I Am Alive

Έχετε διαβάσει τον Δρόμο; Το μυθιστόρημα του Κόρμακ ΜακΚάρθι (από τους πλέον ζοφερούς σύγχρονους Αμερικανούς συγγραφείς)  προσφέρει μια από τις πιο συγκλονιστικές μετα-αποκαλυπτικές ιστορίες που μπορείτε να βρείτε σε ράφι βιβλιοπωλείου η οποία μεταφέρθηκε αξιοπρεπώς στο σινεμά το 2009. Είναι άγνωστο το κατά πόσο η αρχική ιδέα για το I Am Alive ήταν όντως εμπνευσμένη από το βιβλίο και την ταινία (πιθανόν να μην το μάθουμε ποτέ), το τωρινό παιχνίδι όμως κοιτάζει ξεκάθαρα προς το δημιούργημα του ΜακΚάρθι.

Κατά το I Am Alive ο κόσμος έχει καταστραφεί από αδιευκρίνιστα  αίτια – οι χαρακτήρες του παιχνιδιού ονομάζουν μια σειρά από καταστροφές ως «το Συμβάν» – και οι εναπομείναντες άνθρωποι ζουν διασκορπισμένοι μέσα στην απόλυτη αναρχία. Το περιβάλλον και η χρωματική παλέτα αποδίδουν την εικόνα ενός κόσμου που έχει «σβήσει» οριστικά (και πάλι έρχεται στο νου ο κινηματογραφικός Δρόμος). Έτσι, σε σχέση με το πρώτο τρέιλερ και τις εικόνες με τους γαλάζιους ουρανούς του 2008, τώρα το παιχνίδι εμφανίζεται με κόντραστ μεταξύ του μαύρου, του γκρίζου και του λευκού, με ελάχιστα χρώματα στην οθόνη. Άλλωστε η ανάπτυξη του τίτλου έχει αλλάξει χέρια, από την παριζιάνικη DarkWorks στο στούντιο της Ubisoft στην Σαγκάη, γεγονός που οδήγησε στις ριζικές σχεδιαστικές αλλαγές.

Οι προσανατολισμοί του στούντιο προς ένα μετα-αποκαλυπτικό παιχνίδι επιβίωσης είναι ξεκάθαροι. Ξεχάστε τα ζόμπι του Resident Evil ή τους μεταλλαγμένους του Fallout. Το I Am Alive «παίζει» με την ιδέα της επιβίωσης με ελάχιστα πυρομαχικά, ελάχιστα εφόδια, μικρές αντοχές και εντελώς ανθρώπινους εχθρούς. Ο πρωταγωνιστής αποκτά από την αρχή ένα σπαθί για τις μάχες σώμα με σώμα με τους εχθρούς που συναντά, ενώ το πιστόλι χρησιμοποιείται κυρίως για εκφοβισμό. Αντίστοιχα το platforming (το οποίο παίρνει εμφανή δάνεια από τα Uncharted) επιβάλλει την ύπαρξη ενός μετρητή αντοχής που αδειάζει υπερβολικά γρήγορα και αναγκάζει τον παίκτη να σκέφτεται πολύ προσεκτικά πριν επιλέξει τη διαδρομή που θα ακολουθήσει ανάμεσα στα συντρίμμια.