WWE ’12

Το WWE ’12 δεν είναι fighting game. Βάλτε το καλά στο μυαλό σας και συνεχίστε να διαβάζετε. Αν θέλετε παιχνίδια με ξύλο, με μάπες, με fatalities, με αυτά τα combo που το πετάς τον άλλον στον αέρα και τον αρχίζεις στις γρήγορες πριν πέσει κάτω κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο, τότε «κάντε τη» προς κάνα Super Street Fighter IV Arcade Edition, κάνα Ultimate Marvel vs. Capcom 3 (έχουν φετίχ στην Capcom με τους τίτλους-μακρινάρια, ε;), κάνα King of Fighters XIII ή όποιο άλλο παιχνίδι σας κάνει κέφι τελοσπάντων. Το WWE ’12 δεν είναι για ‘σας. Ο τίτλος της Yukes και της THQ απευθύνεται στους φαν του τηλεοπτικού WWE (SmackDown, Raw) και μόνο. Γιατί; Διαβάστε και θα δείτε.

Καλέ τι μούσκλια είναι αυτά;

Το WWE ’12 απευθύνεται στους φαν του SmackDown και του Raw. Ε, όσοι ασχολούνται με το αντικείμενο ξέρουν πολύ καλά τι τύπου «ξύλο» πέφτει στα ματς που μεταδίδονται στα πλαίσια του σόου. Αυτό που μετράει άλλωστε εκεί είναι το θέαμα, η ίντριγκα (ο Θεός να την κάνει) και οι κοκορομαχίες μεταξύ των παραφουσκωμένων με στεροειδή Αμερικάνων –μην τους παρεξηγείτε, κατά βάθος είναι καλά παιδιά, κι αυτοί το ψωμάκι τους πασχίζουν να βγάλουν. Έτσι λοιπόν, η Yuke’s έμεινε πιστή στο πνεύμα του WWE και παρέδωσε στην THQ ένα παιχνίδι τάλε κουάλε (αμ τι, μόνο ο μπούρτζος ο Κηπουρόπουλας θα μας το παίζει Eros Ramazzotti;) με το τηλεοπτικό πρόγραμμα, κάτι που θα κάνει τους φαν του τελευταίου να τσιρίξουν λες και 15χρονη κορασίδα είδε τον Justin Bieber με g-string.

Η μετάδοση λοιπόν είναι απόλυτα τηλεοπτική με τα cut-scenes να παρεμβάλλονται των σκηνών δράσης. Ο σχολιασμός τα πάει καλά αν και δεν λείπουν οι επαναλήψεις (οι φωνές των Michael Cole και Jerry Lawler είναι πλέον χαρακτηριστικές) ενώ και τα εφέ του κοινού, χωρίς να μένουν αξέχαστα, συμβάλουν κι αυτά σε γενικές γραμμές στη διαμόρφωση μιας πειστικής ατμόσφαιρας. Το χεράκι του σε αυτό βάζει το αψεγάδιαστο animation ενώ ούτε οι αρένες και οι χώροι πέριξ αυτών πάνε πίσω. Κερασάκι στην τούρτα οι εισαγωγές και τα λοιπά εμπνευσμένα από το σοόου βιντεόπουλα που έρχονται να κλείσουν ιδανικά το πακέτο εκτοξεύοντας την ποιότητα της όλης εμπειρίας. Βέβαια, όλα αυτά είναι καλά στην αρχή, γιατί μετά το πιο πιθανό είναι να τα προσπερνάτε για να περάσετε κατευθείαν στο κλωτσομπουνίδι.

Τι τα αλλάζετε ρε λεβέντες;

Θα σας πω ένα μυστικό για ‘μένα. Ή μάλλον δύο. Το πρώτο είναι το ότι μ’ αρέσουν οι χοχλιοί στιφάδο. Αρκεί να έχω μισό κιλό ψωμί μαζί. Το δεύτερο είναι το ότι μου τη δίνει αφάνταστα να με ξεβολεύουν. Είτε όταν έχω αράξει στον καναπέ, είτε όταν έχω μάθει με ένα άλφα σύστημα χειρισμού σε ένα παιχνίδι. Μέχρι τώρα είχα να γκρινιάζω για την άμυνα στο FIFA 12. Ε, πλέον πλάι σ’ αυτό προστέθηκε και το WWE ’12 του οποίου ο χειρισμός διαφοροποιήθηκε σημαντικά σε σχέση με τον προκάτοχό του (SmackDown vs. Raw 2011). Ο δεξιός μοχλός πλέον χρησιμεύει στις λαβές (αφού έχουμε τελειώσει με μια επίθεση ή ένα grapple), κάτι που πρέπει να παραδεχτώ (α, όλα κι όλα, να τα λέμε, να τα γράφουμε) πως εν τέλει «λέει». Οι κινήσεις σας δεν είναι πια τόσο scripted όσο πέρυσι αφού μπορεί να ξεκινήσετε μία αλλά να καταλήξετε με μια άλλη –κάτι που μετράει όταν παίζετε με ανθρώπινο αντίπαλο αφού αυτός δεν ξέρει τι να περιμένει.