Aliens vs. Predator

Μετά το πρώτο hands-on με το οποίο καλύψαμε το multiplayer τμήμα του, το Aliens vs. Predator των Rebellion και SEGA επιστρέφει, αυτή τη φορά με τις single player campaigns –τρεις τον αριθμό, μία για κάθε είδος (Aliens, predators, humans). Το εντυπωσιακό εδώ είναι πως ουσιαστικά κάθε campaign προσφέρει και μία τελείως ξεχωριστή gameplay εμπειρία λόγω της διαφορετικής φιλοσοφίας που διέπει τους χαρακτήρες που χειρίζεστε. Όλες μάλιστα πέραν της κοινής εισαγωγής που έχουν, ξεκινούν με ένα tutorial το οποίο θα αναλάβει να σας βάλει στο κλίμα τόσο όσον αφορά τις κινήσεις του χαρακτήρα σας όσο και το background του.

Ήταν ένα Alien με μεγάλα αυτιά…

Ξεκινώντας με την campaign των Aliens, να έχετε υπ’ όψιν σας ότι πρόκειται για μια εντελώς διαφορετική εμπειρία απ’ ότι έχετε συνηθίσει με τα περισσότερα FPS. Παίζοντας ως Alien, τα μοναδικά σας όπλα θα είναι τα νύχια, τα δόντια και η ουρά σας. Διαθέτετε μία light και μία heavy attack ενώ είστε σε θέση να γραπώνετε τους αντιπάλους σας και να τους τελειώνετε με ένα βίαιο δάγκωμα-ξερίζωμα του λαιμού τους. Αυτό που σας λείπει βέβαια είναι οι επιθέσεις εξ’ αποστάσεως, κάτι που σημαίνει ότι θα πρέπει να κινείστε όσο το δυνατόν πιο αθόρυβα έτσι ώστε να πλησιάζετε τους αντιπάλους σας σε απόσταση βολής πριν εκείνοι σας αντιληφθούν.

Το καλό με το Alien είναι πως οι επιφάνειες δεν διαχωρίζονται σε πατώματα, τοίχους, ταβάνια. Το κατά τα άλλα συμπαθές ον μπορεί να σκαρφαλώνει και να περπατάει παντού, κάτι που αδιαμφισβήτητα προσμετρείται στα μεγάλα του πλεονεκτήματα. Το θέμα βέβαια ήταν πως κάθε φορά που ενεργοποιούσα τη συγκεκριμένη λειτουργία και το Alien μου έκανε τις ταρζανιές του, εγώ έχανα τη μπάλα προσπαθώντας να προσανατολιστώ εκ νέου αλλά βασικά ήταν θέμα συνήθειας, οπότε μετά από λίγα ανεβοκατεβάσματα λογικά θα είστε ΟΚ. Παίζοντας την campaign του Alien, αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν το πόσο μεγάλη βαρύτητα δίνεται στο στοιχείο του stealth. Οι δε σκοτεινές γωνίες εξελίχθηκαν στο αγαπημένο «στέκι» του Alien το οποίο συν τοις άλλοις έκανε ό,τι μπορούσε προκειμένου να απαλλαχθεί από την ενοχλητική παρουσία των φώτων στους χώρους που κινείτο.

Sir Pre(ten)dator

Εν αντιθέσει με το Alien, ο Predator είναι η χαρά του gadgetάκια! Όσο… προϊστορικός κι αν φαίνεται με την πρώτη ματιά ο φίλος μας, είναι τίγκα στα gadgets, κάτι που σημαίνει ότι θα έχετε άπλετες επιλογές σχετικά με το πώς θα κινηθείτε και κυρίως το πώς θα «καθαρίσετε» τους αντιπάλους σας. Ο Predator είναι εξοπλισμένος με πολλά, διαφορετικά modes τα οποία του επιτρέπουν να γίνεται αόρατος ή να εντοπίζει ευκολότερα τους αντιπάλους του βάσει της θερμότητας που εκπέμπουν. Το μεγάλο το όπλο βέβαια είναι το… κανονάκι του με τη βοήθεια του οποίου ο… rastaman (sorriez αλλά μου θυμίζει Τζαμαϊκανό) μετατρέπεται σε έναν ικανότατο σκοπευτή που είναι σε θέση να ξεπαστρεύει εκ του μακρόθεν τους εχθρούς του.

Αν σε όλα τα παραπάνω προσθέσετε και την ικανότητα του Predator να πραγματοποιεί μεγάλα άλματα (σχεδόν να τηλεμεταφέρεται), τότε καταλαβαίνετε ότι έχουμε να κάνουμε με μια τέλεια πολεμική μηχανή. Τέλεια; Ε ας μην υπερβάλουμε. Όσο καλός και να ‘ναι ο Predator, οι marines υπερισχύουν σε αριθμούς οπότε θα πρέπει να κάνει χρήση των όπλων του με σύνεση. Μπορεί βέβαια να τους αποσπάσει την προσοχή και να τους παρασύρει κάπου πιο… μοναχικά ώστε να τους σκοτώσει με τις λεπίδες που βγαίνουν απ’ τα χέρια του για το λεγόμενο trophy kill (η βία στο απόγειό της) αλλά και πάλι, θα πρέπει να έχει τον νου του στα άτιμα τα turrets τα οποία τον καταλαβαίνουν ακόμα κι όταν είναι αόρατος. Ο χειρισμός του Predator βέβαια είναι σχετικά απαιτητικός, λογικό με όλα αυτά τα μαραφέτια που ‘χει πάνω του, αλλά και πάλι είναι θέμα συνήθειας.