Yu-Gi-Oh! 5D's Tag Force 5

Πρέπει να ομολογήσω πως τα παιχνίδια καρτών είναι ένα «άθλημα» το οποίο δεν κατέχω ιδιαίτερα. Δεν έχω παίξει ποτέ στην ζωή μου ούτε Magic The Gathering, ούτε Chaotic, ούτε τίποτα παρεμφερές. Μοναδική εξαίρεση ωστόσο είναι το Yu-Gi-Oh!, ένα παιχνίδι το οποίο τουλάχιστον στα μέρη μου, είχε αποκτήσει πριν από αρκετά χρόνια αρκετά μεγάλη φήμη, κυρίως λόγω της ομώνυμης σειράς anime που προβαλλόταν στην τιβί. Παρότι δεν ήμουν και ο πιο φανατικός θεατής της σειράς, μου άρεσαν οι κανόνες του παιχνιδιού καρτών με το οποίο έλυναν τις διαφορές τους οι πρωταγωνιστές της. Αυτό με ώθησε αργότερα να αποκτήσω και το Yu-Gi-Oh! The Eternal Duelist Soul για το GBA, το οποίο και μου «έκλεψε» ουκ ολίγες ώρες από τον ελεύθερό μου χρόνο.

Για πραγματικές παρτίδες βέβαια, ούτε λόγος. Η ανεύρεση αντιπάλου που να ασχολείται με το παιχνίδι και που να έχει τελειώσει το Δημοτικό ήταν υπόθεση πιο δύσκολη και από τη λύση του Κυπριακού. Και κάπως έτσι οδηγήθηκα στην πρόωρη αφυπηρέτησή μου από το Yu-Gi-Oh!, τουλάχιστον μέχρι πριν λίγες μέρες οπότε και βρέθηκα απέναντι στο Yu-Gi-Oh! 5D's Tag Force 5.

New Domino; Τι, άνοιξε νέα πιτσαρία στην γειτονιά;

Αν και έχω κάποια γνώση των κανονισμών του παιχνιδιού, ομολογώ πως δεν κατάλαβα Χριστό από την ιστορία του τίτλου, αφού ακολουθεί κατά πόδας αυτή του anime (στην οποία εδώ και μερικές σεζόν έχουν αλλάξει εντελώς πρόσωπα και καταστάσεις), το οποίο δεν παρακολουθώ. Στην ουσία ξεκινάμε από την περιπέτεια με τους αγώνες καρτών που διοργανώνονται στην πόλη New Domino, προσπαθώντας να αναδειχθούμε ως οι κορυφαίοι παίκτες στην περιοχή. Βέβαια δεν θα μιλούσαμε για παιχνίδι βασισμένο σε γιαπωνέζικο anime αν δεν υπήρχε και ένας μεγάλος κίνδυνος που να απειλεί όχι μόνο την New Domino αλλά και ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό που έχει σημασία, εντέλει, είναι πως ξεκινάμε με μία βασική τράπουλα η οποία εμπλουτίζεται με ολοένα και καλύτερες κάρτες, είτε αγοράζοντας νέες, είτε μας τις χαρίζουν άλλοι χαρακτήρες, είτε τις κερδίζουμε από τους νικημένους αντιπάλους. Σκεφτείτε το σαν ένα τίτλο Pokemon, όπου αντί να μαζεύετε τέρατα, μαζεύετε κάρτες.

Φουλ του Άσσου! Τι εννοείς δεν παίζουμε πόκερ;

Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι πως δεν απευθύνεται στον αρχάριο! Από την αρχή θεωρείται δεδομένο πως έχετε αρκετά καλή γνώση τόσο του anime (όσον αφορά την ιστορία του τίτλου), όσο και των κανονισμών του παιχνιδιού. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να απωθήσει όσους δεν είναι και τόσο φανατικοί. Πέραν ενός οδηγού με κατεβατά κειμένου (σίγουρα όχι ό,τι καλύτερο για την οθόνη του PSP) o τίτλος της Konami δεν βοηθά καθόλου τον νέο παίκτη να καταλάβει τους κανόνες. Και σαν να μην έφτανε αυτό, τον ρίχνει κατευθείαν στα βαθιά ενάντια σε αντιπάλους που είναι ικανοί να εκτελέσουν εντυπωσιακούς συνδυασμούς καρτών που, εκτός και αν είστε γνώστης των κανόνων, πολλές φορές σε αφήνουν με το στόμα ανοιχτό να κοιτάς τους πόντους ζωής να εξαφανίζονται μέσα σε λίγες μόνο κινήσεις.