή έστω κάτι που να παραπέμπει σε κάτι τέτοιο) σε ό,τι αφορά το gameplay, μάταια όμως… Στο διάστημα που είχα τη δυνατότητα να παίξω το Avatar, δεν συνάντησα τίποτα το πρωτόγνωρο. Στην έκδοση του Wii, είχα τον έλεγχο του Ryuk, ενός Na’vi, μέλους μιας εξωγήινης φυλής που βλέπει τους ανθρώπους να εισβάλουν στον πλανήτη της σκορπώντας την καταστροφή και ψάχνοντας για πολύτιμα μέταλλα και ουσίες. Τα Na’vi επί της ουσίας θυμίζουν αρκετά lizardmen, όντας ψηλά και αλτικά, με εμφάνιση που παραπέμπει σε σαύρα και εντυπωσιακές πολεμικές ικανότητες (χρησιμοποιούν melee και ranged όπλα).

Τριγυρνώντας με το Na’vi μου στα διάφορα επίπεδα του παιχνιδιού έβρισκα στο διάβα μου στρατιώτες στους οποίους μπορούσα να επιτεθώ είτε face to face (κινδυνεύοντας να υποστώ φθορές μιας και ήταν εξοπλισμένοι με όπλα) είτε πισώπλατα sneakάροντας προς το μέρος τους. Το δεύτερο γίνεται με την εκτέλεση συγκεκριμένων κινήσεων με το Wiimote: αν τα καταφέρετε όλα καλά, αν όχι τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσετε τον εχθρό σας πρόσωπο με πρόσωπο. Το stealth στοιχείο παίζει μεγάλο ρόλο στο παιχνίδι αφού παραμένοντας κρυμμένοι σε ψηλά χόρτα ή πηδώντας από κλαδί σε κλαδί θα έχετε τη δυνατότητα να φτάσετε στον στόχο σας τραβώντας τη μικρότερη δυνατή προσοχή –κάτι που άλλωστε επιθυμείτε κιόλας.

Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού θα χρειαστεί να φέρετε εις πέρας διάφορες αποστολές που θα λάβουν χώρα σε διάφορα σημεία του πλανήτη σας, η ποικιλία των οποίων συζητιέται. Πέραν των επιπέδων που απλά θα περιπλανιέστε σε αχανείς ζούγκλες έχοντας ως σκοπό να φτάσετε από το σημείο Α στο Β πληρώντας ορισμένες προϋποθέσεις, υπάρχουν κι άλλα στα οποία θα ίπταστε ενώ τη δικιά του ξεχωριστή πινελιά προσθέτει και το co-op mode (παρέα με την αδερφή του Ryuk) –ελπίζω να υπάρχει επιλογή για διαφορετική κάμερα ή έστω για split screen. Το Avatar υποστηρίζει πέραν του Wiimote, MotionPlus και Balance Board έτσι ώστε να επιλέξετε το στυλ χειρισμού που σας βολεύει.

Πέραν του Wii, δοκίμασα το Avatar και σε PS3 και μάλιστα σε 3D τηλεόραση. Απ’ όσο πληροφορήθηκα οι εκδόσεις για Xbox360 και PS3 διαφέρουν παρασάγγας από αυτή για το Wii, κάτι που διαπίστωσα και στην πράξη. Αν και δεν έχω πολλά να πω για την PS3 version (ήθελα βλέπετε να εστιάσω στο Wii), ο χρόνος που της αφιέρωσα άξιζε τον κόπο και με το παραπάνω μάλιστα, αφού η 3D φύση του παιχνιδιού –και φυσικά της τηλεόρασης στην οποία το έπαιξα- καθιστούσε το θέαμα μοναδικό: η εικόνα αποκτούσε βάθος και η όλη εμπειρία γινόταν μεμιάς απείρως ρεαλιστικότερη!

Κλείνοντας με το Avatar, νομίζω πως θα ήταν καλύτερα αν ο James Cameron ασχολιόταν με τις ταινίες του και άφηνε τα σχόλια για videogames σε κάποιον που ξέρει από… βέσπα. Όχι πως το Avatar για το Wii είναι κακό, απλά από τα όσα είδα δεν μου φάνηκε σε καμία περίπτωση πως είχε να προσφέρει κάτι παραπάνω από άλλα παιχνίδια του είδους. Και όταν δημιουργείς προσδοκίες σχετικά με κάτι, πρέπει να είσαι 100% βέβαιος ότι τουλάχιστον δεν θα τις διαψεύσεις…