Monster Hunter Tri

Κατά σύμπτωση, πριν από λίγες ώρες είχα μια κουβέντα με ένα συμφοιτητή μου για πολλές σειρές που αν και στην ιαπωνική αγορά προκαλούν φρενίτιδα, στον υπόλοιπο κόσμο είναι από αρκετά έως εντελώς άγνωστες. Στη συγκεκριμένη κατηγορία, ανήκει –ή έστω άνηκε- και η σειρά Monster Hunter, η οποία στην χώρα του ανατέλλοντος ηλίου λατρεύεται σχεδόν ως θρησκεία, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το παρόν παιχνίδι, το οποίο έχει σημειώσει τις περισσότερες πωλήσεις από κάθε άλλον third-party τίτλο στο Wii (κυκλοφορεί ήδη εκεί από τον περασμένο Αύγουστο)! Οπουδήποτε αλλού όμως, από τους ελάχιστους που την έχουν ακουστά, αντιμετωπίζεται ως μια ακόμα παραξενιά των Ιαπώνων, έστω και αν τα πιο πρόσφατα sequels έχουν κάνει την εμφάνισή τους και στα μέρη μας.

Για τους μη γνωρίζοντες, να αναφέρω χοντρικά πως πρόκειται για ένα action τρίτου προσώπου, στο οποίο ο σκοπός σας είναι να σκοτώσετε πανίσχυρα τέρατα γιγαντιαίων διαστάσεων, σε επικές πραγματικά μάχες που μπορεί να διαρκέσουν αρκετή ώρα. Και αν δεν σας ακούγεται ως κάτι το ξεχωριστό, να σημειώσω πως ο βασικότερος λόγος για τον οποίο γίνεται όλος αυτός ο χαμός στην Ιαπωνία, είναι το multiplayer κομμάτι του, στο οποίο μπορείτε να πολεμήσετε τα τέρατα παρέα με μέχρι τρεις ακόμα φίλους σας. Μάλιστα το online παιχνίδι εκεί διεξάγεται επί πληρωμή, κάτι που πολύ σοφά η Capcom επέλεξε να μην ακολουθήσει και στις υπόλοιπες αγορές, αφού ουσιαστικά θα έκαιγε το ΜΗ3 πριν ακόμα το κυκλοφορήσει.

Προσωπικά, παρόλο που –όπως ήταν αναμενόμενο- δεν είχα ασχοληθεί με κάποιον από τους προηγούμενους τίτλους της σειράς, είχα ήδη μια πρώτη επαφή με το ΜΗ3, στην gamescom 09, το περασμένο καλοκαίρι. Όμως κατά κάποιον τρόπο ήταν δώρον-άδωρο, αφού περιορίστηκα στο single player παιχνίδι που έχει δευτερεύουσα σημασία, για αυτό δεν μπήκα καν στον κόπο να γράψω τότε αναλυτικό hands-on. Ωστόσο, την περασμένη εβδομάδα στο ευρωπαϊκό Media Summit της Nintendo είχα την ευκαιρία να ζήσω το παιχνίδι –σχεδόν- όπως θα έπρεπε να είναι, παρέα με άλλους τρεις συναδέλφους. Το “σχεδόν”, το πρόσθεσα γιατί όπως κατάλαβα στη συνέχεια, το να έχεις κάποιους στο πλάι σου, δεν αρκεί απλώς για να μπορείς να έχεις τετραπλάσια ισχύ, αλλά απαιτείται ταυτόχρονα οργάνωση, συντονισμός και συνεργασία μεταξύ τους, αλλιώς καλύτερα να πήγαινε ο καθένας μόνος του. Δυστυχώς, δεν διαθέταμε το Wii Speak, οπότε παρόλο που οι οθόνες μας βρισκόντουσαν η μια δίπλα στην άλλη, λόγω της βαβούρας η επικοινωνία ήταν αδύνατη και στην τελική το παιχνίδι έμοιαζε λιγότερο με multiplayer 4 παικτών και περισσότερο με 4 διαφορετικά single player παιχνίδια που έτυχε να λαμβάνουν χώρα στην ίδια πίστα. Ωστόσο, με λίγη φαντασία, μπορούσες να μαντέψεις το βάθος που θα διαθέτει αν υλοποιηθεί σωστά.

Πριν ξεκινήσουμε το quest μας, έπρεπε κάθε παίκτης να επιλέξει το όπλο του χαρακτήρα του. Για κάποιον λόγο που ούτε κι εγώ κατάλαβα, μου ήρθε η φαεινή ιδέα ανάμεσα σε σπαθιά (μεγάλα και μικρά), τσεκούρια, σφυριά, τόξα κ.λπ. να επιλέξω ένα δόρυ που ήταν μεγαλύτερο και από… το σπαθί του Cloud στο Final Fantasy VII! Αμέσως μετά λοιπόν ακολούθησε μια… πρόβα για το Πάσχα. Δεν κάνω καθόλου πλάκα, αφού κάτσαμε πλάι-πλάι στο χωριό-hub εκκίνησης και αρχίσαμε να σουβλίζουμε αρνιά, ώστε να κατασκευάσουμε τα απαραίτητα αντικείμενα, φίλτρα κ.λπ. (προφανώς δεν είχαν να κάνουν όλα με το σούβλισμα, αλλά μου φάνηκε υπερβολικά… φολκλόρ και θα ήταν κρίμα να παραλείψω να το αναφέρω). Μάλιστα όπως μου επεσήμαναν και οι άνθρωποι της Nintendo, ο παίκτης θα μπορεί να μεταφέρει τον χαρακτήρα του από το single player mode, μαζί με ό,τι όπλα, αντικείμενα κ.λπ. φέρει.

Το πρώτο πράγμα που παρατηρείς με το που βγαίνεις στον έξω κόσμο, είναι ότι έχει γίνει μια προσπάθεια να δείχνει κάπως πιο ζωντανός και γεμάτος, με μικρότερα τερατάκια να κόβουν βόλτες μόνα τους ή σε κοπάδια, συνθέτοντας ένα οικοσύστημα γεμάτο αλληλεπιδράσεις (π.χ. τα μεγάλα τέρατα επιτίθενται στα πιο αδύναμα κ.λπ.), για το οποίο η Capcom δηλώνει υπερήφανη. Ο άνθρωπος της Nintendo που στεκόταν δίπλα μου, μου υπέδειξε ευγενικά ότι αν επιθυμώ μπορώ να σφάξω κάποια από τα μικρότερα τέρατα που θα βρω στο δρόμο μου, με υλική φυσικά ανταμοιβή. Βέβαια αυτό εμπεριέχει και ένα ρίσκο, αφενός γιατί τα πλάσματα δεν θα κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια (ή τα πόδια, τέλος πάντων) και αφετέρου, αν αναλωθείτε στο… να ψωνίζετε από ψιλικατζίδικα, θα χάσετε πολύτιμο χρόνο.

Α ναι, ξέχασα να αναφέρω ότι τα quests πρέπει να ολοκληρωθούν μέσα σε περιορισμένο χρονικό διάστημα. Και μην νομίζετε βλέποντας τον χρόνο στην οθόνη πως είναι υπεραρκετός για να σκοτώσετε ένα τέρας, ακόμα και αν πρόκειται για μάχη 4-εναντίον-1. Βλέπετε φίλοι μου, όπως έμαθα από πρώτο χέρι, για να ψοφήσουν τα σκασμένα τα τέρατα του ΜΗ3, χρειάζονται πολλά, μα πάρα πολλά χτυπήματα και κάθε χαμένο δευτερόλεπτο μετράει. Αυτός είναι και ο λόγος που κάθε φορά που πεθαίνετε (ή μάλλον “λιποθυμάτε”, όπως αναφέρει το παιχνίδι), πρέπει να επιστρέψετε πίσω στο χωριό και μετά άντε πάλι περπάτημα μέχρι το τέρας. Και μπορεί οι χάρτες να μην είναι τεράστιοι, αλλά και εσείς δεν είστε δα και ο Κεντέρης ντοπαρισμένος, παρόλο που υπάρχει δυνατότητα για -περιορισμένο- σπριντ. Και σαν να μην έφταναν αυτές οι δυσκολίες δεν έχετε καν άμεση εικόνα της υγείας των τεράτων, αφού παραδοσιακά, δεν διαθέτουν μπάρα ενέργειας ή κάποια άλλη ένδειξη που να σας βοηθά να κατανοήσετε την κατάστασή τους.