Virtua Tennis 4

Έχοντας ήδη πάρει το πρώτο «σετ» με το review του εκπληκτικού Top Spin 4, ήταν θέμα χρόνου να πάρω και το δεύτερο, απλά περίμενα την κατάλληλη στιγμή. Το Virtua Tennis 4 δεν άργησε να πέσει στα χέρια μου λοιπόν και με τον καιρό τις προάλλες να είναι κακός, είπα να το δοκιμάσω μπας και ρεφάρω για την απουσία μου από το Tennis Club της Εκάλης –μέλος με θέση πάρκινγκ παρακαλώ! Βέβαια είχα τις αμφιβολίες μου σχετικά με το τι θα μπορούσε να μου προσφέρει παραπάνω ο τίτλος της SEGA σε σχέση με αυτόν της 2K Sports αλλά όπως και να ‘χει γεμάτος περιέργεια έβαλα το δισκάκι του στο tray του PS3 μου.

Η αλήθεια είναι πως η γνωριμία μου με το Virtua Tennis 4 δεν ξεκίνησε καλά, κι αυτό διότι όταν ένα παιχνίδι ζητά 3,2GB από τον σκληρό του PS3 μου, ε, όσο να ‘ναι τις ανάποδές μου τις παίρνω. Τελικά ενέδωσα, η εγκατάσταση ολοκληρώθηκε σχετικά γρήγορα, χάζεψα την «πιο ιαπωνική δεν γίνεται» εισαγωγή και ξεκίνησα να παίζω.

Η μάχη του φιλέ

Από το πρώτο κιόλας «εισαγωγικό» παιχνίδι μου στο Virtua Tennis 4, προκειμένου να μάθω τα «κατατόπια», αντιλήφθηκα την τελείως διαφορετική φιλοσοφία του σε σχέση με το Top Spin 4. Την ώρα που η πρόταση της 2K προσφέρει μια καθ’ όλα ρεαλιστική εμπειρία τένις, αυτή της SEGA υιοθετεί έναν πιο «ανάλαφρο» και arcade χαρακτήρα, όντας έτσι λιγότερο «σφιχτή». Στο Virtua Tennis 4 δεν θα δείτε τους παίκτες να αντιδρούν όπως τα… πραγματικά alter ego τους στα διάφορα ταρτάν, ούτε να δυσκολεύονται να βγάλουν άμυνες σε «ανάποδα καρφιά» των αντιπάλων τους. Το Virtua Tennis 4 παραμένει απλό τόσο στη σύλληψη όσο και στην εκτέλεση –προφανώς αυτό έχει τα θετικά αλλά και τα αρνητικά του.

Μία εφαρμογή των δύο όψεων του νομίσματος του Virtua Tennis 4 είναι για παράδειγμα ο χειρισμός αφού ναι μεν τα τέσσερα face buttons (X, O, τρίγωνο, τετράγωνο) του χειριστηρίου αντιστοιχούν σε ισάριθμες επιθέσεις, αλλά το βάθος στο gameplay τελειώνει κάπου εκεί. Άντε να βάλετε και φάλτσα, αλλά σε πολύ βασικά επίπεδα, με τον αναλογικό μοχλό του DualShock και αυτό ήταν όλο. Για κάποιον που θέλει βέβαια κάτι εύκολο και άμεσο, το σύστημα του Virtua Tennis 4 είναι σούπερ, μόνο που στην περίπτωσή μου δεν με ενθουσίασε και γι’ αυτό του το προσάπτω περισσότερο ως αρνητικό.

Από πλευράς περιεχομένου τώρα, ο τίτλος της SEGA δεν τα πάει κι άσχημα αφού προσφέρει κάμποσα modes για κάθε γούστο. Κατ’ αρχάς έχουμε το World Tour στο οποίο δημιουργείτε τον τενίστα σας από τον μάλλον λιτό editor και με αυτόν προσπαθείτε να κατακτήσετε τον κόσμο. Εδώ πάντως δεν ακολουθείται η πεπατημένη με τα διάφορα τουρνουά ανά τον κόσμο, παρά ένα σύστημα… αλά SEGA, καθώς ταξιδεύετε στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη (ξεκινάτε από την Αυστραλία και φτάνετε ως τις ΗΠΑ) «καθαρίζοντας» μία-μία χώρα. Το World Tour μου άρεσε πάντως αφού βασιζόταν αρκετά στο στοιχείο του management (πέραν της φήμης, ας πούμε, πρέπει να προσέξετε ακόμα και τις μέρες που ταξιδεύετε, τουλάχιστον στην αρχή, μιας και τα οικονομικά σας είναι περιορισμένα) και αν μη τι άλλο προσέφερε μια φρέσκια και συνάμα ολοκληρωμένη εμπειρία. Όσο προχωράτε θα κερδίζετε συν τοις άλλοις XP ανεβάζοντας τα τέσσερα χαρακτηριστικά σας και συμμετέχοντας έτσι σε δυνατότερα προπονητικά sessions και τουρνουά.