StarCraft II: Wings of Liberty

Την ιστορία για το πώς μου έκατσε και έπαιξα StarCraft II την ξέρετε, οπότε δεν χρειάζεται να την ξαναδιηγηθώ (και αν δεν την ξέρετε, διαβάστε την). Περί StarCraft LAN και battle.net, σας τα είπαν ήδη τα παιδιά, οπότε επίσης δεν έχει νόημα να επαναλαμβανόμαστε. Με λίγα λόγια λοιπόν, αυτό που μου μένει –προς μεγάλη μου χαρά- είναι να σας μεταφέρω τις εμπειρίες μου από τη σχεδόν μια ολόκληρη ώρα που πέρασα παρέα με το StarCraft II, όσο και αν γνωρίζω πως αυτό μπορεί να σημαίνει το λιντσάρισμά μου από φανατικούς οπαδούς της σειράς που δεν είχαν το μοναδικό αυτό προνόμιο…

Καταρχάς, να διευκρινίσω πως ξεκινώντας το παιχνίδι, είχα την επιλογή να ξεκινήσω κάποιο skirmish ή την campaign των Terrans, αυτή δηλαδή που θα περιλαμβάνεται στο πρώτο κομμάτι της τριλογίας, το Wings of Liberty -τα άλλα δυο θα ονομάζονται Heart of the Swarm (Zerg) και Legacy of the Void (Protoss).

Για αρχή λοιπόν, είπα να ξεκινήσω με την campaign, αφού η λογική λέει πως θα ήταν προφανώς πιο εύκολη από το να ξεχυθώ απευθείας σε μια αιματηρή μάχη. Για ορεκτικό φυσικά παρακολούθησα τα -καλοφτιαγμένα, είναι η αλήθεια- cut-scenes, που υποτίθεται πως εξηγούσαν την ιστορία. Το κεντρικό της πρόσωπο θα είναι ένας παλιός γνώριμός μας, ο Jim Raynor, ο οποίος λίγα χρόνια μετά τα γεγονότα του Brood War, έχει καταντήσει ένας μέθυσος μισθοφόρος. Από την αρχή επιβεβαιώνονται οι πληροφορίες πως η campaign δεν θα είναι γραμμική, αφού ο “Μήτσος” θα αναλαμβάνει διάφορες αποστολές, από τις οποίες θα επιλέγει ποιες θα επιχειρεί να φέρει εις πέρας. Μάλιστα με τα λεφτά που θα κερδίζει, θα μπορεί μετά να αγοράζει νέες μονάδες ή να αναβαθμίζει τις ήδη υπάρχουσες (το συγκεκριμένο θα είναι στοιχείο αποκλειστικά της campaign των Terrans –οι άλλες δυο θα έχουν τα δικά τους ξεχωριστά στοιχεία). Το κεντρικό hub της campaign, θα είναι ουσιαστικά το σκάφος σας, το Hyperion, κάτι αντίστοιχο του briefing room στο πρώτο SC.

Για καλό και για κακό, αφού είχα άπλετο χρόνο στη διάθεσή μου, άρχισα να βλέπω και τα video-tutorials, μέχρι που συνειδητοποίησα ότι σε όποιον έχει παίξει πάνω από 2-3 RTS στη ζωή του, δεν έχουν να του πουν τίποτα καινούριο. Από τη μια λοιπόν, είναι θετικό το ότι ακόμα και ένας μετρίου επιπέδου strateg-άς –όπως ο γράφων- μπορεί να μπει στη μάχη χωρίς να χρειαστεί να έχει δίπλα του ένα πολυσέλιδο manual. Από την άλλη όμως, δεν μπορεί παρά να δημιουργήσει την εντύπωση ότι το SC2 δεν έχει σε καμία περίπτωση ως βασικό σκοπό να αναδιαρθρώσει το genre και να παρουσιάσει κάτι επαναστατικά νέο. Και πράγματι έτσι ήταν: Μάζευα resources διαφόρων ειδών, έχτιζα κτήρια, έφτιαχνα units, αναβάθμιζα units, τα έστελνα στη μάχη και φτου και απ’την αρχή! Δεν λέω, αυτός είναι ο πυρήνας κάθε RTS, όμως από ένα τόσο θρυλικό franchise σαν το StarCraft, περιμένεις το κάτι παραπάνω, όχι απλώς να σου ξαναδώσει ό,τι και πριν από 11 χρόνια με αναβαθμισμένα γραφικά και νέες αποστολές…

Μην παρασύρεστε βέβαια, το ότι είναι εύκολο να παίξεις δεν σημαίνει αυτόματα και πως είναι εξίσου εύκολο να επικρατήσεις. Πάλι απαιτούνται γρήγορες και συντονισμένες κινήσεις, ενώ θα αλληθωρίσετε από την αλλαγή της εστίασης του βλέμματός σας για να παρακολουθείτε τι γίνεται σε ολόκληρο τον χάρτη. (εκτός αν φταίει το γεγονός ότι δεν έχω ξοδέψει τις ώρες πτήσης του Χαρηκλάδη στο πρώτο SC)