θέματα

2017: Τα Παιχνίδια της Χρονιάς

""

Αγαπημένες και αγαπημένοι,

Φέτος, οι τρεις μάγοι με τα δώρα τις λίστες και ο ντ' Aρτανιάν, έρχονται να σας ευχηθούν για το νέος έτος και να σας παρουσιάσουν τα βιντεοπαιχνίδια που "καταβρόχθησαν" τον ελεύθερό τους χρόνο. Μαζέψτε, λοιπόν, την οικογένεια γύρω από το λάτοπ σας, το τάμπλετ ή τον σταθερό σας υπολογιστή (κινητό δεν λέει, θα σας "βγουν" τα μάτια) και απολαύστε την παραδοσιακή λίστα με τα καλύτερα παιχνίδια για το 2017, που, με τόση αγάπη, ετοίμασαν για εσάς.

Σας ευχόμαστε ολόψυχα, Καλή Χρονιά και Ευτυχές το 2018!

 

Φωκίων Χαροκόπος

Το 2017 ήταν μια... υπερβολικά πλούσια χρονιά για το gaming. Πέρα από τον βομβαρδισμό κορυφαίων τίτλων που έφτασαν στα ράφια των καταστημάτων από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο μήνα της χρονιάς, είχαμε και την κυκλοφορία δύο νέων συστημάτων. Το πρώτο και πιο σημαντικό εξ αυτών είναι το Switch της Nintendo, η οποία βρήκε επιτέλους την κατάλληλη στιγμή (και αναγκάστηκε φυσικά και από την αγορά) να κάνει ένα τολμηρό βήμα και να περάσει πλέον εξολοκλήρου σε hardware επιπέδου φορητής συσκευής. Ήταν μια απαραίτητη κίνηση για να μπορέσει να ξεκινήσει από την αρχή, μετά την (δικαιότατη, κατά τη γνώμη μου) εμπορική αποτυχία της πιο αδιάφορης κονσόλας που είχε κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα η εταιρεία του Κιότο.

Το Switch έχει τα μειονεκτήματά του, αλλά χάρη σε αυτό είδαμε και πάλι τη Nintendo σε κορυφαία φόρμα να βρίσκει την χαμένη της αυτοπεποίθηση σε έναν χώρο που ήταν πάντα δικός της, ενώ παράλληλα «έβαλε το πόδι της στην πόρτα», ώστε να μη χάσει επαφή με την οικιακή αγορά. Στο κάτω-κάτω, όπως λέω πάντα, αυτό που μετράει είναι τα παιχνίδια και από πλευράς ποιότητας κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το κορυφαίο σερί του Switch. Σίγουρα, πολλά από τα παιχνίδια που είδαμε, μάλλον πρέπει να είχαν ξεκινήσει ως τίτλοι του Wii U και να έπεσαν σε διάφορα εμπόδια, διαφορετικά δεν εξηγείται ότι τόσο μεγάλοι τίτλοι «πήδηξαν» μια ολόκληρη γενιά. Αλλά αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι δεν έχουμε δει ξανά ένα νέο σύστημα να κάνει ντεμπούτο με κάτι τόσο «έτοιμο» και ποιοτικό όπως το Zelda Breath of the Wild, έστω και cross-gen, και να εμπλουτίζει τη βιβλιοθήκη του μέχρι το τέλος της χρονιάς με όλα σχεδόν τα μεγάλα franchise της εταιρείας. Δεν έχουμε ξαναδεί σύστημα της Nintendo να έχει Zelda, (κανονικό) Mario και Xenoblade, παρέα με μια σειρά από sequel/remasters μέσα στο πρώτο έτος κυκλοφορίας της. Η αλήθεια είναι ότι το τοπίο είναι κάπως πιο θολό από εδώ και πέρα, αλλά η φόρα που έχει πάρει το σύστημα λογικά θα το κρατήσει σε κίνηση για αρκετό καιρό.

Στον αντίποδα, είδαμε προς το τέλος της χρονιάς το Xbox One X, την αναβαθμισμένη έκδοση του Xbox One και ίσως το πιο ολοκληρωμένο/value for money σύστημα ψυχαγωγίας για όποιον έχει επενδύσει σε οθόνη UHD και HDR, καθώς διαθέτει και ικανοποιητική υποστήριξη media, πέρα από αναβαθμισμένα γραφικά. Από την άλλη πλευρά, αυτή η τεχνική υπεροχή είναι λίγο δίκοπο μαχαίρι. Πρώτα από όλα, παρόλο που το Xbox One X διαθέτει τη βελτιστοποιημένη μορφή της αρχιτεκτονικής Jaguar, με περισσότερη μνήμη, βελτιωμένους διαύλους και GPU κατηγορίας Vega... παραμένει ένα σύστημα με αρχιτεκτονική Jaguar. Αυτό σημαίνει ότι εξακολουθεί να είναι περιορισμένο βάσει του επεξεργαστή του, με αποτέλεσμα να είναι αμφίβολο κατά πόσο θα καταφέρει να προσφέρει και σημαντικά καλύτερη απόδοση από τον ανταγωνισμό, πέρα από καλύτερα γραφικά. Ωστόσο, υπάρχουν ήδη δύο παραδείγματα τίτλων που το One X κατάφερε να αναβαθμίσει από τα 30 στα (περίπου/σχεδόν/κατά το 75%) 60 fps, συγκεκριμένα το Gears of War 4 και το Witcher 3, ρίχνοντας φυσικά την ανάλυση.

Βέβαια, κάπου εδώ πρέπει να αναρωτηθούμε εάν η τεχνική υπεροχή έχει πραγματική αξία όταν τα οφέλη δεν είναι τόσο ορατά. Δεν αναφέρομαι μόνο στην περιορισμένη αξία που προσφέρει η οποιαδήποτε αναβαθμισμένη κονσόλα για όσους δεν έχουν αποκτήσει ακόμη τηλεόραση υπερυψηλής ανάλυσης, αλλά και στο γεγονός ότι μεγάλο ρόλο στον οπτικό αντίκτυπο ενός παιχνιδιού παίζουν και η τεχνογνωσία, αλλά και τα χρήματα που έχουν δαπανηθεί στην ανάπτυξή του. Έτσι, έχουμε το φαινόμενο ένα υποδεέστερο τεχνικά μηχάνημα, όπως το PlayStation 4 Pro, να παρουσιάζει τίτλους -αντικειμενικά ή υποκειμενικά- ομορφότερους από τα καλύτερα του One X. Αν βάλει κανείς δίπλα-δίπλα ένα Uncharted: The Lost Legacy με ένα Gears of War 4 ή ένα GT Sport με ένα Forza Motorsport 7, μπορεί να αποκομίσει την εντύπωση ότι το Pro είναι ισχυρότερο σύστημα ή, τέλος πάντων, ότι πρόκειται για μηχανήματα με εντελώς παραπλήσιες δυνατότητες. Δυστυχώς, όλα δείχνουν ότι η Microsoft δεν είναι διατεθειμένη προς το παρόν να επενδύσει σε νέες ακριβές παραγωγές, πέραν των καθιερωμένων, που θα δείξουν τι μπορεί να κάνει πραγματικά το μηχάνημά της. Η Sony, από την άλλη, εξαπολύει τη μια εντυπωσιακή first-party ή αποκλειστική παραγωγή μετά την άλλη, χωρίς σημάδια κόπωσης προς το παρόν.

Κλείνοντας αυτή τη σύντομη αναδρομή, θα ήθελα να επισημάνω άλλη μια ενδιαφέρουσα φετινή τάση: την άνοδο αυτού που αποκαλώ «παιχνίδι AA». Πρόκειται για μια κατηγορία παιχνιδιών που δεν έχουν το budget των μεγάλων κυκλοφοριών, αλλά είναι σαφώς πιο πλούσιες παραγωγές από ένα μέσο ή ακόμα και απαιτητικό indie. H πιο χαρακτηριστική περίπτωση θα έλεγα ότι είναι το Hellblade: Senua’s Sacrifice, ακριβώς επειδή δεν σχετίζεται με κάποιο άλλο παιχνίδι και χρηματοδοτήθηκε κυρίως από την ομάδα ανάπτυξης, τη γνωστή μας Ninja Theory. Αλλά υπάρχουν κι άλλοι τίτλοι με υψηλές αξίες παραγωγής που κυκλοφόρησαν σε πιο προσιτές τιμές, όπως το Uncharted: The Lost Legacy, το οποίο ξεκίνησε ως expansion του Uncharted 4 και κατέληξε μια αυτόνομη AA κυκλοφορία. Ένα άλλο success story σε αυτή την κατηγορία ήταν το Little Nightmares των Tarsier Studios ή το Cuphead. Βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα αυτή τη νέα τάση, καθώς ανοίγει νέους δρόμους για περισσότερα προσεγμένα παιχνίδια, χωρίς τις αλυσίδες των blockbusters που καλούνται να βγάλουν τεράστια κέρδη. Και τέλος πάντων, θα μου επιτρέψετε να εστιάσω σε αυτή τη φετινή τάση, αντί για τα loot crates, τα Amiibo και τα αναγκαστικά expansion passes. 

5. Tekken 7

Από αυτούς τους τίτλους που δεν έχει να πει και να δείξει πολλά, αλλά κάνει τα πάντα σωστά. Είναι βαθύ, ευχάριστα περίπλοκο, ελκυστικό στο μάτι, με πολύ καλό online και τεράστια κοινότητα. Δεν μπορείς να ζητήσεις κάτι άλλο από ένα fighting game. Μπορεί να μην έχει την επική ιστορία και την εκπληκτική απεικόνιση χαρακτήρων του Injustice 2, αλλά το σύστημα μάχης και το μελετημένο animation μάλλον υπερκαλύπτει την εκφραστικότητα και το υποδειγματικό single player κομμάτι του τίτλου της Netherealm.

4. Horizon: Zero Dawn

Ήταν πολύ δύσκολο να επιλέξω μεταξύ του Horizon, του Prey, του Assassin’s Creed: Origins και του Nioh για αυτή τη θέση, αλλά τελικά προτίμησα το Horizon γιατί δεν είναι απλώς μια από τις καλύτερες παραλλαγές της κλασικής συνταγής του open world blockbuster, αλλά και ένας τίτλος που επιδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο τις αλλαγές στην οπτική απεικόνιση που φέρνει η υπερυψηλή ανάλυση και το HDR. Πέρα από όλα αυτά, έχει να πει μια ενδιαφέρουσα ιστορία με αρκετή κοινωνική ευαισθησία και συμβολισμό και πλάθει έναν πανέμορφο, πρωτότυπο κόσμο. Αυτό δεν σημαίνει ότι η Guerrilla παραμελεί το gameplay, καθώς το Horizon έχει να προσφέρει ορισμένες από τις πιο εντυπωσιακές μάχες που θα δείτε τη φετινή χρονιά. Έχει τα προβληματάκια του και δυσκολεύεται λίγο να ξεφύγει από υπερβολικά οικείους μηχανισμούς, αλλά είναι ένα μεγαλειώδες δημιούργημα.

3. The Legend of Zelda: Breath of the Wild

Το νέο Zelda άργησε, αλλά έφερε μαζί του μια ανανέωση που χρειαζόταν η σειρά. Βέβαια, «ανανέωση» δεν σημαίνει πάντα «βελτίωση», αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση η συνολική εμπειρία είναι τόσο καλοφτιαγμένη, τα συστήματα τόσο αφοσιωμένα στο emergent gameplay και η ελευθερία δράσης τόσο εντυπωσιακή (όχι μόνο για τα δεδομένα της Nintendo, αλλά και γενικότερα) που δεν μπορείς παρά να υποκλιθείς στην αποφασιστικότητα του Eiji Aonuma να κυκλοφορήσει τον τίτλο μόνο όταν θα ήταν έτοιμος, κι ας σήμαινε αυτό την καταδίκη του WiiU. Υπάρχουν κάποια προβλήματα που είναι αρκετά σημαντικά σε μια εμπειρία αυτού του είδους κατά την άποψή μου, όπως οι υπερβολικά μεγάλες άδειες εκτάσεις, η κάκιστη αφήγηση και voice acting και η επαναλαμβανόμενη/ελλιπής αρχιτεκτονική που περιορίζει κάπως την ατμόσφαιρα. Σε τελική ανάλυση, όμως, το γεγονός ότι μπορείς να παίξεις έναν από τους καλύτερους τίτλους της χρονιάς όπου και αν βρίσκεσαι, μάλλον υπερκαλύπτει αυτές τις παραφωνίες.

2. Super Mario Odyssey

Σε αντίθεση με το Breath of the Wild, το Mario Odyssey είναι ένας τίτλος που δεν βρίσκει αντίσταση από το hardware στο οποίο τρέχει. Είναι μια εμπειρία κομμένη και ραμμένη για το Switch, η οποία ξετυλίγεται ομαλά, αρμονικά και άκοπα, προσφέροντας μια ξεχασμένη αίσθηση αμεσότητας. Όμως το πιο σημαντικό πλεονέκτημα του παιχνιδιού δεν είναι η μηχανιστική του ανωτερότητα, αλλά η προσωπικότητα και η καταλυτική φαντασία που το χαρακτηρίζει. Δεν είναι όλοι οι κόσμοι το ίδιο ενδιαφέροντες ή διασκεδαστικοί, αλλά όταν το Odyssey βρίσκεται στα καλύτερά του, απλά δεν υπάρχει κάτι παρόμοιο. Κάθε ενέργεια έχει τον αντίκτυπό της, η εξερεύνηση ανταμείβεται πλουσιοπάροχα και κάπως έτσι, η φυσική, σχεδόν παιδική περιέργεια γίνεται η κινητήριος δύναμη όλης της εμπειρίας.

1. Persona 5

Όταν κυκλοφορεί το νέο μέρος μιας από τις αγαπημένες σου σειρές, το οποίο σε κολλάει στην οθόνη σου για 130 -και βάλε- ώρες με το καλύτερο design που είχε ποτέ, δεν έχεις άλλη επιλογή από το να το βάλεις απευθείας στην κορυφή της ετήσιας λίστας. Το νέο Persona δεν έχει την καλύτερη ιστορία της σειράς, κατά τη γνώμη μου, κάτι που οφείλεται εν μέρει και στη μέτρια μετάφραση, αλλά έχει μερικούς από τους καλύτερους χαρακτήρες, dungeons που ξεχειλίζουν από φαντασία και διαδραστικότητα, καθώς και ένα εθιστικό σύστημα δημιουργίας και καλλιέργειας Persona που μπορεί να σε κρατήσει για κανα-δυο ακόμα New Game+. Η πεμπτουσία του ιαπωνικού RPG, έστω και αν θα ήθελα στο επόμενο να δούμε μεγαλύτερα βήματα προόδου στο σύστημα μάχης. Και αυτό το soundtrack δεν ξεχνιέται εύκολα.

 

Πατάτα της χρονιάς: Star Wars Battlefront II

Όσοι διαβάσατε το review, θα γνωρίζετε γιατί θεωρώ το Battlefront II την απογοήτευση της χρονιάς. Όχι επειδή δεν είναι καλό παιχνίδι, τόσο σε τεχνικό όσο και σε μηχανιστικό επίπεδο, όχι επειδή δεν είναι πλήρες, ατμοσφαιρικό και γεμάτο ελκυστικό περιεχόμενο, όχι επειδή δεν εξυπηρετεί σωστά τους φανατικούς φίλους του Star Wars… αλλά γιατί εκφράζει με τον χειρότερο τρόπο τις εμπορικές πρακτικές που έρχονται να αντικαταστήσουν τα online passes και να δημιουργήσουν επιπλέον έσοδα για τις εταιρείες. Η επιτυχία του Battlefront II ήταν δεδομένη, ιδιαίτερα αυτή τη χρονική στιγμή. Δεν υπήρχε κανένας λόγος να κινηθεί σε χωράφια pay to win, ούτε να προβάλει τόσο απροκάλυπτα ένα άπληστο εμπορικό πρόσωπο. Αυτή τη στιγμή, το εμπορικό μοντέλο του τίτλου βρίσκεται στα «pits» και περιμένουμε να δούμε ποια θα είναι η μορφή του όταν θα βγει. Ελπίζω το πάθημα να έχει γίνει μάθημα. 

4 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
pirederas
13:59 01.01.18 pirederas Χρόνια Πολλά!!!
Από κυκλοφορίες του 2017 έχω παίξει τα Gravity Rush 2, Nioh, Horizon: Zero Dawn, Yakuza Kiwami (στην Ιαπωνία βγήκε το 2016 αλλά worldwide το 2017) και λίγο που ξεκίνησα το South Park: The Fractured But Whole. Ακόμη δεν έχω πιάσει τα Uncharted: The Lost Legacy, Wolfenstein II: The New Colossus, Sonic Mania, Yakuza 0, Persona 5 και Nier: Automata. Χώρια το backlog. Damn!

Το 2017 ήταν πολύ καλή gaming χρονιά. Ελπίζω το 2018 να συνεχίσει σε ανώτερο επίπεδο καθώς αναμένουμε, μεταξύ άλλων, τα Red Dead Redemption 2, Detroit: Become Human, Spiderman, God of War, Ni No Kuni 2.

Shinobi
14:36 01.01.18 Shinobi RE: Χρόνια Πολλά!!!
Καλή Χρονιά Πίρε μου!!!

Με τα παιχνίδια που δεν έχεις παίξει ακόμα, άνετα βγάζεις όλο το 2018.

Το 2018 θα κινηθεί στους ίδιους υψηλούς ρυθμούς. Πράγμα που με στεναχωρεί, γιατί δεν έχω ασχοληθεί με τα Nioh, Nier: Automata, Horizon: Zero Dawn, The Last Guardian, Final Fantasy XII, Assassin's Creed: Origins.

pirederas
15:36 01.01.18 pirederas RE: RE: Χρόνια Πολλά!!!
Χαχα ναι, άρα God of War και Σία πάνε για 2019 και αν :) Καλά το Death Stranding (όταν βγει) πάει για 2022 LOL

Απ' όσα λες θα σταθώ στο The Last Guardian. Μπορεί να έχει προβλήματα, αλλά είναι τρομερή εμπειρία.

Shinobi
18:12 01.01.18 Shinobi RE: RE: RE: Χρόνια Πολλά!!!
Έτσι όπως το πάει ο Κοζίμας, όντως θα το παίξουμε μέσα στο 2022 :P

Τοπ 100 θα χρειαστούμε για το 2018. Δύσκολη χρονιά και η εφετινή ΧD