Super Mario Galaxy 2

Ένα από τα στοιχεία που μου έκαναν εντύπωση στην επίσκεψή μου στο Media Summit της Nintendo of Europe την περασμένη Πέμπτη, ήταν το σνομπάρισμα του Super Mario Galaxy 2 εκ μέρους τόσο της Nintendo όσο και του Τύπου, αφού όλα τα φώτα έμοιαζαν να είναι στραμμένα στο Metroid: Other M. Εντάξει ίσως ο όρος “σνομπάρισμα” να είναι υπερβολικός. Όμως μην ξεχνάμε πως επρόκειτο για σχεδόν ταυτόχρονη –για διαφορά ελάχιστων ωρών- παγκόσμια πρεμιέρα σε playable μορφή, του νέου μέρους του διασημότερου franchise στην ιστορία των videogames! Για να μην πούμε ότι αποτελεί και άμεσο sequel ενός εκ των κορυφαίων τίτλων όλων των εποχών.

Για να είμαι ειλικρινής πάντως, κατανοώ εν μέρει την απόφαση όλων όσοι καιγόντουσαν περισσότερο για μια γεύση από το ΜΟΜ, έστω και αν η εκτίμησή μου για τη Samus και τα –αξιόλογα, πραγματικά- παιχνίδια της, δεν πρόκειται να φτάσει ποτέ τη λατρεία μου για τις περιπέτειες του μανιταροφάγου υδραυλικού: Το Metroid είχε κάτι ολόφρεσκο να επιδείξει, ενώ το SMG2, έμοιαζε περισσότερο με Super Mario Galaxy v1.1…

Είναι όμως αυτό απαραίτητα κακό; Πρέπει η πρωτοτυπία ενός παιχνιδιού να κρίνεται μόνο από τους μηχανισμούς του και μόνο σε σύγκριση με τον προκάτοχό του (αν πρόκειται για sequel, προφανώς);

Ναι, από τη μια, οφείλω να παραδεχτώ πως όταν έφτασε η σειρά μου να κάτσω να απολαύσω το demo του SMG2, ένιωσα ότι δεν έπαιζα κάποιο καινούριο παιχνίδι, κάτι που δεν μου είχε ξανασυμβεί ποτέ σε πρώτη μου επαφή με Mario. Από την άλλη όμως, το πρώτο SMG, το θεωρώ ως ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια, οπότε δεν καταλαβαίνω γιατί θα έπρεπε να νιώθω τύψεις που ευχαριστιόμουν “κι άλλο από το ίδιο”. Δηλαδή αν φας μια φορά μπριζόλα και σου αρέσει, δεν θα ξαναφάς; Προφανώς όχι κάθε μέρα, αλλά πού και πού, καλό κάνει…

Και στην τελική, μπορεί οι βασικοί μηχανισμοί, η κεντρική ιδέα του gameplay, το ύφος κ.λπ. να μοιάζουν τα ίδια, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως απουσιάζει εντελώς η έννοια της πρωτοτυπίας. Απλώς γίνεται εντονότερα φανερή στο κομμάτι του σχεδιασμού των επιπέδων, ο οποίος φαντάζει πιο διεστραμμένος και παλαβός από ποτέ! Στα περίπου 10 επίπεδα που περιείχε το demo (και πρόλαβα να τα ολοκληρώσω σχεδόν όλα στην ώρα που διέθετα, οπότε είχα μια σφαιρική άποψη), αν και οι μηχανισμοί στηριζόντουσαν συνήθως σε παιχνίδια με τη βαρύτητα και τις αλλαγές στην οπτική, είδα αρκετές ιδέες που ήταν καινούριες σε σχέση με το πρώτο SMG. Άλλωστε, από ό,τι δήλωσε η Nintendo, πάνω από το 90% των επιπέδων βασίζονται σε νέες ιδέες.

Ως ρετρολάγνος ενθουσιάστηκα φυσικά από το γεγονός ότι -όπως και στο πρώτο μέρος- υπήρξαν πολλές αναφορές στο παρελθόν της σειράς, όπως ο Supermassive Galaxy, ο οποίος θυμίζει μεγεθυμένη εκδοχή από σημεία του Super Mario Bros.

Κάτι ακόμα που είχε υποσχεθεί ο Miyamoto και όχι μόνο, είναι πως το επίπεδο δυσκολίας του παιχνιδιού θα αυξανόταν σε σχέση με το πρώτο και σε ορισμένους από τους τελευταίους γαλαξίες του demo, οφείλω να παραδεχτώ πως το ένιωσα στο πετσί μου. Ειδικά σε μια challenge σε ένα επίπεδο με όνομα Flip Swap Galaxy, έφαγα 3-4 ζωές, αλλά το είχα πάρει πατριωτικά και επέμενα να πάρω το αστεράκι πριν συνεχίσω παρόλο που ήξερα πως ο χρόνος μου ήταν περιορισμένος και ίσως δεν προλάβαινα να δω τα άλλα επίπεδα. Βλέπετε, για να ολοκληρωθεί το επίπεδο έπρεπε να συγκεντρώσω τα 100 μωβ αστέρια σε 4’. Το έδαφος ήταν χωρισμένο σε κόκκινες και μπλε πλατφόρμες και με κάθε στριφογύρισμα του Mario ενεργοποιούνταν εναλλάξ. Έλα όμως που κάθε φορά που από κάποιο λάθος –ή από κάποια από τις γιγαντιαίες Chomps που με καταδίωκαν- έπεφτα στο κενό έπρεπε να ξεκινήσω από την αρχή!