Deus Ex: Human Revolution

Το Deus Ex: Invisible War το είχα παίξει έπειτα από παρακίνηση ενός φίλου. Παρ’ ότι σε γενικές γραμμές τω καιρώ εκείνω η cyberpunk κουλτούρα με άφηνε παντελώς αδιάφορο (μετά άρχισα την παρέα με τον Κλάδη και ιδού τα αποτελέσματα), βρήκα το παιχνίδι ελκυστικό και φυσικά το απόλαυσα μέχρι τέλους. Με δεδομένο τον «πρότερο έντιμο βίο» του franchise λοιπόν και φυσικά το ότι τα όσα μας έχει δείξει ως τώρα η Square Enix για το επόμενο παιχνίδι της σειράς, Deus Ex: Human Revolution είναι όλα ένα κι ένα, ε, δεν υπήρχε περίπτωση αυτό το hands-on να ξέφευγε απ’ τα χέρια μου –δηλαδή υπήρχε, αλλά ευτυχώς ευτυχείς συγκυρίες δεν το επέτρεψαν!

Το πρώτο πράγμα που θέλω να σημειώσω σε αυτό το hands-on, που λέτε, είναι η τεράστια διάρκεια του. Και όταν λέω τεράστια, εννοώ ΤΕΡΑΣΤΙΑ! Συνολικά πρέπει να ‘γραψα ένα οκταωράκι μεσ’ στο νερό, χθες βράδυ και σήμερα ξημερώματα, παίζοντας! Ο preview κώδικας που είχα στη διάθεσή μου, βλέπετε, περιελάμβανε τον πρόλογο και τις πρώτες αποστολές του παιχνιδιού με αποτέλεσμα να παίζω και να παίζω και να παίζω και σταματημό να μην έχω! Όταν άλλα παιχνίδια λοιπόν (ονόματα δεν λέμε, υπολήψεις δεν θίγουμε) έχουν συνολική single player διάρκεια που δεν ξεπερνά αυτή ενός μεροκάματου, το Human Revolution είναι τόσο «λαρτζ» που σηκώνει και οκτάωρο hands-on –το «οκτάωρο» βέβαια είναι σχετικό αφού κάποιος θα μπορούσε να το βγάλει και σε μικρότερο ή μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, ανάλογα του πόσο ήθελε να πειραματιστεί με το παιχνίδι.

Το τεστ DNA έδειξε Deus Ex

Το παιχνίδι λοιπόν, με μια πρώτη ματιά, θυμίζει Deus Ex σε όλα του. Η ατμόσφαιρα αποπνέει τη χαρακτηριστική αύρα της σειράς και τα προσεγμένα γραφικά τη βοηθούν να αναδειχθεί ακόμα περισσότερο. Οι χώροι στους οποίους είχα τη δυνατότητα να περιπλανηθώ ήταν όλοι τους σχεδιασμένοι έχοντας ληφθεί υπ’ όψιν μέχρι κι η παραμικρή λεπτομέρεια. Δεδομένου δε του ότι το παιχνίδι κυκλοφορεί σε ένα τρίμηνο από τώρα, ελπίζω σε ακόμα περισσότερες βελτιώσεις στον τομέα αυτόν. Τι βελτιώσεις; Ψιλοπράγματα που όμως θα κάνουν τη διαφορά. Διότι, για παράδειγμα, είναι κρίμα σε ένα τέτοιο περιβάλλον και εν έτει 2011 να πυροβολείς κουβάδες κι αυτοί όχι απλά να μην εκσφενδονίζονται αλλά να μην έχουν καν μία τρύπα, για τα μάτια του κόσμου!

Επίσης, κάτι που δεν μου άρεσε ήταν το οι ότι ειδικές κινήσεις του Adam Jensen γίνονταν μέσω cinematics. Ήθελα, π.χ. να πλησιάσω κάποιον που ψαχούλευε ένα κιβώτιο και να τον στείλω αδιάβαστο με μια λαβή αλά Jackie Chan; Πήγαινα από πίσω του, πατούσα το κατάλληλο πλήκτρο και η δράση διακοπτόταν για να παίξει cut-scene που έδειχνε τη σκηνή. Έλα που όμως στην cut-scene ο τύπος που προηγουμένως ήταν ο μισός μέσα σε ένα κιβώτιο ψάχνοντας, τώρα στεκόταν αραχτός και κορδωτός στη μέση του διαδρόμου!

Η συμπεριφορά και οι αντιδράσεις των NPC, τώρα, βρίσκονταν σε εξίσου καλά επίπεδα. Ο τρόπος που αντιμετώπιζαν τον ήρωα (δηλαδή εμένα) ποίκιλε, ανάλογα με τον τρόπου που τους μιλούσα. Σε πολλές περιπτώσεις στους διαλόγους είχα τη δυνατότητα να επιλέξω τι ακριβώς θα έλεγε ο Adam. Δοκίμασα μάλιστα να παίξω δυο φορές το ίδιο κομμάτι προκειμένου να δω τι γίνεται σε περίπτωση διαφορετικών απαντήσεων και όντως η εξέλιξη διαφέρει. Οι εκφράσεις των προσώπων των χαρακτήρων είναι κάτι που θα μπορούσε να δουλευτεί λίγο περισσότερο πάντως (λίγη περισσότερη ζωντάνια και ποικιλία δεν θα έβλαπτε νομίζω), παρ’ ότι το γενικότερο animation –ιδίως κατά τη διάρκεια του gameplay- παίζει σε αρκετά υψηλά στάνταρ.