Warhammer 40.000: Dawn of War II – Retribution

Το Dawn of War II το λάτρεψα. Ακόμα θυμάμαι την έκπληξή μου όταν αντίκρισα για πρώτη φορά το gameplay του σε ένα event στο Λονδίνο, πολύ πριν την κυκλοφορία του στην αγορά –περίμενα, βλέπετε, κάτι που να φέρνει τουλάχιστον στο πρώτο Dawn of War. Το πρώτο, stand-alone expansion του τίτλου, το Chaos Rising ήταν παράδειγμα προς μίμηση για κάθε στούντιο που ενδιαφέρεται να ασχοληθεί με το «άθλημα». Φυσιολογικά λοιπόν πολλοί ήταν εκείνοι που περίμεναν το δεύτερο expansion του Dawn of War II να ανεβάσει τον πήχη ακόμα υψηλότερα, συνεχίζοντας την «παράδοση» της σειράς.

Τα καταφέρνει όμως;

Δύο expansions, έξι φυλές, μία campaign

Στο Dawn of War II: Retribution, που λέτε, η βασικότερη καινοτομία, πάνω στην οποία η Relic επέλεξε να «χτίσει» το παιχνίδι της άλλωστε, είναι η ύπαρξη έξι διαφορετικών φυλών/παρατάξεων. Ποιες είναι αυτές; Οι Imperial Guards, οι Tyranid, οι Eldar, οι Chaos Space Marines, τα Ork και οι γνωστοί μας από τους δύο προηγούμενους τίτλους, Space Marines. Το στοιχείο αυτό από μόνο του προσδίδει θεωρητικά βάθος στο gameplay, ωστόσο το μόνο που κάνει είναι να αλλάζει το περιτύλιγμα και λίγο την επικάλυψη, αφού η γέμιση στο τσουρέκι της Relic παραμένει σε κάθε περίπτωση η ίδια –γιαμ, πείνασα, μισό, επιστρέφω!

Όποια φυλή και να επιλέξετε λοιπόν, η campaign που θα παίξετε είναι η ίδια. Ε, αλλάζουν τα «σούξου-μούξου» προφανώς αλλά η ιστορία, το υπόβαθρο, το σενάριο, τα «θεμέλια» του Retribution, αν προτιμάτε, παραμένουν τα ίδια. Μας αρέσει αυτό; Καθόλου! Εν αντιθέσει με τα Dawn of War II και Dawn of War II: Chaos Rising, δεν ένιωσα σε καμία περίπτωση συνεπαρμένος από το «παραμύθι» που διηγούταν το παιχνίδι με αποτέλεσμα, από ένα σημείο κι έπειτα, οι αποστολές να αποκτήσουν έναν… διεκπεραιωτικό χαρακτήρα.

Σε αυτό δεν βοηθά καθόλου και ο σχεδιασμός των χαρτών τους οποίους προσωπικά τους περίμενα περισσότερο «ανοιχτούς», να δίνουν ρε παιδί μου τη δυνατότητα στον παίκτη να σχεδιάσει ο ίδιος την πορεία του. Εν αντιθέσει με τις προσδοκίες μου, τίποτα φρέσκο δεν έχει προστεθεί: ξεκινάτε από ένα σημείο (ας το πούμε Α), προχωράτε, προχωράτε, προχωράτε, σκοτώνετε τους αντιπάλους που εμφανίζονται στο διάβα σας, κατακτάτε τα σχετικά strongholds/headquarters (σημεία ενδιαφέροντος τελοσπάντωνε), περνάτε από τα κλασσικά set-pieces και στο φινάλε φτάνετε σε ένα άλλο σημείο (αυτό θα το πούμε Β) όπου σας περιμένει με ανοιχτές αγκάλες το boss της πίστας.

Κατά τη διάρκεια του εκάστοτε επιπέδου, κατακτάτε στρατηγικά σημεία από τα οποία μπορείτε να «βγάζετε» έξτρα στρατιές –υπάρχει population limit- οπότε, αργότερα στο παιχνίδι, φτάνετε να οδηγείτε έναν μικρό στρατό. Με αυτόν τον τρόπο πάντως ένιωσα να χάνεται το στοιχείο της στρατηγικής αφού στο normal τουλάχιστον, η δράση μετατρεπόταν τελείως σε hack & slash. Οι μονάδες μου ήταν τόσες πολλές που πραγματικά αδιαφορούσα για suppression, καλύψεις, τακτικές. Απλά «χωνόμουν» με τη μία, «κλείδωνα» στον αντίπαλο και κάπου εκεί τέλειωνε το παραμύθι. Η A.I. άλλωστε δεν είναι για πολλά-πολλά (να ‘ναι καλά το multiplayer με το Last Stand του) αφού σε καμία περίπτωση δεν είδα να υπάρχει π.χ. ένα ευρύτερο πλάνο σε κάποιον χάρτη. Προκαθορισμένα encounters το ένα μετά το άλλο, χωρίς την παραμικρή συνοχή μεταξύ τους, απλά και μόνο για να γεμίσει ο χάρτης πριν το boss…