Metroid: Other M

Τους τελευταίους μήνες και μέχρι να δοκιμάσω το Metroid: Other M αυτοπροσώπως, μπορώ να πω ότι οι πρώτες αντιδράσεις μου από τις πληροφορίες που είχαν γίνει γνωστές ήταν ανάμικτες. Αφενός, το reboot της σειράς και η απομάκρυνση από την τριλογία των Prime με έβρισκε απόλυτα σύμφωνο. Πριν πέσουν τα fanboys των MP να με φάνε, να διευκρινίσω πως δεν τα θεωρώ κακά παιχνίδια, το αντίθετο μάλιστα. Απλώς ως παλιός φίλος του franchise, από την παρθενική περιπέτεια της Samus στο NES (όταν μέχρι να φτάσουμε στον τερματισμό νομίζαμε ακόμα ότι ήταν “ο” Samus!), τα θεωρούσα περισσότερο ως spin-off, παρά ως μέρη της κεντρικής σειράς. Ίσως βέβαια να έφταιξε λιγάκι και η όχι και τόσο μεγάλη συμπάθειά μου σε οποιοδήποτε είδος παιχνιδιού χρησιμοποιεί προοπτική πρώτου προσώπου.

Από την άλλη, στο άκουσμα της απρόσμενης ανάθεσης της ανάπτυξης του παιχνιδιού στην Team Ninja, οφείλω να παραδεχτώ ότι ήμουν λιγάκι επιφυλακτικός. Και πάλι, δεν θεωρώ σε καμία περίπτωση ότι πρόκειται για εταιρεία τα παιχνίδια της οποίας οι τίτλοι δεν είναι υψηλού επιπέδου (μήπως δεν έχω λιώσει κι εγώ στα Ninja Gaiden;). Ωστόσο, φοβόμουν ότι θα φάνταζε αρκετά έως πολύ ξένο το τελικό προϊόν, δεδομένης της διαφοράς φιλοσοφίας της εταιρείας με την παράδοση της σειράς.

Όταν λοιπόν βρέθηκα την περασμένη εβδομάδα στην O2 Arena του Λονδίνου για το ευρωπαϊκό Media Summit της Nintendo, ήξερα λίγο-πολύ ότι θα έχω την ευκαιρία να λύσω κάποιες από τις απορίες μου, αφού όλοι υποψιαζόμασταν ότι θα γινόντουσαν τα -playable- αποκαλυπτήρια του τίτλου. Μάλιστα η Nintendo έδειξε να ποντάρει πάρα πολλά στο ΜΟΜ, κάτι που φάνηκε και από το γεγονός ότι επρόκειτο για το μόνο τίτλο, η παρουσίαση και το hands-on του οποίου γινόντουσαν με προκαθορισμένα ραντεβού.

Από την πρώτη κιόλας –έστω και έμμεση- επαφή μου με το παιχνίδι, φάνηκε ότι είχα πέσει μέσα σε κάποιες από τις προβλέψεις μου: Βλέπετε, πριν ακόμα πιάσουμε το wiimote στα χέρια μας, μας μάζεψαν όλους, μας έδωσαν κάποιες γενικές πληροφορίες για τη σειρά που ακόμα και κάποιος άσχετος με το gaming γνωρίζει και πρόβαλαν το εισαγωγικό βίντεο. Εκεί ήρθε το πρώτο σοκ: Η Samus, ένας από τους πιο ρηχούς και μονοδιάστατους χαρακτήρες στην ιστορία του gaming, μετά από 24 χρόνια σχεδόν απόλυτης σιωπής αποφάσισε όχι απλώς να ανοίξει το στόμα της, αλλά πλέον δεν βάζει γλώσσα μέσα! (άντε, μόνο ο… Link μας έμεινε!) Σε ρόλο αφηγητή λοιπόν, η ηρωίδα μας προσδιορίζει ουσιαστικά τη χρονική περίοδο στην οποία λαμβάνει χώρα το ΜΟΜ, περιγράφοντας γλαφυρά τη μάχη της με τη Mother Brain και το πώς θυσιάστηκε για να τη σώσει το baby-Metroid, στον επίλογο του Super Metroid. Γενικά το παιχνίδι έχει πολλά και μεγαλούτσικα cinematics, κάτι όπως είπαμε πρωτόγνωρο για τη σειρά. Μου άρεσε πάντως που είδα γνώριμες φυσιογνωμίες και αρκετές αναφορές στο παρελθόν της σειράς, όπως η Galactic Federation, πρώην εργοδότης της Samus.

Εκεί μάλιστα έλαβε χώρα, τόσο το τέλος του εισαγωγικού βίντεο, όσο και η αρχή του ατομικού μας hands-on. Αφού οι άνθρωποι του event μας οδήγησαν στους προσωπικούς μας χώρους, μας παρακάλεσαν να φορέσουμε ακουστικά, ώστε να έχουμε μια πιο “immersive” εμπειρία από το παιχνίδι. Δεν ξέρω αν έπαιξε και αυτό το ρόλο του, αλλά πράγματι, η μουσική –έστω και αν δεν θυμίζει τόσο τα παλιά soundtracks-, αλλά και γενικότερα ο ήχος, καθώς και οι χώροι στους οποίους περιφέρεται η Samus, πετυχαίνουν άψογα να δημιουργήσουν μια αρκούντως κλειστοφοβική ατμόσφαιρα.

Πρώτα από όλα όμως, έπρεπε να μάθουμε πώς ακριβώς να κάνουμε τη Samus να υπακούει στις εντολές μας, αφού η Team Ninja μας είχε υποσχεθεί ένα πρωτότυπο σύστημα χειρισμού. Ξυπνώντας λοιπόν ζαλισμένη σε ένα διαστημικό σκάφος της GF, όπως είπαμε, οι επιστήμονες της Ομοσπονδίας, την προτρέπουν να δοκιμάσει τις κινήσεις της για να ελέγξουν αν η κατάστασή της, της επιτρέπει να… πάρει εξιτήριο. Όπως μπορείτε να μαντέψετε, το εν λόγω κομμάτι αναλαμβάνει το ρόλο του -απαραίτητου- tutorial του χειρισμού.