X-Men: Destiny

Πριν ξεκινήσω το X-Men: Destiny, είπα να ρίξω μια ματιά στο ιστορικό της Silicon Knights, του στούντιο που ασχολήθηκε με την ανάπτυξή του. Από παραγωγές δεν είχε πολλές (μόλις 9 μαζί με το X-Men), ωστόσο οι κριτικές για τις περισσότερες εξ’ αυτών ήταν από καλές έως άριστες. Ένα παιχνίδι μόνο αποτελούσε (πριν το X-Men) εξαίρεση και αυτό ήταν το Too Human για το Xbox 360, η μοναδική δημιουργία της Silicon Knights σε αυτή τη γενιά κονσόλων. Έπρεπε να το περιμένω γαμώτο…

Φτυάρια επ’ ώμου και εμπρός μαρς

Το X-Men: Destiny είναι μια θεωρητικά φιλόδοξη παραγωγή αφού επιδιώκει να σερβίρει μια περιπέτεια στο σύμπαν των X-Men με τρόπο διαφορετικό. Ο παίκτης επιλέγει τον χαρακτήρα του μεταξύ τριών διαθέσιμων και στην πορεία τον «χτίζει» όπως επιθυμεί, επιλέγοντας τις σπέσιαλ δυνάμεις του μία προς μία, κάτι που μπορεί να μη συνάδει με το concept των μεταλλαγμένων των X-Men, ωστόσο αν μη τι άλλο έχει ενδιαφέρον. Το σενάριο του παιχνιδιού δε, θέλει και μια σειρά κοσμοϊστορικών γεγονότων να έχουν λάβει χώρα (ο Bastion «καθάρισε» τον Professor X, οι X-Men σχεδόν διαλύθηκαν, δημιουργείται μια ομάδα ενάντια στους μεταλλαγμένους ονόματι Purifiers κ.α.) και γενικώς με μια πρώτη ματιά δείχνει να υπάρχει «ψωμί».

Με μια δεύτερη ματιά όμως, φαίνεται πως το ψωμί αυτό είναι τουλάχιστον μιας βδομάδας και μάλιστα έχει μείνει και εκτός κατάψυξης με αποτέλεσμα να θυμίζει περισσότερο παξιμάδι! Κατ’ αρχάς το όλο σενάριο εξηγείται (;) μέσα από ένα βίντεο δύο λεπτών, κάτι που σημαίνει πως αν δεν είστε μυημένοι στο σύμπαν των X-Men, παίξατε και χάσατε. Αν περιμένετε δε, από το παιχνίδι να σας κρατήσει με την ιστορία του και την πλοκή της, τότε εκεί είναι που θα φάτε πανηγυρικά άκυρο. Ποια ιστορία και ποια πλοκή; Το μόνο που κάνετε στο X-Men: Destiny είναι να παίζετε ξύλο με κλωνοποιημένους μασκοφόρους «κακούς» και τίποτε άλλο.

Δεν παίζει ρόλο ούτε το ποιον χαρακτήρα θα επιλέξετε στην αρχή (μιας και οι ικανότητες, οι δυνάμεις και τα skills στα οποία θα έχετε πρόσβαση είναι κοινά για όλους), ούτε την παράταξη με την οποία θα προχωρήσετε στη συνέχεια. Τι κι αν διαλέξετε τους X-Men ή τη Brotherhood; Η ιστορία είναι μία, ενιαία και αδιαίρετη (σαν τον Παναθηναϊκό επί πολυμετοχικότητας ένα πράμα) και δεν αλλάζει επ’ ουδενί. Άντε πείτε, λίγο στο φινάλε, έτσι για τους τύπους. Και να κρατούσε και ώρα, πάει στα κομμάτια. Ζήτημα να σας κρατήσει ένα πεντάωρο (και πολύ λέω) και να έχετε υπ’ όψιν σας πως τροχοπέδη στο να τερματίσετε το παιχνίδι, θα αποτελέσει όχι ο βαθμός δυσκολίας του (δεν είναι άλλωστε κάτι το τρομερό) αλλά τα καμένα εγκεφαλικά κύτταρα που θα αρχίσουν να τρέχουν απ’ τα αφτιά σας μετά το πρώτο μισάωρο. Όχι, κάντε το καλύτερα εικοσάλεπτο. Βασικά ας πούμε τέταρτο να ‘μαστε ΟΚ.