Dungeon Siege III

Το Dungeon Siege III το είδα για πρώτη φορά στη gamescom. Βέβαια τότε δεν ήταν playable και μάλιστα οι εντυπώσεις που μου είχε αφήσει δεν ήταν κι οι καλύτερες. Για ‘σας που βαριέστε τη ζωή σας Δευτεριάτικα και το «κλικ» στο link μια-δυο σειρές πιο πάνω ισοδυναμούσε με άθλο, έγραφα χαρακτηριστικά: «Το Dungeon Siege III δεν μπορώ να πω πως με ξετρέλανε. Από γραφικά σκίζει, αλλά στο ζουμί του, ήτοι το gameplay μου φάνηκε ελαφρώς ρηχό, ίσως λίγο παραπάνω action απ’ όσο θα ‘πρεπε. Η αλήθεια είναι πως δεν είδα με καλό μάτι την “κονσολοποίησή” του η οποία μπορεί μεν να αυξήσει σημαντικά τις πωλήσεις του, ωστόσο του κόβει θέλοντας και μη πόντους σε ό,τι αφορά το gameplay».

Ε, με δεδομένο λοιπόν ότι κάτι μου χρωστούσε η Square, την Παρασκευή το μεσημεράκι, πετάχτηκα μια βόλτα από τα γραφεία της CD Media, αντιπροσώπου της εταιρείας στη χώρα μας, για να παίξω ο ίδιος μια πρώτη έκδοση του παιχνιδιού. Στάθηκε όμως αυτή ικανή για να μου αλλάξει εντυπώσεις και να με κάνει να δω το παιχνίδι με άλλο μάτι (όχι με το αριστερό, με το δεξί);

Πάρτε παρέα κι ελάτε

Το πρώτο πράγμα που οφείλω να σχολιάσω, μετά το playthrough μου, ήταν η λειτουργία co-op. Ούτε σενάρια, ούτε γραφικά, ούτε τίποτα. Co-op λέμε και τα μυαλά στα κάγκελα! Σκεφτείτε το λίγο: ποιο είναι το κλασσικό σκηνικό κάθε μα κάθε φορά που παίζετε ένα RPG (έστω action RPG, πλέον); Εσείς μπροστά από μια οθόνη/τηλεόραση, χειριστήριο ή ποντικοπληκτρολόγιο ανά χείρας, μια ζεστή σοκολάτα ή μια κρύα μπύρα (ανάλογα την εποχή) λίγο πιο δίπλα, νεκρική σιγή στο υπόλοιπο δωμάτιο και… βουρ! Ε, το Dungeon Siege IIΙ έρχεται να αλλάξει το… status quo χάρη στην υποστήριξη co-op gameplay!

Η campaign του τίτλου παίζεται με τη συμμετοχή έως και τεσσάρων ατόμων ανά δυάδες –δηλαδή μία κονσόλα για κάθε ζευγάρι παικτών. Σε περίπτωση που δεν θέλετε να παίξετε με άλλους online, μπορείτε πάντα να φωνάξετε έναν φίλο σπίτι και να «λιώσετε» μαζί του τοπικά –έτσι έπαιξα τώρα το παιχνίδι. Η drop in/drop out φύση του, θα σας επιτρέψει να συνεχίσετε να παίζετε κανονικά, ακόμα κι αν ο φίλος σας χρειαστεί να επιστρέψει εσπευσμένα σπίτι του για να ανοίξει και κάνα βιβλίο –λέμε τώρα. Σε τέτοια περίπτωση η Α.Ι. αναλαμβάνει τα ηνία και απ’ ότι διαπίστωσα, αν ο συμπαίκτης σας είναι «νορμάλ» δυνατοτήτων, τα καταφέρνει και καλύτερα! Δεν ξέρω τι γίνεται σε περίπτωση που ξεκινήσετε την campaign μόνοι σας, αν δηλαδή θα μπορεί να μπει δεύτερος, τρίτος και τέταρτος παίκτης αργότερα. Φαντάζομαι ότι θα έχω την ευκαιρία να το ανακαλύψω σε μεταγενέστερο hands-on…

Η συνεργασία μεταξύ των δύο (ή περισσότερων) παικτών είναι μεν ουσιαστική, ωστόσο περιορίζεται στα της μάχης, τουλάχιστον με βάση τα όσα είδα. Δεν υιοθετεί δηλαδή τη φιλοσοφία του Lara Croft and the Guardian of Light για παράδειγμα. Σε κάποιες μάχες η αλληλοκάλυψη ήταν αναγκαία για να επιζήσουμε αμφότεροι ενώ σε περίπτωση που κάποιος εκ των δύο «τα κακάρωνε», ο άλλος μπορούσε να πάει από πάνω του και να τον αναστήσει. Το «ταμείο» μας ήταν κοινό ενώ τα αντικείμενα που μαζεύαμε από κάτω, ταίριαζαν μόνο σε έναν χαρακτήρα –είτε ήταν μέλος του party, είτε όχι (ω ναι, τέρμα στα «Ρε μα**κα, δικό μου ήταν το σπαθί που σήκωσες»!).