Gaming και Διάρκεια

Ωραία μου μπήκε αυτή τη χρονιά… Σε όλους τους τομείς της καθημερινότητάς μου, μεταπτυχιακό, μπάσκετ, byteme, οι υποχρεώσεις αυξήθηκαν κατακόρυφα ταυτόχρονα, χωρίς ούτε εγώ ο ίδιος να καταλάβω καλά-καλά πώς και γιατί συνέβη αυτό. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, πλέον τις κάπου 4-5 ώρες ελεύθερου χρόνου που μου περισσεύουν ανά μέρα να τις ξοδεύω… στον ύπνο (α ναι, πλέον έχω φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε τις ελάχιστες ώρες που κοιμάμαι, να τις θεωρώ ως κομμάτι του “ελεύθερου” χρόνου μου)! Καταλαβαίνετε λοιπόν πως χρόνος για μια από τις αγαπημένες μου ασχολίες, το gaming, δεν υπάρχει ούτε για αστείο. Αφού έχω φτάσει σε σημείο να παρακαλάω τους υπόλοιπους να αναλάβω για review παιχνίδια που θέλω να ασχοληθώ, αφού ξέρω πως αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση να τα δω πλέον (με άλλα λόγια, αν δείτε το δυναμικό του byteme να μειώνεται κατά ένα άτομο, μην παραξενευτείτε ιδιαίτερα…)! Αυτό που προσπαθώ να πω, είναι πως έχω φτάσει στον άκρον άωτο της ανωμαλίας του να θεωρώ ως προσόν(!) τη μικρή διάρκεια ενός παιχνιδιού, αφού σε αντίθετη περίπτωση θα το αφήσω πιθανότατα στη μέση, όχι γιατί με απογοήτευσε, αλλά γιατί δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ μαζί του.

Τελικά λοιπόν, έχει σημασία η διάρκεια ζωής ενός παιχνιδιού και αν ναι, πόσο μεγάλη; Πράττουμε καλώς όταν θάβουμε ένα παιχνίδι γιατί διαρκεί λιγότερο και από μια βραδινή έξοδο ή είμαστε προσκολλημένοι σε ένα παρελθόν που αποθέωνε την ποσότητα ίσως ακόμα περισσότερο και από την ποιότητα; Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα θα αναλυθούν σε ένα άρθρο που… υπόσχεται να κρατήσει λιγότερο από το τελευταίο παιχνίδι που παίξατε!

“Στην εποχή μου, παιδάκι μου, τα παιγνίδια κρατούσαν τουλάχιστον 1315 ώρες…”

Καταρχάς να διευκρινίσω πως δεν είναι ούτε η κατάλληλη στιγμή ούτε το κατάλληλο άρθρο για να ασχοληθούμε με τη νοσταλγολαγνεία. Ίσως σε κάποιο άλλο αφιέρωμα κάποια άλλη φορά. Ωστόσο, έχουμε ακούσει τόσες πολλές φορές (και την έχουμε αναπαράγει όλοι μας) την ατάκα πως “τα σημερινά παιχνίδια είναι το αντίστοιχο του φαστ-φουντ”, που πλέον την αποδεχόμαστε ως δεδομένη και δεν έχουμε κάτσει να αναλύσουμε το αν και γιατί ισχύει κάτι τέτοιο.

Πέρα από την έμφυτη τάση του ανθρώπου να ωραιοποιεί κάθε πτυχή του παρελθόντος (η κλασική λογική του “κάθε πέρσι και καλύτερα”), καλό θα ήταν να αναρωτηθούμε αν η μέθοδος μέτρησης που χρησιμοποιούσαμε για να καταλήξουμε σε κάποιο συμπέρασμα για τη συνολική διάρκεια του παιχνιδιού είναι η ίδια με σήμερα. Δεν εννοώ προφανώς ότι σήμερα χρησιμοποιούμε υπερσύγχρονα Swatch, ενώ τότε… ηλιακά ρολόγια. Αλλά το ότι αυτό που θεωρούσαμε τότε ως “διάρκεια ζωής” ενός παιχνιδιού, έχει μεγάλη διαφορά, από αυτό που θεωρούμε σήμερα.

Τι θέλω να πω; Θα σας φέρω ένα παράδειγμα: Όταν ο μικρός Νοτούλης αγόρασε το NES στην τρυφερή ηλικία των 10-11 ετών, του πήρε ακριβώς ένα μήνα –προφανώς όχι συνεχόμενα- για να τερματίσει το Super Mario Bros. και να αντικρίσει επιτέλους την πριγκίπισσα και όχι ένα ακόμα μανιτάρι αλά κρεμ που να του λέει πως έκανε λάθος το GPS του! Καταλαβαίνετε λοιπόν πόσο ανίκανος, τιποτένιος, ασήμαντος ένιωσα όταν αντίκρισα για πρώτη φορά αυτό:

Εντάξει, προφανώς μιλάμε για ακραία περίπτωση και για να καταφέρει ο άλλος να ολοκληρώσει το παιχνίδι σε κάτι περισσότερο από 5’, θα χρειάστηκε να ξοδέψει κατά πάσα πιθανότητα τουλάχιστον 5… μήνες για εξάσκηση. Και πάλι όμως, φαντάζεστε σήμερα να αγοράσετε ένα παιχνίδι και μετά από 5 λεπτά να το έχετε ήδη τερματίσει;