Εγώ ποια κονσόλα να πάρω;

Η τρέχουσα γενιά –έβδομη αισίως- οικιακών συστημάτων ψυχαγωγίας είναι και αυτή που έχει αντέξει περισσότερο στον χρόνο. Από εκεί που κάποτε μετά από μια τριετία έπειτα από την κυκλοφορία ενός συστήματος, είχαν ήδη αρχίσει να ακούγονται οι φήμες για τον διάδοχό του, πλέον μετράμε ήδη πενταετία και με τις δύο εκ των τριών «μαμάδων» να ετοιμάζονται να εμπλουτίσουν τα «παιδιά» τους με νέες λειτουργίες (η Microsoft το Xbox 360 με το Natal και η Sony το PS3 με το Move), οι αναλυτές προβλέπουν πως η όγδοη γενιά θα μας απασχολήσει σε τουλάχιστον τρία με τέσσερα χρόνια από σήμερα. Ως εκ τούτου λοιπόν, δεν υπάρχει καλύτερη εποχή για την αγορά κονσόλας από τώρα, τουλάχιστον για όσους δεν το έχουν κάνει: τα προβλήματα των πρώτων εκδόσεων έχουν εκλείψει, νέες, βελτιωμένες υλοποιήσεις έχουν κάνει την εμφάνισή τους, οι τιμές έχουν μειωθεί αισθητά ενώ ήδη το κάθε σύστημα έχει μια διόλου ευκαταφρόνητη βάση τίτλων, ικανή να πονοκεφαλιάσει τον κάτοχό του.

Πείτε όμως ότι κάποιος ο οποίος δεν έχει κατασταλάξει στην κονσόλα που τελικά θα αγοράσει, επισκέπτεται ένα κατάστημα, πραγματικό ή ψηφιακό για να κάνει την αγορά του. Τι θα κάνει; Θα πελαγώσει, θα μπουκώσει ο άνθρωπος με όλα αυτά που θα δει και θα ‘χει δίκιο. Σίγουρα η ιδανικότερη επιλογή θα ήταν να μπορούσε να πάρει και τις τρεις κονσόλες ώστε να κάνει το κομμάτι του άνετος κι ωραίος, επειδή ωστόσο δεν είναι απαραίτητο πως το επώνυμό του θα τελειώνει σε –νάσης ή –όκκαλης, το πιο πιθανό είναι πως θα πρέπει να επιλέξει μία εκ των τριών. Ποια όμως; «Καλύτερη» δεν υπάρχει, άλλωστε στην περίπτωση της σύγκρισης PS3, Xbox 360 και Wii, το «καλύτερο» είναι καθαρά υποκειμενικό και καθορίζεται από τις ανάγκες αλλά και τις προτιμήσεις του καθενός.

Με βάση λοιπόν αυτά που έχουμε μέχρι στιγμής δει αλλά πολύ περισσότερο εκείνα που αναμένουμε στο μέλλον (ποιος θέλει να επενδύσει σε ένα σύστημα που… αργοπεθαίνει;), θα επιχειρήσουμε να βάλουμε κάτω τα όσα έχει να προσφέρει ένα σύστημα, τα σημεία που υπερτερεί αλλά και αυτά που υστερεί έναντι του ανταγωνισμού ώστε να βοηθήσουμε τους αναποφάσιστους στην τελική τους επιλογή. Για να δούμε τι θα δούμε…

Τα παιδία παίζει

Το πρώτο πράγμα που θα κοιτάξει κανείς σε μια κονσόλα, είναι τα παιχνίδια που θα έχει τη δυνατότητα να παίξει σε αυτή. Κατά γενική ομολογία, τα Xbox 360 και PS3 καθότι υπερτερούν από πλευράς τεχνικών χαρακτηριστικών είναι σε θέση να προσφέρουν και πιο «state of the art» τίτλους σε ό,τι αφορά τα γραφικά, το animation, τον ρεαλισμό στην εικόνα και γενικά όλα αυτά τα στοιχεία που αφήνουν τον παίκτη με το στόμα να χάσκει. Το Wii από την άλλη πατώντας στο μοναδικό (μέχρι νεωτέρας τουλάχιστον…) σύστημα χειρισμού που ενσωματώνει, εστιάζει σε τίτλους με στυλ λιγότερο «σοβαρό» και περισσότερο «ψυχαγωγικό», δίνοντας βάρος περισσότερο στην αλληλεπίδραση μεταξύ παίκτη και παιχνιδιού η οποία σε πολλές περιπτώσεις προσφέρει μια εμπειρία εφάμιλλη της πραγματικής.

Αυτός ο τόσο διαφορετικός χαρακτήρας του συστήματος της Nintendo καθιστά την έκφραση «αποκλειστικό για το Wii» όσον αφορά στην κυκλοφορία ενός παιχνιδιού, αδόκιμη αφού ακόμα και στην περίπτωση που ένας τίτλος κυκλοφορήσει σε PC / PS3 / Xbox 360 και σε Wii, η δεύτερη έκδοση είναι τόσο διαφορετική συγκριτικά με τις πρώτες που συχνά-πυκνά αποτελεί ξεχωριστό παιχνίδι. Ως εκ τούτου λοιπόν, στο Wii μπορεί κανείς να βρει πλήθος παιχνιδιών διαφορετικού ύφους και χαρακτήρα που όμως θα ξεχωρίζουν στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, όχι για τα γραφικά, το animation ή τις φωτοσκιάσεις αλλά για τον πρωτότυπο χειρισμό που θα ενσωματώνουν. Τίτλοι όπως τα Just Dance, Monster Hunter Tri, Resident Evil 4, Okami, The Legend of Zelda: Twilight Princess και φυσικά τα… άπαντα του Mario δεν είναι δυνατόν να περάσουν απαρατήρητοι.