reviewsvideogames

Wolfenstein II: The New Colossus

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: PS4 • επίσης διαθέσιμο για: Xbox One, PC
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: FPS, PEGI: 18+

Παρόλο που δεν «έβαλε φωτιά» στα ράφια των καταστημάτων (αυτό θα το κατάφερναν λίγο αργότερα οι Bethesda/id με το εκπληκτικό, κυριολεκτικά και μεταφορικά, DOOM του 2016), το Wolfenstein: The New Order ήταν ένα θρασύτατο videogame. Η Bethesda δεν τόλμησε απλά να κυκλοφορήσει ένα αποκλειστικά single-player FPS σε μια εποχή που το multiplayer κυριαρχούσε (όχι, τα Far Cry δεν είναι ακριβώς FPS), αλλά και να υψώσει το μεσαίο δάχτυλο σε ένα ευρύτερο κατεστημένο, ιδιαίτερα στις κονσόλες. Πρώτα από όλα, δεν δίστασε να θυσιάσει τα γραφικά προς όφελος του frame rate, η οποία φυσικά ήταν η κατάλληλη επιλογή για έναν τίτλο που θα βασιζόταν στην arcade δράση του. Στη συνέχεια, όμως, αψήφησε την arcade φιλοσοφία του και πρόσθεσε μηχανισμούς stealth, μαζί με την κατάλληλη ενθάρρυνση, όπως εξειδικευμένα perks και skill trees. Αλλά αυτή η ανατρεπτική διάθεση συνεχίστηκε και στην αφήγηση, καθώς εκεί που περιμέναμε μια υποτυπώδη ιστορία που απλώς θα δικαιολογούσε την ατελείωτη σφαγή, τελικά η ομάδα ανάπτυξης MachineGames μάς έδωσε μια αφήγηση τύπου Ταραντίνο με μπόλικο μονόλογο, φιλοσοφημένη (και κάφρικη) βία και σατιρική διάθεση. Η αλήθεια είναι ότι το The New Order δεν πέτυχε σε όλα του, αλλά ήταν το είδος του παιχνιδιού που γελάει κατάμουτρα στις αδυναμίες του και σε κερδίζει.

 
 Σε περίπτωση που αναρωτιέστε γιατί δεν έχουμε φωτογραφίες από μάχες, 1) προσπαθούμε πάντα να βάζουμε δικές μας εικόνες όταν αυτό είναι δυνατόν, 2) ΔΕΝ γίνεται να παγώσεις το καρέ την κατάλληλη στιγμή ενώ η χαοτική δράση βρίσκεται σε εξέλιξη. Άρα, νεράκι, σκιές, κλπ.

Είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι αυτή η... «παράδοση» συνεχίζεται και στο Wolfenstein II: The New Colossus. Το νέο πόνημα της MachineGames είναι ακόμη πιο θρασύ, ακόμη πιο άγριο, ακόμη πιο μελοδραματικό και ακόμη πιο ανισόρροπο από το πρώτο. Η ιστορία συνεχίζεται ακριβώς από το σημείο που τελείωσε το προηγούμενο παιχνίδι και αυτή τη φορά δεν μας κάνει τη χάρη να μας εισαγάγει σταδιακά στους ρυθμούς της, προτού εκτροχιαστεί εντελώς. Λογικό, βέβαια, αν αναλογιστεί κανείς τι είχε συμβεί στο The New Order. Η ίδια η φύση της ιστορίας δεν μας επιτρέπει να τη συζητήσουμε ιδιαίτερα, χωρίς να αναφερθούμε σε λεπτομέρειες από τον πρώτο τίτλο, κάτι που σίγουρα δεν θα άρεσε σε όσους δεν τον έχουν τερματίσει ακόμα. Αρκεί να γνωρίζετε ότι o λοχαγός William "B.J." Blazkowicz, αφού αντιμετωπίσει μια... εσωτερική κρίση, καταφτάνει στην Αμερική και συνεχίζει τον αγώνα του κατά του Ναζιστικού καθεστώτος. Από τη μία πλευρά, δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα άλλο. Από την άλλη, αυτή η περιγραφή δεν μπορεί να χωρέσει ούτε στο ελάχιστο τους τόνους βίας, αίματος και δράσης που θα γεμίσουν την οθόνη σας για το επόμενο 12ωρο ή και αρκετά περισσότερο, ανάλογα με τη δυσκολία που θα επιλέξετε.

 
 Η Frau Anna είναι ένας σαφώς λιγότερο αρχετυπικός "κακός" από τον General Deathshead του προηγούμενου τίτλου.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό που κάνει την αφήγηση κάπως πιο πλούσια, αλλά και πιο δύσπεπτη συνάμα. Το σενάριο του Wolfenstein II είναι γεμάτο με πολιτική ρητορική, ηθικά διλήμματα (τα οποία φυσικά λύνει εν πολλοίς μόνο του, δεν είναι RPG), ιδεολογικές αντιθέσεις, απρόσμενο συναίσθημα, αναμενόμενη ωμότητα και... αιφνιδιαστική τζαζ. Είναι ένα μεθυστικό κοκτέιλ που μπορείς να το αγνοήσεις ή να το αγκαλιάσεις και να απορροφήσεις κάθε λεπτομέρεια.Στην πρώτη περίπτωση, οι συχνές διακοπές της αφήγησης για χάρη ορισμένων flashback θα προξενήσουν δυσφορία. Στη δεύτερη, οι μακρόσυρτες σεκάνς δράσης και η αχαλίνωτη βία μπορούν να ακυρώσουν την ταύτιση που μπορεί να προκαλέσει η ιστορία. Όπως γράφουμε και στην εισαγωγή, παρά τον ευρύτερο ποιοτικό θρίαμβο του δεύτερου Wolfenstein, πάντα υπάρχει η αίσθηση ότι κάτι δεν ισορροπεί σωστά. Όπως και αν το δει κανείς, όμως, το The New Colossus έχει να προσφέρει τρομερές, αλλά και τρομακτικές στιγμές, μια ατμοσφαιρική, αλλά και σαδιστική εμπειρία που μερικές φορές κάνει τον παίκτη να αναρωτηθεί ποιος είναι τελικά ο φασιστής. Φυσικά, η απάντηση είναι προφανής: όταν η βία είναι η λύση (εδώ δεν υπάρχει καμία αμφιβολία επ’ αυτού), οι διαχωριστές γραμμές τείνουν να ξεθωριάζουν.

Σημαντικό μέρος του αντίκτυπου της εμπειρίας που προσφέρει το Wolfenstein II οφείλεται και στον τεχνικό τομέα, ιδιαίτερα στις κονσόλες, ο οποίος δεν παρουσιάζεται απλώς βελτιωμένος σε σύγκριση με το New Order, αλλά κάνει ένα εντυπωσιακό άλμα που αφήνει παρασάγγας πίσω του την κατά τόπους θολούρα, την επιθετική αυτόματη ρύθμιση της ποιότητας των γραφικών και το ενοχλητικό aliasing του προηγούμενου τίτλου. Η λεπτομέρεια έχει αυξηθεί σε εντυπωσιακό βαθμό, ενώ πλέον υπάρχει και η απαραίτητη ελάχιστη εγγενής ανάλυση ώστε να διακρίνονται οι αισθητικές λεπτομέρειες και όλες αυτές οι διακοσμητικές πινελιές που δίνουν υπόσταση στον κόσμο του. Όπως θα περίμενε κανείς, το New Colossus λάμπει ιδιαίτερα στα PlayStation 4 Pro και Xbox One X, σε αντίθεση με τον προηγούμενο τίτλο που δεν εκμεταλλεύτηκε ποτέ τις ανανεωμένες κονσόλες του μέσου της γενιάς.

 
 Για τον άντρα που δεν χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ. Κυριολεκτικά.

Βέβαια, το τεράστιο άλμα στην απεικόνιση δεν επιτυγχάνεται χωρίς κανένα κόστος, καθώς η αίσθηση στον χειρισμό του τίτλου έχει βαρύνει ελαφρώς. Δεν είναι κάτι σημαντικό, αλλά προδίδει ότι η δράση δεν εξελίσσεται πλέον στα λίγο-πολύ «κολλημένα» 60 fps του προηγούμενου τίτλου, αλλά παρουσιάζει πιο σημαντικές μεταπτώσεις στο frame rate. Κατά τα άλλα, το The New Colossus δεν έχει μεγάλες διαφορές από τον προηγούμενο τίτλο όσον αφορά τους μηχανισμούς του gameplay. Έχει όμως πολύ σημαντικές βελτιώσεις στην αίσθηση, αν εξαιρέσουμε τις ελαφρώς βαθύτερες πτώσεις του frame rate. Τα όπλα είναι κάπως πιο «βαριά» και πιο διαφορετικά μεταξύ τους από όσο στο παρελθόν, ενώ η μετάβαση από το stealth στο χάος της μάχης γίνεται πολύ πιο ομαλά. Η δράση είναι πάντα χαώδης και ικανοποιητική, δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο, και δεν γίνεται ποτέ μηχανική, καθώς πάντα υπάρχει μια μεταβλητή που πρέπει να λάβεις υπόψη σου ή μια απρόβλεπτη συμπεριφορά από τους εχθρούς.

Ένα πρόβλημα, αν μπορεί να το πει κανείς έτσι, είναι ότι πολλές φορές οι αναμετρήσεις είναι σχεδιασμένες με τέτοιον τρόπο, ώστε ο παίκτης να μπορεί να προσεγγίσει σχεδόν κάθε σενάριο με stealth ή μάχη. Αυτό σημαίνει ότι, αν κάτι πάει στραβά καταμεσής ενός σεναρίου μάχης και ο παίκτης αναγκαστεί στη συνέχεια να αλλάξει τακτική, θα βρεθεί πολλές φορές στριμωγμένος μεταξύ των δυνάμεων που κατάφερε να προσπεράσει απαρατήρητος και αυτών που τώρα του επιτίθενται κατά μέτωπο. Πάντα όμως υπάρχει λύση, έστω και αν τα πράγματα μπορούν να δυσκολέψουν απότομα. Δεν έχει όμως μεγάλη σημασία, όταν οι μάχες είναι τόσο απολαυστικές.

 
 Το τεράστιο ποιοτικό άλμα στον τεχνικό τομέα επιτρέπει πλέον και στους κατόχους κονσόλας να απολαύσουν την πλούσια διακοσμητική λεπτομέρεια στα σκηνικά του Wolfenstein. Πράγμα καθόλου ασήμαντο σε έναν τόσο καλοσχεδιασμένο κόσμο.

Εν κατακλείδι, το Wolfenstein II: The New Colossus δεν είναι τόσο η επιτομή του καθαρού, αγνού arcade FPS, αλλά το αντεστραμμένο είδωλό του στον καθρέφτη. Δημιουργεί σενάρια καταιγιστικής δράσης, παίζει με τον χώρο και τον χρόνο και δεν διστάζει να πάρει πολιτική θέση. Είναι ένας τίτλος που μπορεί να κάνει ένα εφηβικό αστείο τη μια στιγμή, και την άλλη να προσπαθήσει να περάσει ένα σοβαρό μήνυμα για τις διακρίσεις και την ανασφάλεια του απολυταρχισμού. Ένας τίτλος που δεν διστάζει να εντρυφήσει στον ψυχισμό ενός ήρωα/δολοφόνου, έστω και αν το κάνει με εντελώς αφελή τρόπο. Ένας τίτλος ατμοσφαιρικός, αλλά και "χαβαλετζίδικος" ταυτόχρονα. Με άλλα λόγια, το Wolfenstein II θα μπορούσε ίσως να είναι ένα καλύτερο και πιο συμμαζεμένο παιχνίδι. Όμως κάτι μου λέει ότι τότε δεν θα ήταν τόσο γοητευτικό.

 

Καταιγιστική δράση, ποικιλία όπλων, εχθρών και καταστάσεων, ενδιαφέρουσα ιστορία, μπόλικη ατμόσφαιρα, εντυπωσιακή σκηνοθεσία σε σημεία, βελτιωμένος τεχνικός τομέας, ομαλή απόδοση.
Ανισόρροπη αφήγηση, ορισμένες σκηνές διαρκούν περισσότερο από όσο θα έπρεπε, οι αναμετρήσεις δεν είναι πάντα σωστά υπολογισμένες, επιθετικό, αλλά όχι πολύ ευπροσάρμοστο ΑΙ.

 

2 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
goal_scoring_superstar_hero
10:12 04.12.17 goal_scoring_superstar_hero χωρίς τίτλο
Παιχνίδια όπως αυτό, που όπως λες εκμεταλεύονται το pro και το Χ, πως το αντιλαμβανεται ο τελικός χρήστης;
1. Αναγράφεται πάνω στη συσκευασία η απόδοση σε pro;
2. Εντός παιχνίδιου(και κάθε αντίστοιχου παιχνιδιού) σου βγάζει κάποια ένδειξη ή κάποια επιλογή ανάμεσα σε επιλογές γραφικών; (νομίζω γινόταν σε κάποιο, nioh αν θυμάμαι καλά)
3. Ρωτάω τα παραπάνω γιατί δε θα έπρεπε κάποιος που θέλει να αγοράσει το pro, να έχει μια λίστα με σαφή χαρακτηριστικά αναβάθμισης για το κάθε παιχνίδι; (κάτι που η microsoft έκανε με το Χ)
4. Εσύ ή οποιοσδήποτε έχει δει τη διαφορά ανάμεσα σε pro και απλό, από τη στιγμή που η 1080p τηλεόραση δεν πρόκειται να αλλάξει σε 4k, αξίζει αυτή η αναβάθμιση; Ή απλά θα πάρεις σε 1080p μερικά frames παραπάνω σε μερικά παιχνίδια, χωρίς να ξέρεις ακριβώς ποια είναι αυτά;

Το ίδιο ακριβώς και για το VR. Αναγράφεται κάπου το πώς παίζει το παιχνίδι σε απλο και πώς σε pro;

Dismiss
10:28 04.12.17 Dismiss RE: χωρίς τίτλο
Ο τελικός χρήστης το αντιλαμβάνεται αν έχει τον κατάλληλο εξοπλισμό. Τον τελευταίο καιρό, ολοένα περισσότερα παιχνίδια βάζουν επιλογές για resolution ή performance, όπως το Tomb Raider, το Nioh, το Shadow of War, το Project Cars 2, το Infamous, είναι πολλά, γενικά. Ακόμη και οι επιλογές για performance στις νέες κονσόλες, τις περισσότερες φορές έχουν ούτως ή άλλως υψηλότερη ανάλυση από τα βασικά μοντέλα.

Δυστυχώς, ιδιαίτερα στο Playstation, δεν υπάρχει κάποιο σταθερό πρότυπο. Αλλά ούτε και στο Xbox, ουσιαστικά, απλά έχει ένα σηματάκι παραπάνω για τους τίτλους που πιάνουν native 4K. Το μόνο που χρειάζεται ένας τίτλος για να θεωρηθεί enhanced, είναι να προσφέρει κάποιο πλεονέκτημα σε σύγκριση με τη βασική έκδοση. Π.χ. στο Nier κρατάει σταθερά τα 1080p στο Pro, χωρίς κάποια άλλη βελτίωση. Στο Horizon, το παιχνίδι μεταμορφώνεται οπτικά, αλλά πρέπει να έχεις την κατάλληλη οθόνη για να το δεις. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, στο Wolfenstein II, δηλαδή, βελτιώνεται η ανάλυση και ορισμένα settings, ανάλογα με το μηχάνημα. Στο One X αγγίζει το native 4K, στο Pro παίζει στα 1440p native, με κάπως πιο σταθερή απόδοση από τα βασικά μοντέλα.

Τώρα για το άλλο που ρωτάς, όχι, δεν αξίζει να κάνεις αναβάθμιση, αν δεν πάρεις τηλεόραση UHD. Αν όμως δεν έχεις Xbox ή PS4 και το σκέφτεσαι, ίσως αξίζει να δώσεις κάτι παραπάνω για να έχεις τις καλύτερες δυνατές εκδόσεις και να σου αντέξει περισσότερο στο μέλλον.