Wipeout 2048

Όπως έγραφα στην γενικότερη παράθεση απόψεων για το PS Vita, το Wipeout 2048 ήταν ο τίτλος που περίμενα να δω πιο πολύ απ´ όλους - ναι, περισσότερο και από το Little Deviants, του οποίου ο χειρισμός με το touch pad με ιντριγκάρει. Οι λόγοι διάφοροι - από εντελώς fanboyάρικους (βλ. Studio Liverpool = Psygnosis = <3), μέχρι τους πλέον λογιστικούς (βλ. benchmark για τις δυνατότητες του συστήματος). Όπως και να το πήρα, όμως, τελικά το συμπέρασμα που μένει είναι πως το Wipeout 2048 εκτός από μέσο επίδειξης είναι και αξιόλογο παιχνίδι.

Τι θα πάρετε αποκτώντας το Wipeout 2048; Ένα καθαροαιμο arcade racer, τόσο ειλικρινές ως προς αυτόν του τον χαρακτήρα που προκειμένου να μην υπάρξει οποιαδήποτε σύγκριση με πραγματικές συνθήκες, το σκηνικό έχει μεταφερθεί στο μέλλον (όχι στο πολύ μακρινό, σε 36 χρόνια υπό κανονικές συνθήκες θα είμαστε ζωντανοί όλοι μας) όπου τα αυτοκίνητα έχουν αντικατασταθεί από αιωρούμενα σκάφη με αντι-βαρυτικούς κινητήρες. Οι δε διαδρομές – οι πίστες – είναι επίσης φουτουριστικές και πολυεπίπεδες, αυστηρά αστικές και με τα περιβάλλοντα να θυμίζουν κινηματογραφικές εικόνες από εξίσου... arcade ταινίες όπως το Fifth Element ή το Minority Report – ή ακόμη και το Blade Runner αλλά με αναμένους πολλούς-πολλούς προβολείς. Μαζί με τα οχήματα και το σκηνικό, αλλαγές έχουν υποστεί και οι κανόνες της Φυσικής που θα περιμέναμε να συναντήσουμε σε ένα racing – έστω και arcade – προκειμένου να εξυπηρετηθεί το gameplay και να δοθεί περισσότερη έμφαση στην ταχύτητα και την ενασχόληση με τα bonus όπλα, παρά σε, φερ' ειπείν, ένα καλό πλασάρισμα με τα φρένα σε μια απότομη στροφή.

Βεβαίως όσοι έχετε προηγούμενη εμπειρία από τα Wipeout – και ειδικότερα όσοι... φιλόσοφοι τα έχετε παίξει όλα (αλό, Φωκίωνα, σαβά;) - δεν πρόκειται να βρείτε κάτι εντελώς καινούργιο στο Wipeout 2048. Ενδεχομένως μάλιστα να βρείτε πως η συνταγή έχει την ίδια ακριβώς γεύση, ενώ το ίδιο το setting μπορεί να μην δείχνει τόσο ελκυστικό και φρέσκο όσο πριν από δέκα-δεκαπέντε χρόνια. Ωστόσο αυτή καθεαυτή η γεύση του gameplay εξακολουθεί να είναι καλή, ενώ έχει γίνει και η εξισορρόπηση προκειμένου η εμπειρία να έρθει στα μέτρα φορητής κονσόλας. Εδώ βέβαια κύριο ρόλο παίζει και ο παράγοντας της γενικότερης αίσθησης του αριστερού αναλογικού μοχλού στον αντίχειρα – και στο χέρι γενικότερα. Προσωπικά εκτιμώ ότι με τον καιρό θα τα καταφέρω να κουμαντάρω άψογα το feisar μου. Εδώ τα είχα καταφέρει με το... μπιμπίκι που είχε το PSP – ο μοχλός του PS Vita είναι πιο αξιοπρεπής.

Από την άλλη, το μικρό μέγεθος της οθόνης (σε σχέση με την τιβί) σε συνδυασμό με τα αμέτρητα αντικείμενα που παρελαύνουν σε σχιζοφρενικούς ρυθμούς, θα κάνουν πολύ εύκολο το να χάσετε την αυτοσυγκέντρωσή σας και να αρχίσετε τις γκέλες στις μπαριέρες. Σημειωτέον, οι διαδρομές είναι αρκετά φαρδιές, με τα σημεία που όντως το παιχνίδι γίνεται «απάνθρωπο» να είναι λίγα χωρίς ωστόσο να μπορείς να τα αγνοήσεις - ειδικότερα δε εφόσον συνεχίζεις να την πατάς ξανά και ξανά (και ξανά). Επιπλέον τα οχήματα ανταποκρίνονται με... ίσως υπερβολική ευαισθησία στον μοχλό, όμως γενικότερα το παιχνίδι συγχωρεί αρκετά. Ή καλύτερα, μπορείς να επιλέξεις να σε συγχωρέσει, διαλέγοντας πιο εύκολο επίπεδο και ενεργοποιώντας τις βοήθειες.