Uncharted: Golden Abyss

Μία από τις ευχές και κατάρες του PS Vita... ή μάλλον, όχι του ίδιου του PS Vita αλλά των παιχνιδιών πρώτης γραμμής που δημιουργήθηκαν για να το προβάλλουν, είναι ότι πολλά από αυτά θα υποστούν αναπόφευκτα ευθεία σύγκριση με τα...«μεγαλύτερα αδερφάκια» τους, τα οποία φιλοξενούνται στο PS3. Πως θα μπορούσε κάποιος να παίξει το WipEout 2048 και να μην κάνει κάποια σύγκριση με το WipEout HD; Ποιος θα έβλεπε το ModNation Racers χωρίς να θυμηθεί παρόμοιες εικόνες από την έκδοση για PS3; Ποιος δεν θα πατούσε «start» στο Golden Abyss περιμένοντας να ζυγίσει αυτά που θα δει στην οθόνη των 5 ιντσών δίπλα στα πράματα-και-θάματα που έκανε η σειρά με τα Uncharted 2 και Uncharted 3; 

Καλώς ορίσατε για μία ακόμη φορά στα δάση της Κεντρο-Νότιας Αμερικής. Οικοδεσπότης είναι o Nathan Drake, ο πλέον επιτυχημένος «Indiana Jones» της εποχής (είδατε τελικά που η Lara ξεφούσκωσε, ε;) στην πρώτη περιπέτειά του (εφόσον το Golden Abyss χρονολογείται πριν το Drake's Fortune). Χωρίς να έχω καμία απολύτως διάθεση να ασχοληθώ με το αρκούντως χολιγουντιανό στόρι, προσπερνάω εν τάχει τα «αρχαιολογικός τυχοδιωκτισμός», «αρχαίο μυστήριο», «τυμβωρυχία», «γκουερίλας» και σας αφήνω να τα τοποθετήσετε με όποιον τρόπο θέλετε στα κεφάλια σας (το «γκουερίλας» να το βάλετε πάνω-πάνω, θα δείχνει πιο κουλ), θα ομολογήσω ότι προσωπικά δεν «χάθηκα» μέσα στο σενάριο που έγραψαν στη Naughty Dog είτε στο Bend Studio της SCE (όπως όλοι πλέον ξέρουμε, η ND είχε απλώς την «υψηλή επίβλεψη» κατά την ανάπτυξη του τίτλου, με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό). Το παιχνίδι ξεκινά με μία σκηνή-σφήνα. Ξέρετε, απ' αυτές που ολοκληρώνονται πολύ σύντομα και με κάποιον αναπάντεχο τρόπο μόνο και μόνο για να μας πετάξουν ένα «...μερικές μέρες νωρίτερα...». Αυτή λοιπόν η σκηνή παίζει τον ρόλο του τουτόριαλ στην περίπτωση του Golden Abyss, στο οποίο εξηγούνται όλα τα πρωτεύοντα συστατικά του χειρισμού του παιχνιδιού και, επιπλέον, ένα μεγάλο μέρος των εναλλακτικών μεθόδων χειρισμού με την οθόνη αφής, την επιφάνεια αφής και το motion control της κονσόλας. Αυτό είναι το πρώτο πολύ ενδιαφέρον συστατικό του τίτλου, αφού ο εναλλακτικός χειρισμός κατορθώνει, έως ένα σημείο, να σε «ρουφήξει» μέσα του.

Για να ξεκαθαριστεί από την αρχή, δεν πρόκειται να απαιτηθεί να παίξουμε με κάποιον πρωτάκουστο και δυσνόητο τρόπο. Στην απόλυτη πλειοψηφία των περιπτώσεων, το παιχνίδι βασίζει το κυρίως κομμάτι της δράσης στο παραδοσιακό μοντέλο χειρισμού με τους δύο αναλογικούς μοχλούς, τις σκανδάλες και τα κουμπιά που ξέρουμε – και εμπιστευόμαστε – από τα κανονικά χειριστήρια. Απλώς παράλληλα υπάρχει η δυνατότητα, αν το θέλετε και εσείς βέβαια, αντί για παράδειγμα να κουνήσετε τον μοχλό και να πατήσετε το «X» για να πιαστεί από κάπου ο... άνθρωπος με τα πιο δυνατά χέρια στην ιστορία των videogames, να αγγίξετε με το δάχτυλο το χοτ-σποτ επάνω στην οθόνη και ο Drake να κάνει αυτομάτως την κίνηση λες και πρωταγωνιστεί σε... παιχνίδι στο iPad (πλακίτσα :Ρ). Αντιστοίχως, αν πάλι το θέλετε και εσείς βέβαια, αντί να χρησιμοποιήσετε τον δεξί μοχλό για να στοχεύσετε το κεφάλι ενός αντίπαλου, μπορείτε να σηκώσετε τον πισινό σας απ' τον καναπέ και να το κάνετε κουνώντας ανάλογα το ίδιο το PS Vita (αυτό το έγραψα φωναχτά). Κάπως έτσι θα γίνει, αν το θέλετε και εσείς βέβαια, και με διάφορα άλλα μικροπράγματα και μεγαλοπράγματα κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Κάποια παζλ και QTE από την άλλη διεκπεραιώνονται αποκλειστικά με την αφή και το motion control, όπως φερειπείν η διαδικασία για να ξεπατικώσετε ένα αρχαίο ανάγλυφο σχέδιο στο χαρτί, να περιστρέψετε ένα αντικείμενο ή να τραβήξετε μία φωτογραφία.