UFC Undisputed 2010

Η «μεγάλη» έκδοση του UFC Undisputed 2010 με είχε εκπλήξει ευχάριστα όταν την είχα δοκιμάσει για πρώτη φορά σε σχετικό event της THQ στο Λονδίνο, μερικούς μήνες νωρίτερα. Το παιχνίδι μου είχε φανεί εντυπωσιακό τόσο από πλευράς γραφικών όσο και σε ό,τι αφορούσε τον ρεαλισμό με τη Yuke’s να έχει κάνει πάρα πολύ καλή δουλειά παρουσιάζοντας έναν καθ’ όλα ολοκληρωμένο και ποιοτικότατο fighting (ή sports, κατά άλλους) τίτλο. Φαντάζεστε λοιπόν την έκπληξή μου όταν έμαθα πως το παιχνίδι αναπτυσσόταν και για PSP. Η απορία που είχα μέχρι και πριν λίγες μέρες όταν και πήρα στα χέρια μου το UMD με τον τίτλο ήταν πόσο κοντά θα βρισκόταν από άποψη ποιότητας στις εκδόσεις των PS3/Xbox 360 και τι θα είχε ουσιαστικά να προσφέρει τέσσερις μήνες μετά την κυκλοφορία των πρώτων.

Αντίθετα, κατ’ αρχάς, με ό,τι θα πίστευαν πολλοί, η έκδοση του PSP δεν είναι ο «πτωχός συγγενής» της υπόθεσης. Η Yuke’s έκανε προσπάθεια να μεταφέρει αυτούσιο το UFC Undisputed 2010 από τα PS3/Xbox 360 στο φορητό σύστημα της Sony και σε γενικές γραμμές τα κατάφερε. Στο παιχνίδι λοιπόν θα βρείτε πλήθος διαφορετικών modes για να παίξετε ό,τι τραβά η ψυχή σας: Career, Ultimate Fights (αναβίωση κλασικών αγώνων), Tournament, Title και Exhibition (και ad-hoc υποστήριξη) θα αναλάβουν να γεμίσουν το πρόγραμμά σας στήνοντας το concept που γουστάρετε. Εννοείται πως μπορείτε να δημιουργήσετε τον δικό σας αθλητή και μάλιστα μέσω του ίδιου tool που περιεχόταν στη «μεγάλη» έκδοση του παιχνιδιού, προκειμένου να δοκιμάσετε την τύχη σας στον χώρο του UFC –όταν με το καλό σας έρθει η περιβόητη πρόσκληση.

Παίζοντας μάλιστα το παιχνίδι και έχοντας γράψει κάμποσα K.O. μπορώ να πω πως το γενικότερο gameplay δεν είναι άσχημο αφού οι αθλητές ανταποκρίνονται άμεσα στις προσταγές σας αντιδρώντας αρκετά ρεαλιστικά στο ρινγκ. Τα γραφικά είναι σε αρκετά ψηλά επίπεδα χωρίς φυσικά να φτάνουν αυτά των εκδόσεων για PS3 και Xbox 360, ωστόσο άσχημα δεν τα λες –παρ’ όλα αυτά εδώ έγινα μάρτυρας του φαινομένου όπου μέλη αθλητών «μπαίνουν» στο σώμα των αντιπάλων. Αυτό που απουσιάζει είναι η «τηλεοπτική αίσθηση» που απέπνεε το πρώτο παιχνίδι –αν θυμάστε, το προηγούμενο βράδυ από το προαναφερθέν event της THQ, είχε τύχει να παρακολουθήσω αγώνα UFC στη συνδρομητική και τα όσα είχα διακρίνει στο παιχνίδι ήταν καρμπόν ό,τι είχα δει στην τηλεόραση. Σε αυτό συμβάλλει η απουσία σχολιασμού και όλες αυτές οι μικρές αλλά σημαντικές cinematic λεπτομέρειες (στατιστικά, πίνακες, βίντεο κλπ).