Marvel vs. Capcom 3: Fate of Two Worlds

Στα εφηβικά μου χρόνια, το αιώνιο δίλημμα στον χώρο των κόμιξ, ήταν το «Marvel ή DC», με τον εαυτό μου να τάσσεται υπέρ της πρώτης. Όχι πως με χάλαγε η DC (άλλωστε ο Batman ήταν και παραμένει από τους αγαπημένους μου ήρωες), αλλά με γοήτευε η μεγαλύτερη γκάμα από χαρακτήρες που πρόσφερε το σύμπαν της Marvel και το γεγονός ότι συνδεόνταν με πιο πειστικό τρόπο. Αντίστοιχα, σε μια άλλη διμερή διαμάχη, αυτή του κορυφαίου fighting game στις αρχές των ‘90s, η επιλογή μου ήταν το Street Fighter υπέρ του Mortal Kombat, ίσως επειδή με το παιχνίδι της Capcom μυήθηκα στο είδος. Καταλαβαίνετε λοιπόν πως όταν κυκλοφόρησε το X-Men vs. Street Fighter, το πρώτο μέρος ενός εκ των πιο αλλόκοτων, αλλά και πιο επιτυχημένων crossovers στην ιστορία των videogames, ήταν σαν να είχε βγει από το πιο τρελά μου όνειρα. Ομοίως και τα υπόλοιπα επεισόδια, που επέκτειναν το φάσμα από το οποίο αντλούσαν τους χαρακτήρες αμφότερες οι πλευρές, ώστε να φτάσουμε στα δυο Marvel vs. Capcom. Και κάπου εκεί, γύρω στο 2000, με το MvC2 να κυκλοφορεί και τη σειρά να είναι στα πάνω της, η Capcom αποφασίζει να αφήσει τη σειρά στον πάγο, λόγω της γενικότερης πτώσης της δημοτικότητας των fighting games.

Έντεκα χρόνια αργότερα, οι συνθήκες έχουν αλλάξει. Αντί για τις αίθουσες των coin-ops το τρίτο/πέμπτο μέρος της σειράς (αν λάβουμε υπ’όψη μας και τα X-Men vs. Street Fighter και τα Marvel Super Heroes vs. Street Fighter) θα το δούμε στο σαλόνι/υπνοδωμάτιό μας. Σε αυτό φυσικά συντέλεσε και το πείραμα του Street Fighter IV, το οποίο είναι φανερό πως αποτέλεσε τον προπομπό της κυκλοφορίας του MvC3, καθώς και το remake του MvC2 που ήθελε να τεστάρει τις προθέσεις των gamers.

Φυσικά, όπως και το SFIV, έτσι και το Marvel vs. Capcom 3: Fate of Two Worlds μένει πιστό στη βασική συνταγή που έκανε δημοφιλή τη σειρά: Οι μάχες είναι μεταξύ τριάδων, μπορείτε να τους εναλλάσσετε ανά πάσα στιγμή (κερδίζοντας κάποια από τη χαμένη ενέργειά τους όσο βρίσκονται στο παρασκήνιο), ενώ ο ρυθμός παραμένει ένα κλικ πιο γρήγορος από τους περισσότερους εκπροσώπους του είδους. Φυσικά, υπάρχουν οι κλασικές ειδικές μπάρες που γεμίζουν όσο ανταλλάσσετε χτυπήματα με τον αντίπαλο και αν τις ξοδέψετε σας δίνουν τη δυνατότητα να εξαπολύσετε πανίσχυρές και εντυπωσιακές ειδικές κινήσεις (ανάλογα με το πόσες μπάρες θέλετε να ξοδέψετε μπορείτε να εκτελέσετε τα ακόμα πιο ισχυρά Hyper Combos και Team Combos).

Κάτι που έχει αλλάξει προς έκπληξή μου (όχι απαραίτητα θετική), είναι το σύστημα χειρισμού. Πλέον, τα τέσσερα κουμπιά χτυπημάτων δεν αντιστοιχούν πια σε high/low punch και high/low kick, αλλά σε low/medium/high hit και το τέταρτο κουμπί να χρησιμοποιείται για να εκτοξεύετε τον αντίπαλο στον αέρα ώστε να προσπαθήσετε να επιχειρήσετε κάποιο air combo. Αν και θυμίζει λίγο τον χειρισμό του Tatsunoko vs. Capcom και σύμφωνα με τους δημιουργούς η αλλαγή έγινε γιατί έτσι προσφέρεται για πιο στρατηγικό gameplay, προσωπικά με ξένισε λιγάκι, ενώ θεωρώ πως ο πραγματικός λόγος ήταν για να γίνει προσιτό σε ευρύτερο κοινό. Άλλωστε, μια ακόμα ένδειξη για αυτό είναι και το επονομαζόμενο «Simple Mode» στο οποίο πολλές από τις κινήσεις –ακόμα και τις πιο ισχυρές- γίνονται σχεδόν αυτοματοποιημένα και θα μπορούσατε να το ενεργοποιήσετε αν θέλει να παίξει το μικρό σας ξαδερφάκι ή… ο Κηπουρόπετρος.