O Witcher επιστρέφει…

Το The Witcher τα πήγε αρκετά καλά. Με δεδομένο το ότι επρόκειτο για ένα καινούργιο franchise και μάλιστα από ένα εντελώς άγνωστο στούντιο (CD Projekt Red) το 1,5 εκατομμύριο πωλήσεις που «χτύπησε» θεωρήθηκε τόσο από τους δημιουργούς του όσο και από τη Namco Bandai επιτυχία, οπότε το sequel έρχεται ως μάλλον φυσιολογική κατάληξη. Στη gamescom λοιπόν είχαμε την ευκαιρία να πάρουμε μια πρώτη γεύση από το παιχνίδι το οποίο παρουσιάζεται τουλάχιστον ένα επίπεδο πάνω από τον προκάτοχό του –ο οποίος, προσωπικά, δεν με είχε «χαλάσει».

Με ολοκαίνουργια μηχανή γραφικών και μόλις τέσσερις loading screens κατά τη διάρκειά του, το The Witcher 2: Assassins of Kings υπόσχεται μια δυνατή και ολίγον τι κινηματογραφική εμπειρία καθώς περιλαμβάνει περί τα 150 λεπτά cut-scenes. Γενικότερα τα γραφικά ήταν πράγματι σε πολύ καλό επίπεδο (ειδικά συγκρίνοντάς τα με αυτά του πρώτου The Witcher που βασιζόταν στην Aurora Engine του… Neverwinter Nights!) ενώ λαμβάνοντας υπ’ όψιν ότι το demo έλαβε χώρα σε κλειστό χώρο (in-game μιλάω πάντα), οι φωτοσκιάσεις προσέδιδαν στον ρεαλισμό –ο φωτισμός είναι δυναμικός, κάτι που σημαίνει ότι αναβοσβήνετε λάμπες, δάδες, φωτιές κλπ κατά βούληση με τα ανάλογα αποτελέσματα φυσικά. Οι επιλογές του παίκτη θα παίζουν ρόλο στην εξέλιξη της πλοκής από το πρώτο κιόλας λεπτό αφού πέραν των 16 φινάλε θα υπάρχουν και 3 διαφορετικά εναρκτήρια sequences. Μιλώντας για sequences, βλέποντας το demo, παρατήρησα ότι κάθε φορά που ο χαρακτήρας ξεκινούσε κάποιον διάλογο με έναν NPC ή ακόμα και όταν «άνοιξε» σε κάποια στιγμή μια οπλοθήκη, η δράση σαν να «πάγωνε» ελαφρώς, σαν να μπαίναμε σε ένα νέο sequence. Αυτό δεν θα ήταν πρόβλημα φυσικά αν η κάμερα άλλαζε όπως γίνεται σε κάθε RPG, ωστόσο κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει και έτσι το εφέ δείχνει μάλλον αφύσικο –αν και λογικό.

Αλλαγές σημειώθηκαν και στο crafting το οποίο πλέον έχει γίνει ευκολότερο, απόρροια του feedback που έλαβε μέσω των forums της η CD Projekt Red. Αρκετά ενδιαφέρον βρήκα το σύστημα των μαχών με τον παίκτη πλέον να έχει στη διάθεσή του δύο επιλογές: είτε να σφάξει στο γόνατο τον αντίπαλό του, είτε να τον τραυματίσει και να τον χτυπήσει κατά τέτοιο τρόπο («επαγγελματικό» τον λέμε στο χωριό μου) ώστε να τον αφήσει αναίσθητο. Όλες αυτές οι ασήμαντες θεωρητικά αποφάσεις μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο στην όλη ιστορία και για να το δούμε στην πράξη, οι άνθρωποι της CD Projekt Red έπαιξαν το ίδιο demo δύο φορές, αρχίζοντας από το σημείο όπου ο ήρωας ξεκινούσε την απόδρασή του από τις φυλακές ενός κάστρου –προκαλώντας τους φρουρούς να μπουν στο κελί του ενώ είχε το κλειδί για να ανοίξει τις χειροπέδες του. Την πρώτη φορά κινήθηκαν προσεκτικά, γλιστρώντας από διάδρομο σε διάδρομο χωρίς να γίνει αντιληπτή η παρουσία τους (σε εκείνο το σημείο, για κάποιον ανεξήγητο λόγο θυμήθηκα τις εποχές του Thief ΙΙ), τη δε δεύτερη την είδαν… Ανατολάκης κι άρχισαν να «καληνυχτίζουν» κόσμο.