Asura’s Wrath

Η αλήθεια είναι πως χαζεύοντας τα διάφορα βίντεο του Asura’s Wrath που κυκλοφορούσαν στο διαδίκτυο, δεν είχα πολυκαταλάβει τι ακριβώς έπαιζε με το παιχνίδι. Χρειάστηκε να πέσει στα χέρια μου η preview έκδοση του τίτλου της Capcom προκειμένου να σχηματίσω μια πρώτη, ιδίαν άποψη για το ποιόν του. Πρόκειται, που λέτε, για ένα beat ‘em up με αισθητική που παραπέμπει εν μέρει σε anime. Η ιστορία του Asura’s Wrath διαδραματίζεται σε ένα φανταστικό σύμπαν. Πρωταγωνιστής είναι ο Asura, ένας τύπος που κατηγορείται για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε ποτέ και παράλληλα ψάχνει να βρει την απαχθείσα κόρη του. Και για τον λόγο αυτό έχει νεύρα. Πολλά νεύρα.

Βασικά απ’ αυτήν την τσαντίλα πήρε και το όνομά του το παιχνίδι. Ο Asura ανεβάζει πίεση (τι πίεση δηλαδή που γίνεται θερμοσίφωνας) την οποία πίεση εξωτερικεύει ξυλοφορτώνοντας τους αντιπάλους του. Οι μάχες αποτελούν και τη δραστηριότητα με την οποία θα καταπιαστείτε ως επί το πλείστον στο παιχνίδι. Είχα τη δυνατότητα να παίξω τέσσερα-πέντε κεφάλαια τα οποία παρά τα διαφορετικά περιβάλλοντα στα οποία εξελίσσονταν, είχαν όλα την ίδια δομή: αρχικά έπαιζα μάπες με διάφορους εχθρούς-minions (άλλες φορές σε κλειστούς χώρους-αρένες, άλλες κυνηγώντας τους, άλλες απλά… αποφεύγοντάς τους) μέχρι να σκάσει μύτη το μεγάλο και τρανό boss.

Τα boss fights ήταν τεράστια σε διάρκεια. Βασικά δεν είναι υπερβολή να πω πως διαρκούσαν περισσότερο κι απ’ το υπόλοιπο κεφάλαιο! Βασίζονταν δε στις αρχές που όλοι ξέρουμε και όλοι εμπιστευόμαστε: ο κολοσσιαίων διαστάσεων κακός αντίπαλος είχε μια μεγάαααλη μπάρα ζωής και εξαπέλυε επιθέσεις που προξενούσαν μεγάλο damage. Έτσι ο παίκτης (δηλαδή εγώ) έπρεπε να αποφεύγει τις τελευταίες μαεστρικά και την κατάλληλη στιγμή να χτυπάει το «αφεντικό» κατεβάζοντάς του το life. Και ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Ε, κάποια στιγμή αυτό έπεφτε. Πέραν του ατόφιου ξύλου, στο παιχνίδι βασιλεύουν και τα QTE, τα περιβόητα quick time events στα οποία καλείστε να πατήσετε συγκεκριμένα κουμπιά σε περιορισμένο χρονικό διάστημα. Προσωπικά δεν έχω πρόβλημα με τον εν λόγω μηχανισμό, ωστόσο έχω την αίσθηση ότι το Asura’s Wrath μάλλον κάνει κατάχρηση αυτού.

Από εκεί και πέρα, παρ’ ότι η γενικότερη αισθητική του παιχνιδιού, τόσο από πλευράς γραφικών όσο και από πλευράς σεναρίου-πλοκής (που παρ’ ότι μου κίνησαν το ενδιαφέρον, εν τέλει νομίζω ότι αδικούνται από το μέτριο voice acting) φέρνει σε anime, νομίζω πως έχει σαφείς επιρροές από τα God of War και τα στάνταρ που αυτά έθεσαν στο είδος των action/beat ‘em up (πολλά και συχνά QTE, boss fights με γιγαντιαίους αντιπάλους κλπ). Όσο για τον πρωταγωνιστή, μου κίνησε το ενδιαφέρον περισσότερο για να δω αν είναι όντως τόσο μπουνταλάς όσο δείχνει (είναι) παρά λόγω του προσωπικού του δράματος. Ας είναι…

Εν τέλει, το Asura’s Wrath μου άφησε σε πρώτη φάση ανάμεικτες εντυπώσεις. Από τη μία ενσωματώνει τα στοιχεία που θα ‘πρεπε να ενσωματώνει ένα τέτοιο παιχνίδι, από την άλλη όμως ίσως να το παρακάνει με τα QTE και τα boss fights. Αν δεν πήρα στα χέρια μου μια πετσοκομμένη έκδοση των διαθέσιμων κεφαλαίων, τότε πραγματικά είμαι περίεργος να δω πόσο κρατά η καθαρή δράση στο παιχνίδι. Εκτίμησή μου, όχι πολύ… Είθε η Capcom να με διαψεύσει.