Uncharted 2: Among Thieves

Όλοι έχουμε ακούσει τον όρο «κινηματογραφικό gaming»· Τι σημαίνει όμως στην πραγματικότητα; Ούτε και οι ίδιοι οι δημιουργοί δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε έναν ορισμό. Κάποτε νόμιζαν ότι κινηματογραφικό gaming ήταν απλά η ενσωμάτωση full motion video, το οποίο θα επέτρεπε στους developers να παρουσιάσουν στον παίκτη περιεχόμενο με οπτική ποιότητα που θα ξεπερνούσε τις δυνατότητες των γραφικών της εποχής. Ήταν η πρώιμη εποχή των CD ROM, η εποχή του Dragon's Lair, του Wing Commander και του Phantasmagoria. Με την ενσωμάτωση του CD και στις κονσόλες, στο παιχνίδι του κινηματογραφικού gaming μπήκαν και οι Ιάπωνες: τίτλοι όπως το Final Fantasy 7, το Metal Gear Solid και το Shenmue προσπάθησαν να ισορροπήσουν μεταξύ πλούσιου gameplay και αφήγησης κινηματογραφικού τύπου και εν πολλοίς το κατάφεραν. Παρόλα αυτά, εξακολουθούσε να υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός μεταξύ αλληλεπιδραστικού gameplay και παρακολούθησης ταινιών. Όσο επιτυχημένες (ποιοτικά και εμπορικά) και αν ήταν οι κυκλοφορίες αυτής της περιόδου, εξακολουθούσαν να αντιμετωπίζουν την αφήγηση μιας ιστορίας παθητικά.

Ακόμα και σήμερα, πολλές από τις παραδοσιακές δυνάμεις του gaming διστάζουν να εκμεταλλευτούν πλήρως τη διαδραστική φύση των videogames για να ξεδιπλώσουν το σενάριό τους. Το Metal Gear Solid 4, για παράδειγμα, ήταν ένα εντυπωσιακό, αλλά δυσκίνητο έπος που απαιτούσε από τον παίκτη να είναι θεατής, παρακολουθώντας ώρες ταινιών. Λίγοι τίτλοι τόλμησαν να αφηγηθούν τις ιστορίες τους μέσα από το ίδιο το gameplay και το σχεδιασμό τους, όπως τα Half Life της Valve ή ίσως τα Grand Theft Auto της Rockstar και το Ico του Fumito Ueda.

Lights, camera... tons of action!

Το Uncharted 2, όπως και ο προκάτοχός του, βρίσκεται μεταξύ των δύο παραπάνω στρατοπέδων. Για την ακρίβεια, αποφεύγει επιμελώς να επιλέξει στρατόπεδο, καθώς αυτό που προσπαθεί να κάνει είναι να μεταδώσει την αίσθηση μιας ταινίας δράσης στον παίκτη… χωρίς να παγιδεύεται από τα συνηθισμένα μοτίβα. Είναι λίγο μπερδεμένο (ή εγώ το κάνω μπερδεμένο!), αλλά αυτό που επιχειρεί να κάνει η Naughty Dog με το Uncharted 2 είναι να δημιουργήσει το ακριβές αντίστοιχο ενός action blockbuster, χρησιμοποιώντας όλα τα μέσα που της προσφέρει το μέσο των videogames. Η αφήγηση δεν βρίσκεται στο κέντρο της εμπειρίας, όπως συμβαίνει με άλλα videogames κινηματογραφικής υφής, αλλά είναι η «κόλλα» που συνδέει τα επιμέρους τμήματα του τίτλου. Κατά συνέπεια, η χρήση των ταινιών και των παθητικών cut-scenes δεν είναι ποτέ απαραίτητη, αλλά γίνεται αποκλειστικά και μόνο όταν το επιθυμούν οι δημιουργοί του παιχνιδιού, όχι όταν το υπαγορεύει το σενάριο. Εν ολίγοις, το Uncharted 2 είναι ένα παιχνίδι που κάνει τον παίκτη να αισθάνεται ότι βλέπει μια ταινία καταιγιστικής δράσης, ενώ στην ουσία παίζει μια ταινία καταιγιστικής δράσης.

Αν έχετε παίξει το προηγούμενο Uncharted, τότε ξέρετε τι να περιμένετε. Ή μάλλον, νομίζετε ότι ξέρετε τι να περιμένετε. Το Uncharted 2 είναι ένα εκπληκτικά φιλόδοξο videogame, το οποίο ξεπερνά την άδικη κάπως ετικέτα «Tomb Raider με μάχες» που έφερε ο προκάτοχός του. Είναι εντυπωσιακό από όλες τις απόψεις, έχει ελευθερωθεί από τους τεχνικούς και δημιουργικούς περιορισμούς που περιόρισαν ίσως το όραμα της Naughty Dog πριν από δύο χρόνια. Το νέο Uncharted 2 δεν είναι απλώς ένα videogame γεμάτο δράση, είναι ένα απόσταγμα των καλύτερων σκηνών των Indiana Jones και των Die Hard, συμπυκνωμένων σε μια εμπειρία που καταφέρνει να μείνει συναρπαστική και για τις 10 περίπου ώρες της διάρκειάς της.