reviewsvideogames

Uncharted: Αναζητώντας τον Χαμένο Θρύλο

του Φωκίωνα "Dismiss" Χαροκόπου
η παρουσίαση έγινε σε: PS4
Επίσημη ιστοσελίδα
Eίδος: adventure, action, PEGI: 16+

Ειλικρινά, δεν ξέρω ποια είναι η λογική της Sony με τα standalone expansions. Τι είναι αυτό που κάνει κυκλοφορίες όπως το Infamous First Light και τώρα το Uncharted The Lost Legacy (Αναζητώντας τον Χαμένο Θρύλο στα Ελληνικά) να αξίζουν τη δική τους θέση στα ράφια των καταστημάτων και το δικό τους προωθητικό budget σύμφωνα με τη Sony; Σίγουρα, πρόκειται για σαφώς πιο ολοκληρωμένες παραγωγές από το οποιοδήποτε DLC. Αλλά δεν αντικατοπτρίζεται αυτό  στην τιμή τους, η οποία είναι επίσης σαφώς υψηλότερη ενός τυπικού DLC; Όσο για την ίδια την τιμή, η οποία είναι βεβαίως χαμηλότερη από την «κυρίως» κυκλοφορία, δεν νομίζω ότι μπορεί να θεωρηθεί κριτήριο, από τη στιγμή που, μέχρι να κυκλοφορήσουν αυτά τα expansions, η τιμή του βασικού τίτλου έχει πέσει πολλές φορές σε χαμηλότερα επίπεδα, ιδιαίτερα αν λάβουμε υπόψη μας τυχόν έκτακτες εκπτώσεις.

 Η Chloe επιστρέφει, πάντα με τη γατίσια φωνή της Claudia Black, και χαιρόμαστε πολύ για αυτό. 

Ποιος ξέρει, ίσως να πρόκειται για μια καθαρά εμπορική κίνηση, καθώς προσφέρει στα καταστήματα μια σχετικά αναγνωρίσιμη κυκλοφορία, η οποία διαφορετικά θα ήταν διαθέσιμη μόνο ψηφιακά. Προσωπικά, έχω και μια δευτερεύουσα θεωρία, η οποία έχει να κάνει περισσότερο με τη μακροπρόθεσμη εξέλιξη αυτού του φαινομένου και την άνοδο του λεγόμενου AA gaming, δηλαδή των κυκλοφοριών με αξίες παραγωγής ενός πρωτοκλασάτου τίτλου, αλλά με πιο προσιτή τιμή και μικρότερες απαιτήσεις σε χρόνο ανάπτυξης (ίσως και σε κόστος παραγωγής, από ένα σημείο και μετά). Στη δική μου θεωρία, κυκλοφορίες όπως το μικρό αυτό Uncharted και το Hellblade: Senua’s Sacrifice αποτελούν τον αντίποδα του ίδιου χώρου που καταλαμβάνουν ήδη μεγάλες ιστορίες επιτυχίας με ταπεινές απαρχές, όπως τα Pillars of Eternity και Playerunknown’s Battlegrounds. Τέλος πάντων, αυτοί οι προβληματισμοί μάλλον ταιριάζουν περισσότερο σε ένα blog, παρά σε μια κριτική παιχνιδιού, όσο καλή αφορμή και αν είναι για να θίξεις μερικά ζητήματα.

Όπως αναφέραμε παραπάνω, λοιπόν, το Uncharted: Αναζητώντας τον Χαμένο Θρύλο είναι μια νέα, μικρότερη φέτα Uncharted, για όσους θέλουν περισσότερο Uncharted - ίσως και για όσους θέλουν να δουν τα (μικρά) εξελικτικά βήματα που έχει κάνει από πέρυσι η τεχνολογία της Naughty Dog. Το The Lost Legacy είναι μια νέα ιστορία, με νέα σκηνικά, νέους διαφορετικούς χαρακτήρες, νέους γρίφους και λίγο-πολύ το ίδιο gameplay. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, γιατί δεν μιλάμε ακριβώς για την ίδια εμπειρία.

 Το Lost Legacy προχωρά λίγο μακρύτερα από το Uncharted 4 και ανοίγει περισσότερο τον χάρτη. Πάντα με βασική προϋπόθεση τη διατήρηση του ρυθμού, όμως.

Πρώτα από όλα, όταν μιλάμε για νέα ιστορία, εννοούμε περισσότερο «νέους διαλόγους και καταστάσεις», γιατί η βασική υπόθεση δεν αλλάζει και τόσο πολύ. Έχουμε και πάλι ένα κυνήγι θησαυρού, αυτή τη φορά στην ενδοχώρα της Ινδίας, έναν νέο μεγαλομανή (αν και σαφώς πιο πειστικό) αντίπαλο και δύο νέες πρωταγωνίστριες. Όχι και τόσο νέες, δηλαδή: κεντρική ηρωίδα είναι η Chloe Frazer, ένας πραγματικά αδικημένος χαρακτήρας με προσωπικότητα, χιούμορ και θράσος που απολαύσαμε στο Uncharted 2, η οποία επιστρέφει επιτέλους στο προσκήνιο και συμμαχεί με τη Nadine Ross, η οποία είχε ταλαιπωρήσει τόσο πολύ τους αδερφούς Drake στο Uncharted 4. Παρά την κοινότυπη πλοκή, οι συγγραφείς της Naughty Dog σκιαγραφούν αρκετά επιτυχημένα και τις δύο ηρωίδες και εξηγούν πολύ πειστικά τον ισχυρό δεσμό που αναπτύσσεται σταδιακά μεταξύ τους. Και οι δυο τους έχουν κίνητρο, παρελθόν και χαρακτήρα που δικαιολογεί τα όσα λένε και κάνουν. Με άλλα λόγια, συνεχίζεται η τάση που θέλει τους ήρωες της Naughty Dog να γίνονται πιο ανθρώπινοι, ακόμη και όταν η ιστορία δεν είναι τόσο σοβαρή.

Σε αυτό το σημείο ίσως πρέπει να γίνει μια αναφορά και στη μετάφραση του τίτλου στα Ελληνικά, κάτι που μάλλον παραλείψαμε στο review του Uncharted 4. Ένας τόσο καλογραμμένος τίτλος προϋποθέτει πλήρη κατανόηση για να προσφέρει όλη τη διασκέδαση που μπορεί να προσφέρει, και αν υπάρχει κάτι που μπορεί να πει κανείς για τη μετάφραση είναι ότι έχει γίνει μια επαγγελματική προσπάθεια από κάθε άποψη. Και η επαγγελματική μετάφραση κοστίζει. Δεν αποφεύγονται, φυσικά, ορισμένα λάθη, τα οποία είναι φανερό σε ένα εκπαιδευμένο μάτι ότι οφείλονται περισσότερο σε ελλειπή συμφραζόμενα ή σε ασάφειες του αρχικού κειμένου, οι οποίες δεν επιτρέπουν την απολύτως σωστή εκτίμηση μιας κατάστασης χωρίς να βλέπει ο μεταφραστής τη ροή του παιχνιδιού. Και είμαι σε θέση να γνωρίζω, λόγω του βασικού μου επαγγέλματος, ότι αυτό δεν συμβαίνει ποτέ όταν η μετάφραση γίνεται παράλληλα με την ανάπτυξη. Επίσης, μάλλον διαφωνώ με την πολιτική να μένουν αμετάφραστα, δηλαδή με λατινικούς χαρακτήρες, τα ονόματα και τα τοπωνύμια.

 Η προσοχή στη λεπτομέρεια παραμένει ένα από τα πιο σημαντικά γνωρίσματα της σειράς. Ακόμη και στα πιο γραμμικά σημεία, η παρατήρηση του περιβάλλοντος έχει να προσφέρει αρκετά πράγματα.

Το The Lost Legacy είναι μια μικρότερη, αλλά και πιο συμπυκνωμένη εμπειρία και αυτό έχει και αρνητικές και θετικές συνέπειες. Είναι λογικό κι αναμενόμενο ότι το Lost Legacy δεν έχει την ποικιλία των σκηνικών, των τοποθεσιών και των καταστάσεων του Uncharted 4. Από την άλλη πλευρά, δεν έχει περιττό περιεχόμενο. Παρά τον εκπληκτικό ρυθμό που απολαμβάνει διαχρονικά η σειρά, υπάρχουν αρκετές σκηνές (κυρίως μάχες), οι οποίες μοιάζουν σχεδιασμένες για να αυξήσουν τη διάρκεια. Μια αναμέτρηση με «κανονικούς» εχθρούς μπορεί να κρύβει πίσω της επιπλέον κύματα ολοένα καλύτερα αρματωμένων αντιπάλων, οι οποίοι ανεβάζουν μεν την πρόκληση, αλλά μερικές φορές κουράζουν. Αυτό δεν συμβαίνει σχεδόν καθόλου στο Lost Legacy, ενώ παρατηρείται και μια εντονότερη έμφαση στους γρίφους σε σύγκριση με τον «μεγάλο αδερφό» του.

Για την ακρίβεια, η ομάδα του Lost Legacy παρουσιάζει ορισμένες τάσεις πειραματισμού που ίσως  υποδεικνύουν τις προθέσεις της για συνέχιση της σειράς στο μέλλον, παρά τη... συνταξιοδότηση του διάσημου πρωταγωνιστή της. Ήδη από το Uncharted 4, ήταν προφανές ότι η ομάδα έπαιζε με την ιδέα ενός ανοικτού κόσμου, ενσωματώνοντας την ελεύθερη περιπλάνηση στο κατά τα άλλα γραμμικό gameplay. Όπως είχαμε γράψει τότε, εκείνο το ανοικτό κομμάτι στη Μαδαγασκάρη δεν ήταν μόνο εξαιρετικά εντυπωσιακό οπτικά, αλλά είχε ενσωματωθεί πλήρως στο κλασικό gameplay των Uncharted, προσφέροντας περισσότερο... «ανοικτόκοσμο platforming με 4Χ4», παρά πραγματική ελευθερία. Στο Lost Legacy, αυτή η ιδέα αναπτύσσεται λίγο περισσότερο, καθώς ολόκληρη η δεύτερη ενότητα του παιχνιδιού είναι εντελώς ανοικτή στον παίκτη, ο οποίος πλέον ανταμείβεται -κάπως- για το χρόνο που θα δαπανήσει στην εξερεύνηση, ενώ έχει τη δυνατότητα να επισκεφτεί κάθε σημείο ενδιαφέροντος (πολλά από τα οποία εξελίσσονται σε πλήρη κεφάλαια) με τη σειρά της προτίμησής του. Αλλά οι αλλαγές δεν σταματούν εδώ, καθώς και οι ένοπλες αναμετρήσεις στο συγκεκριμένο χάρτη έχουν ενσωματωθεί και αυτές στην ίδια σχεδιαστική φιλοσοφία. Μπορεί να μην ακούγεται τόσο σημαντικό, αλλά για όλους εμάς που έχουμε συνηθίσει να παίζουμε το Uncharted με έναν συγκεκριμένο τρόπο, φαντάζει κάπως... ανατρεπτικό να μπορείς να προσεγγίσεις ορισμένες μάχες με πραγματικές αντάρτικες τακτικές που επιτρέπει ο ανοικτός χάρτης. Άλλες βελτιώσεις που ίσως παρατηρήσει ο βετεράνος του Uncharted είναι το κάπως βελτιωμένο pathfinding των εχθρών, αλλά και η αλλαγή της συμπεριφοράς τους σε περίπτωση που αντιληφθούν ότι ο παίκτης προσπαθεί να τους στήσει ενέδρα ή να τους αραιώσει με απόκρυψη, κάτι που δεν συνέβαινε τόσο πολύ στο Uncharted 4.

 Μπορεί να μην έχει τόση σημασία για τους αγγλομαθείς, αλλά για μεγάλο μέρος του κοινού στην Ελλάδα οι υπότιτλοι στη γλώσσα μας είναι μια σπουδαία προσθήκη, ιδιαίτερα για έναν τόσο αφηγηματικό τίτλο.

Αλλά ας μην παρασυρόμαστε. Το Lost Legacy μπορεί να προσφέρει κάποιες περιορισμένες, κλεφτές ματιές στο (πιθανό) μέλλον της σειράς, αλλά στην ουσία είναι μία ακόμη δόση Uncharted, με τα καλά της και τα κακά της. Στα καλά συγκαταλέγονται όπως πάντα ο εξαιρετικός ρυθμός, ο οποίος διατηρείται με κάποιον μαγικό τρόπο και στο «ανοικτό» κομμάτι, οι τόσο ευφάνταστα σκηνοθετημένες, αλλά και εντυπωσιακές στη φιλοδοξία τους σκηνές δράσης και η εξαιρετική αφήγηση, ιδιαίτερα για τα δεδομένα του είδους. Αξίζει ακόμη μια αναφορά σε ορισμένους καλοσχεδιασμένους γρίφους και στο αίσθημα ικανοποίησης που προσφέρουν όταν τους λύνεις. Στα αρνητικά συμπεριλαμβάνονται οι κάπως μονότονες ανταλλαγές πυροβολισμών, οι οποίες ομοιάζουν μεταξύ τους, παρά την αρτιότητά τους σε τακτικό και τεχνικό επίπεδο, ενώ και οι μεγάλες σεκάνς δράσης δεν έχουν τη φιλοδοξία των πιο μεγαλοπρεπών σκηνών του Uncharted 4. Παραμένουν, ωστόσο, σε υψηλότερο επίπεδο από οτιδήποτε έχει να παρουσιάσει ο κόσμος των βιντεοπαιχνιδιών σε αυτόν τον τομέα. Επίσης, θα επαναλάβω και εδώ το βασικό παράπονο που έχω από τη σειρά τον τελευταίο καιρό: η προσωπική μου άποψη είναι ότι η αναρρίχηση και γενικότερα τα ακροβατικά και το platforming πρέπει να γίνουν κάπως πιο απαιτητικά από άποψης μηχανισμών.

Ωστόσο, παρά τα παράπονα αυτά, το Uncharted εξακολουθεί να προσφέρει ικανοποιητικό βάθος στο gameplay του, το οποίο φαίνεται περισσότερο στο multiplayer που συμπεριλαμβάνεται στην ολότητά του και στο Lost Legacy. Το ανταγωνιστικό κομμάτι ευνοεί τον παίκτη που θα χρησιμοποιήσει σωστά όλες τις μανούβρες που έχει στη διάθεσή του και θα εκμεταλλευτεί την κατακόρυφη διάσταση των επιπέδων, ενώ πλέον έχει προστεθεί και η συνεργατική λειτουργία επιβίωσης που συμπληρώνει πολύ όμορφα μια μάλλον αδικημένη από το κοινό πλευρά της εμπειρίας.

 Όπως πάντα, ο οπτικοακουστικός τομέας του Lost Legacy είναι υποδειγματικός. Η υλοποίηση του HDR είναι αρκετά καλύτερη από του Uncharted 4, ενώ το Pro ανεβάζει και την ανάλυση στα 1440p για καλύτερα αποτελέσματα σε οθόνες UHD.

Παρά το γεγονός ότι λάβαμε μια πολύ μεγάλη δόση Uncharted μόλις πέρυσι, το Lost Legacy παραμένει μια πολύ ευπρόσδεκτη κυκλοφορία που δικαιολογεί πλήρως το κόστος της. Η οπτικοακουστική εμπειρία που προσφέρει είναι πραγματικά εκπληκτική, τόσο στο βασικό PS4 όσο και στο Pro, με υποδειγματική υποστήριξη HDR και προσοχή στη λεπτομέρεια που απλά δεν υπάρχει σε κανένα άλλο παιχνίδι δράσης, σε οποιοδήποτε φορμά. Αλλά το πιο εκπληκτικό είναι ότι δεν είναι αυτό το μεγαλύτερο επίτευγμά του. Ναι, έχει έναν κινηματογραφικό χαρακτήρα, αλλά δεν δυσκολεύεται καθόλου να σπάσει τα αφηγηματικά δεσμά του όταν χρειάζεται και να φέρει τον παίκτη πιο κοντά στον ρόλο του... κασκαντέρ, παρά σε αυτόν του παθητικού θεατή. Ωστόσο, παραμένει ταγμένο στην ατμόσφαιρα, στο χιούμορ και στον ασταμάτητο ρυθμό και θα προτιμήσει να προσαρμόσει το gameplay σε αυτό το ζητούμενο, παρά να αλλάξει τη βασική δομή του. Ας ελπίσουμε ότι εκεί θα δούμε τα επόμενα μεγάλα εξελικτικά βήματα της σειράς. Γιατί, κακά τα ψέματα, έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου για κάτι πιο ξεχωριστό.

 

Υποδειγματικός ρυθμός, πιο ελεύθερο και ανοικτό gameplay από κάθε άλλη φορά, ασύγκριτος τεχνικός τομέας και προσοχή στη λεπτομέρεια για το είδος του. Πληρέστατο multiplayer στην ίδια τιμή και κοινή υποδομή με το Uncharted 4. Υποτιτλισμός και μενού στα Ελληνικά. Λιγότερο περιττό περιεχόμενο...
...το οποίο σημαίνει όμως και σαφώς μικρότερη διάρκεια. Ελάχιστες προσπάθειες βελτίωσης των βασικών μηχανισμών. Η αναρρίχηση πρέπει να γίνει πιο συναρπαστική. Προβλήματα που δεν περιμέναμε να λυθούν από ένα expansion, βέβαια.

 

2 σχόλια συνδέσου ή
γίνε μέλος για να σχολιάσεις
pirederas
13:14 22.08.17 pirederas χωρίς τίτλο
Εμένα μ' αρέσουν τα standalone expansions σαν το inFamous: First Light και το Left Behind του The Last of Us. Πρόκειται για παραγωγές χαμηλότερου κόστους και για τον gamer που ίσως διστάζει να πάρει το full game γιατί π.χ. δεν ξέρει αν θα του αρέσει και θα έχει σκάσει και το 60άρι. Το The Lost Legacy όμως είναι αρκετά μεγαλύτερο και ακριβότερο από αυτά, γι' αυτό και η διαφορά στην τιμή.

Μ' αρέσει που στην Naughty Dog αρχίζουν να δοκιμάζουν νέα πράγματα με το Uncharted που το φέρνουν προς το MGS 5 γιατί κακά τα ψέμματα, η επιτυχημένη σειρά δεν πάει πουθενά κι ας έφυγε ο Drake, οπότε κάποια στιγμή θα δούμε νέο full game και θα πρέπει να εξελιχθεί/εμπλουτισθεί.

Ήθελα να ρωτήσω τον reviewer αν μπόρεσε να παίξει το Jak and Daxter που δίνεται δώρο με το The Lost Legacy.

Dismiss
14:40 22.08.17 Dismiss RE: χωρίς τίτλο
Όχι, μας έστειλαν μόνο το press kit του Lost Legacy, αν κυκλοφορήσει ευρέως το Jak, μάλλον θα το στείλουν ξεχωριστά.