Bayonetta

Στο άκουσμα της λέξης Bayonetta στο μυαλό μου ήρθε ένας –απροσδιόριστος η αλήθεια είναι- συνδυασμός των bayonet (οι λάμπες ντε!) και μπατονέτας (το “gadget” που καθαρίζουμε τα αυτιά). Fail. Διότι μπαγιονέτα ελληνιστί είναι η ξιφολόγχη. Fail again. Διότι η συνονόματη ηρωίδα του τίτλου του Hideki Kamiya (Devil May Cry, Okami, Resident Evil 1 & 2 κλπ) λίγο βασίζεται σε ξιφολόγχες και λοιπά melee όπλα: τα πιστά της «δίδυμα» (ρεβόλβερ) σε συνδυασμό με τη μαγεία αποτελούν τα δυνατά χαρτιά της.

Bayonetta η μικρή μάγισσα

Ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχή όμως. Το σενάριο του παιχνιδιού ασχολείται με τις περιπέτειες της Bayonetta, μία μάγισσα που ξυπνά έπειτα από έναν υπνάκο πέντε αιώνων για να ανακαλύψει πως οι ουρανοί την κυνηγούν και μάλιστα για λόγους που η ίδια αγνοεί. Μέσα από την εξέλιξη της πλοκής, η Bayonetta θα αντιμετωπίσει τους αντιπάλους της και παράλληλα μέσα από συναντήσεις με εχθρούς και φίλους θα ανακαλύψει τι κρύβει το παρελθόν της για το οποίο δεν θυμάται το παραμικρό…

Αν και από πλευράς υπόθεσης, το Bayonetta είναι «brand new» που λέμε, σε όλα τα υπόλοιπα θυμίζει έντονα τα Devil May Cry, κάτι που έχει παραδεχτεί και ο ίδιος ο δημιουργός τους! Πρόκειται για έναν action τίτλο ο οποίος βασίζεται εν πολλοίς στην ακατάπαυστη δράση και το γρήγορο gameplay, σημαντικό στοιχείο του οποίου αποτελούν οι μάχες που είναι και το μεγάλο όπλο του. Ο χειρισμός είναι ιδιαίτερα απλός (το tutorial είναι επεξηγηματικότατο συν τοις άλλοις) με τον εγκλιματισμό να μη διαρκεί περισσότερο από 5-10 λεπτά και την πραγματοποίηση combos να είναι υπόθεση τετάρτου.

Το ρεπερτόριο κινήσεων της Bayonetta είναι αξιοζήλευτο: όντας εξοπλισμένη με τέσσερα όπλα (δύο στα χέρια και δύο στα πόδια) μπορεί να «κλειδώνει» τον στόχο σε αντιπάλους, να πυροβολεί προς πάσα κατεύθυνση, να ίπταται, να αποφεύγει επιθέσεις, να εξαπολύει θανατηφόρα combos και ξόρκια καθώς και να χρησιμοποιεί πλήθος όπλων που είτε βρίσκετε κάτω, είτε αγοράζετε κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Αποφεύγοντας την τελευταία στιγμή μια επίθεση αντιπάλου, ενεργοποιείται το Witch Time κατά τη –μικρή- διάρκεια του οποίου τα πάντα πλην της Bayonetta παραμένουν ακίνητα κι έτσι η ηρωίδα μας είναι σε θέση να καταφέρει σημαντικά πλήγματα στους εχθρούς της.

Ο εν λόγω μηχανισμός πλαισιώνεται από έναν εξίσου γουστόζικο και απείρως πιο ποζεράδικο, τα Torture Combos & Σία, βάσει των οποίων η Bayonetta χρησιμοποιεί τις μαγικές της δυνάμεις «καθαρίζοντας» με… fatality τους αντιπάλους της ποικιλοτρόπως –κρεμώντας τους από τα δέντρα, αποκεφαλίζοντάς τους σε γκιλοτίνες, συνθλίβοντάς τους με ξόρκια και πάει λέγοντας. Το οπλοστάσιο της είναι αρκετά πλούσιο περιλαμβάνοντας όπλα για κάθε γούστο (καραμπίνες, μαστίγια, katana κλπ) ενώ σαν να μην έφταναν όλα αυτά, μπορεί να μεταμορφώνεται και σε ζώο –πάνθηρας ftw!

Το ξύλο, ξύλο αλλά το γυαλί, γυαλί!

Γενικά η Bayonetta, όσο κι αν δεν της φαίνεται είναι η απόλυτη μηχανή του κιμά. Από εμφάνιση βέβαια η τύπισσα σκίζει έχοντας κορμί σαν χέλι (χωρίς να χορεύει όμως το τσιφτετέλι) με τα μαλλιά της να τραβούν μεμιάς την προσοχή όντας το βασικότερο και πιο «ψαρωτικό» στοιχείο πάνω της –άντε μαζί με τα γυαλιά που της προσδίδουν αυτό το «κάτι»! Θα έχετε την ευκαιρία να τη θαυμάσετε σε κάμποσα ακροβατικά και εντυπωσιακά cinematics κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού και κατά προτίμηση στο Xbox360 –δεν είχα την ευκαιρία να το παίξω σε PS3 αλλά ξέρετε τι λέγεται… Τα γραφικά «ζωγραφίζουν», ο ήχος –και δη το soundtrack- δίνει ρέστα και γενικά το όλο theme του τίτλου, λέει με χίλια.

Το Bayonetta έχει όλα τα φόντα να γίνει ένας από τους καλύτερους action τίτλους (τουλάχιστον για το Xbox360) του 2010 –στην Ιαπωνία κυκλοφορεί αυτή τη βδομάδα, στις ΗΠΑ τον Ιανουάριο και στα μέρη μας το πρώτο τρίμηνο του ερχόμενου έτους. Συνεχής δράση, εύκολος χειρισμός, πιασάρικο concept, σέξι ηρωίδα, στοιχεία –υπερβολικά πολλά ίσως- από μια άκρως επιτυχημένη σειρά (Devil May Cry), εντυπωσιακά γραφικά και αστεράτο ήχο. Με μια πρώτη ματιά μου κέντρισε το ενδιαφέρον, υπομονή λίγους μήνες και για τη δεύτερη.