Ακατάλληλο για όλους

Τον τελευταίο καιρό έχει γίνει πολύς ντόρος για «ακατάλληλα» παιχνίδια που βρίσκουν τον δρόμο τους προς τις κονσόλες και τους υπολογιστές των ανηλίκων. Αλήθεια, ποιος μπορεί να ξεχάσει την ιστορία με το Grand Theft Auto IV και τη θύελλα αντιδράσεων που προκάλεσε όταν κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες; Μήπως την «τρομερή αποκάλυψη» κάθε φορά που ένα μακελειό λαμβάνει χώρα σε κάποιο σχολείο ή πανεπιστήμιο του κόσμου, ότι οι δράστες έπαιζαν φανατικά κάποιο βίαιο παιχνίδι; Η πρόοδος στο videogames development έχει δώσει στους δημιουργούς των παιχνιδιών τη δυνατότητα να αποτυπώνουν σε αυτά καταστάσεις της κοινωνίας του σήμερα με άκρως ρεαλιστικό τρόπο, στοιχείο που έχει θορυβήσει πολύ κόσμο που βλέπει ένα «παιδικό» χόμπι να αγριεύει.

Ως εκ τούτου και δεδομένης της αύξησης των «ενήλικων» videogames, τη σήμερον ημέρα τα rating systems έχουν αποκτήσει βαρύνουσα σημασία καθώς βάσει αυτών οι γονείς μπορούν να αποφανθούν αν το παιχνίδι που ζαχαρώνει ο κανακάρης τους είναι κατάλληλο για εκείνον. Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Τα συστήματα αξιολόγησης videogames στέκονται αρωγοί στις προσπάθειες των γονέων να αποφασίσουν για την καταλληλότητά ή όχι ενός τίτλου; Τα ισχύοντα μέτρα επαρκούν για να ξεκαθαρίσουν το ομιχλώδες τοπίο που δημιουργείται πολλάκις και στην τελική, είναι ικανά να δικαιολογήσουν και να εκπληρώσουν τον σκοπό ύπαρξής τους;

Οι δύο πλευρές του Ατλαντικού

Ξεκινώντας από τα βασικά, στον πλανήτη αυτή τη στιγμή δεν υφίσταται ένα ενιαίο σύστημα αξιολόγησης βιντεοπαιχνιδιών και το θέμα αυτό αποτελεί μείζον πρόβλημα που συντελεί στη μείωση της λειτουργικότητας του όλου μηχανισμού. Τα πιο γνωστά rating systems αυτή τη στιγμή είναι αυτά του Entertainment Software Rating Board (ESRB) για τις ΗΠΑ, του British Board of Film Classification (BBFC) για τη Μεγάλη Βρετανία και του Interactive Software Federation για την Ευρώπη με το τελευταίο να είναι γνωστό και ως Pan-European Game Information (PEGI). Το καθένα εξ’ αυτών έχει υιοθετήσει διαφορετική κλίμακα αξιολόγησης, κάτι που αν μη τι άλλο δυσχεραίνει το έργο όσων καλούνται να συμβουλευτούν τις ενδείξεις καταλληλότητας.

Και αν στις ΗΠΑ υπάρχει το ESRB που έχει αναλάβει την αξιολόγηση κάθε τίτλου που κυκλοφορεί στην αμερικάνικη επικράτεια, στην Ευρώπη τα πράγματα είναι πιο μπερδεμένα. Σύμφωνοι, υπάρχει το σύστημα PEGI, το οποίο όμως για την ώρα δεν διαθέτει το απαραίτητο κύρος προκειμένου να επιβληθεί η ισχύς του σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι στη Ρωσία το PEGI χρησιμοποιείται μόνο στα παιχνίδια για κονσόλες (και στα PC games αν προέρχονται από ξένο publisher), στη Γερμανία υπάρχει το σύστημα Unterhaltungssoftware Selbstkontrolle (USK), στην Πορτογαλία το Inspeccao Geral des Actividades Culturais (IGAC), στη Φινλανδία το Valtion Elokuvatarkastamo (VET) ενώ στη Μεγάλη Βρετανία το λόγο έχει το τοπικό BBFC.

Από εκεί και πέρα υπάρχουν άλλες επιτροπές και άλλα συστήματα αξιολόγησης στην Αυστραλία, στην Ασία και στις επιμέρους χώρες της και γενικώς σε παγκόσμιο επίπεδο στο θέμα των videogame rating systems επικρατεί ένα μπάχαλο. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο η ύπαρξη πολλαπλών συστημάτων σε διάφορα μέρη του πλανήτη όσο η αδιαλλαξία των ιθυνόντων να κάτσουν στο ίδιο τραπέζι, να συζητήσουν και να δουλέψουν πάνω σε έναν ενιαίο μηχανισμό. Η ύπαρξη βεβαίως όλων αυτών των συστημάτων έχει ως στόχο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των διαφόρων χωρών. Τι εννοούμε; Θα δείτε παρακάτω…