Just Cause 2

Όπως ίσως θα έχετε καταλάβει και από παλαιότερα άρθρα μου τα action τρίτου προσώπου και ακόμα περισσότερο τα sandbox games, είναι μια από τις αγαπημένες μου υποκατηγορίες παιχνιδιών. Λογικό είναι λοιπόν να τίμησα το πρώτο Just Cause, αφού ειδικά το 2006 που πρωτοκυκλοφόρησε οι εκπρόσωποι του είδους δεν ήταν τόσοι πολλοί όσο σήμερα. Σε γενικές γραμμές παρόλο που ήταν ένα αξιόλογο παιχνίδι, σε ενδιαφέρον σκηνικό, με αρκετή δράση κ.λπ. σου άφηνε μια αίσθηση του ατελείωτου, του βιαστικά ολοκληρωμένου. Οι άνθρωποι της σουηδικής Avalanche όμως, ισχυρίζονται πως τα μικροπροβληματάκια που δεν άφησαν το Just Cause να εξελιχθεί από ένα καλό παιχνίδι σε αριστούργημα έχουν διορθωθεί στο δεύτερο μέρος που αναμένεται να κάνει την εμφάνισή του στην ευρωπαϊκή αγορά στις 26 Μαρτίου. Επειδή όμως ο Μάρτης αργεί ακόμα, είχα την ευκαιρία να παίξω μια πρώιμη έκδοση του παιχνιδιού για 1-2 ωρίτσες, ώστε να σας μεταφέρω τις εντυπώσεις μου.

Καταρχάς, για αποφυγή spoilers, δεν μας δόθηκαν ιδιαίτερες πληροφορίες σχετικά με το σενάριο του παιχνιδιού. Τα μόνα που γνωρίζουμε είναι πως ο Rico Rodriguez διατηρεί το ρόλο του πρωταγωνιστικού ήρωα και για μια ακόμα φορά προσπαθεί να ανατρέψει μια δικτατορία. Απλώς αυτή τη φορά το σκηνικό μεταφέρεται στη Νοτιοανατολική Ασία, αν και μεταξύ μας, το καθαρά τροπικό κλίμα του φανταστικού νησιού στο οποίο λαμβάνει χώρα η ιστορία, θα σας θυμίσει αρκετά το San Esperito του πρώτου JC.

Σε αντίθεση όμως με τον προκάτοχό του, ο χάρτης -παρόλο που είναι πραγματικά τεράστιος- δείχνει να μην είναι τόσο άδειος. Εντάξει, μπορεί ο κόσμος του να μην είναι τόσο πυκνοκατοικημένος όσο η Liberty City του GTA IV –άλλωστε πρόκειται για ένα τροπικό νησί, όχι για μια απομίμηση της Νέας Υόρκης-, αλλά έστω και με τη λίγη ώρα που έπαιξα μπόρεσα να δω περιοχές που διέφεραν αρκετά μεταξύ τους, από παραγκουπόλεις, μέχρι τουριστικές παραλίες με ξενοδοχεία-ουρανοξύστες.

Ευτυχώς πάντως, για να μην σας φάνε οι διαδρομές, υπάρχει και η “τηλεμεταφορά” (extraction), η οποία γίνεται με τη βοήθεια ενός μεταγωγικού ελικοπτέρου, με το αζημίωτο, φυσικά. Αν πάλι θέλετε να τη βγάλετε στο τσάμπα, υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός από οχήματα (αυτοκίνητα, φορτηγάκια, μηχανές, άρματα, ελικόπτερα, τζετ κ.λπ.), τα οποία μπορείτε είτε να τα “καλέσετε” είτε να κλέψετε επί τόπου, αν και πάλι η παρουσία τους δεν είναι προφανώς τόσο συχνή όσο στους δρόμους των μεγαλουπόλεων άλλων τίτλων του είδους. Σε σχέση με τα υπόλοιπα παρόμοια παιχνίδια, ο χειρισμός τους μοιάζει λιγότερο απαιτητικός και δύσκολος, έστω και αν δεν φτάνει το βαθμό του πρώτου JC. Έτσι, μπόρεσα με ένα καταφρονεμένο -ροζουλί- τρίκυκλο να σκαρφαλώσω σχεδόν κατακόρυφες βουνοπλαγιές χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία και χωρίς να ανησυχήσω ιδιαίτερα για την ακεραιότητα του οχήματος αφού αποδείχθηκε αναπάντεχα ανθεκτικό. Μπορεί να σας ξενίσει αυτό αν έχετε συνηθίσει να αλλάζετε όχημα μετά από δυο γρατζουνίσματα, αλλά μεταξύ μας, νομίζω πως αυτή η στάση είναι προτιμότερη για ένα παιχνίδι στο ύφος του JC2 και καλώς έπραξαν οι δημιουργοί του.

Εξάλλου, μην ξεχνάμε πως και το πρώτο μέρος βασίστηκε αρκετά σε “κασκαντερικές” πρακτικές και όχι μόνο σε ό,τι αφορά στο κομμάτι της οδήγησης. Έτσι κι εδώ, μπορείτε πάλι να σκαρφαλώνετε πάνω σε οχήματα ή να πηδάτε από αυτοκίνητο σε αυτοκίνητο χωρίς δυσκολία. Φυσικά επανέρχεται το σήμα-κατατεθέν του JC, το αλεξίπτωτο το οποίο μπορείτε να το ανοίξετε ακόμα και σε περιπτώσεις που τρέχετε με διακόσια και αφήνετε τη μηχανή σας να στουκάρει σε κάποιο βενζινάδικο.