Επίσκεψη στη Bizarre Creations

Λίγες ημέρες πριν, το byteme και ο υποφαινόμενος βρέθηκαν στο Λίβερπουλ στα πλαίσια του event της Activision για το Blur. Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να αφήσουμε την ευκαιρία να πάει χαμένη κι έτσι κάναμε μια βόλτα μέχρι τις εγκαταστάσεις της Bizarre Creations όπου μας υποδέχτηκε ο Ben Ward, Communications Manager του studio με τον οποίο είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία για την πορεία της Bizarre, την ανάπτυξη του Blur και φυσικά το παρόν και το μέλλον της βιομηχανίας των videogames.

Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση φτάνοντας στο κτήριο όπου στεγάζεται η Bizarre Creations ήταν πως δεν υπήρχε πουθενά η παραμικρή ένδειξη για την εταιρεία που βρισκόταν σε αυτό. Τίποτα! Ούτε καν στο κουδούνι! «Λόγοι ασφαλείας, πολλά συμβαίνουν», μου είπε βλέποντας την απορία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου ο Rami Mallis, ο επί των δημοσίων σχέσεων της frank PR που με συνόδευε στη «βόλτα» μου. Τι κι αν έγινε πολιτισμική πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2008, το Λίβερπουλ θα παραμένει για πάντα Λίβερπουλ…

Η Bizarre Creations δημιουργήθηκε το 1996 και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα studios όχι απλά στο Λίβερπουλ αλλά στην ευρύτερη περιοχή του Merseyside, απασχολώντας 195 υπαλλήλους οι οποίοι χονδρικά σχηματίζουν δύο ομάδες, μία που ασχολείται με το Blur και μία που δουλεύει πάνω στο επόμενο project της εταιρείας. «Μπορεί να είμαστε πολλοί αλλά πίστεψέ με, αισθανόμαστε σαν οικογένεια και αυτό αποτυπώνεται στη δουλειά και τα παιχνίδια μας» μου λέει ο Dani Harmer που έχει αναλάβει ρόλο ξεναγού. Ο Dani δουλεύει στη Bizarre Creations εδώ και περίπου έναν χρόνο ως designer και έρχεται καθημερινά οδικώς από το Μάντσεστερ [περίπου 30 μίλια (σαν να λέμε 50 χιλιόμετρα)] όπου και διαμένει.  «Προσπάθησα να πείσω την κοπέλα μου να μετακομίσουμε εδώ αλλά δεν θέλει με τίποτα», παραπονιέται. «Ακόμα κι έτσι όμως αξίζει τον κόπο και το κάνω με ευχαρίστηση», συμπληρώνει, κάτι λογικό για κάποιον ο οποίος άφησε μια φερέλπιδα καριέρα DJ για να αφοσιωθεί στο games development.

Η βόλτα μας στα studios στο μεταξύ συνεχίζεται. Έχοντας ξεναγηθεί στο μεγαλύτερο τμήμα των εγκαταστάσεων και δει από κοντά πως περνούν την καθημερινότητά τους άνθρωποι όπως ο Art Director (Chris Davie), ο Lead Environment Artist (Chris Downey) και ο Lead Car Artist (Ben O’Sullivan) ενός τίτλου (λέγε με Blur), φτάνουμε μέσω ενός απίστευτου διαδρόμου στο lounge το οποίο όπως και κάθε lounge ενός studio που σέβεται τον εαυτό του έχει ό,τι απαιτείται για τη χαλάρωση των εργαζομένων: αναπαυτικούς καναπέδες, τηλεοράσεις, δωρεάν σνακ και αναψυκτικά, Guitar Hero και ένα arcade του Killer Instict 2 της Midway. «Πρέπει να είναι ό,τι πιο ακριβό υπάρχει στον χώρο» τονίζει ο Dani μεταξύ σοβαρού κι αστείου και με το βλέμμα του να είναι στραμμένο στις 42άρες Samsung που κοσμούσαν τους τοίχους του lounge, καταλαβαίνω ότι μάλλον το εννοεί. Ο χρόνος όμως είναι περιορισμένος κι έτσι έχοντας πάρει μια καλή γεύση του τι εστί Bizarre Creations, βρίσκω τον Ben Ward με τον οποίο πιάνουμε την κουβέντα ξεκινώντας από το Blur και μετά… όπου μας βγάλει!

«Θολώνοντας» τα νερά (θολώνω… blur… το πιάσατε;)

Έχετε καθιερωθεί ως ένα studio που ειδικεύεται στους racing τίτλους. Σκοπεύετε να συνεχίσετε προς αυτή την κατεύθυνση;

BW: Αυτή τη στιγμή έχουμε δύο ομάδες, μία που ασχολείται με τα racing παιχνίδια και προφανώς το Blur και μία που ειδικεύεται στους third person τίτλους η οποία και δουλεύει πάνω στο επόμενο project μας το οποίο δεν έχουμε ανακοινώσει ακόμα και που όταν το κάνουμε θέλω να πιστεύω ότι θα τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας.

Σε ό,τι αφορά το Blur, επηρεαστήκατε από κάποιο άλλο παιχνίδι συγκεκριμένα;

BW: Κοίτα, είναι δεδομένο το ότι όλοι όσοι εργάστηκαν πάνω στο Blur έπαιξαν στην κυριολεξία κάθε racing τίτλο που κυκλοφορούσε στην αγορά αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι επηρεάστηκαν άμεσα από κάποιον εξ’ αυτών. Δουλεύοντας τόσα χρόνια πάνω στη σειρά Project Gotham Racing, είχαμε εντοπίσει αρκετά στοιχεία που θα θέλαμε να ενσωματώσουμε σε ένα παιχνίδι του είδους κάποια στιγμή και στο Blur μας δόθηκε αυτή η ευκαιρία. Ευτυχήσαμε να έχουμε στο πλευρό μας και την Activision η οποία μας έδωσε πλήρη ελευθερία κινήσεων και μας άφησε το πεδίο ελεύθερο. Σοβαρά, η στάση τους ήταν κάτι του στυλ «είστε ένα racing studio, ξέρετε τη δουλειά σας καλά, κάντε ό,τι θεωρείτε καλύτερο» κι αυτό μας έλυσε τα χέρια.