Tron: Evolution

Μεταφορές ταινιών σε παιχνίδια. Όταν ήμουν μικρούλης-μπούφος, ήταν για εμένα «Ιερό Δισκοπότηρο». Το «έχω παίξει» Robocop, χελωνονιντζάκι, Δικαστής Dredd και στρουμφάκι μεταξύ άλλων. Το να γυρίσω και να πω, λοιπόν, ότι «τα παιχνίδια από ταινίες τις περισσότερες φορές είναι αποτυχίες» θα ήταν τόσο κλισέ όσο το ότι «ο Δέλλας δεν στρίβει ούτε με κουμανταδόρο». Από την άλλη όμως, έχουν ένα πολύ μεγάλο ατού, και αυτό είναι ότι σε κάνουν και αισθάνεσαι «φίρμα» βρε αδερφέ.

Τρών'; Τι τρων';

Tron λοιπόν! Η μάλλον καλύτερα Tron: Evolution. Για όσους δεν το γνωρίζουν πρόκειται για το παιχνίδι που βγαίνει αγκαζέ με την ταινία της Disney η οποία με την σειρά της αποτελεί συνέχεια της αρχικής ταινίας Tron που βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες το 1982 όταν δηλαδή ο Χάρης ήταν φαντάρος (κάτι τέτοια γράφετε και με πιάνει η μέση μου :Ρ - Χ.Κ.). Για πολλούς  εκείνη η ταινία ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα που στέκεται επάξια δίπλα στο Blade Runner. Να σας πω την αλήθεια την ταινία δεν την έχω δει για δύο λόγους. Όταν είχε βγει δεν μπόρεσα να πάω στο σινεμά διότι ήμουν απασχολημένος με πιο σημαντικές εργασίες – να βυζαίνω, να κοιμάμαι και να κάνω την ατμόσφαιρα γύρω μου ακατάλληλη για κάθε ζωντανό οργανισμό που αναπνέει οξυγόνο. Αργότερα που άρχισα να κατανοώ την έννοια του «θες να έρθεις στο σπίτι μου να δούμε βίντεο;» η ταινία μου φαινόταν πολύ… ρετρό για τα γούστα μου. Οπότε σε αυτό το review μήν περιμένετε να διαβάσετε αναφορές σε «ένδοξα παρελθόντα», νοσταλγικούς ύμνους και τα σχετικά, εντάξει;

Το παιχνίδι πάντως δεν έχει σχέση με την πρώτη ταινία αλλά ούτε με την συνέχειά της, το Tron Legacy. Στην ουσία είναι ένα «prequel του sequel» και θα κάνω μια προσπάθεια να σας εξηγήσω περί τίνος πρόκειται. Το Tron, γενικότερα, εξελίσσεται μέσα στα σωθικά ενός κυβερνοχώρου. Ενός... χμ... θα λέγαμε «λειτουργικού συστήματος». Όποιος χαρακτήρας υπάρχει στο παιχνίδι είναι στην ουσία ένα πρόγραμμα. Ο δικός μας ρόλος είναι αυτός ενός...  θα μπορούσαμε να πούμε bot-killer, και έχουμε το καθήκον να ερευνήσουμε ορισμένες περίεργες καταστάσεις που προκαλούν ορισμένα άλλα προγράμματα τα οποία έχουν πάρει τον νόμο στα χέρια τους (κωλό-malware της κακιάς ώρας...). Φανταστείτε, λοιπόν, πως καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού (που δεν είναι και πολύ μεγάλο) πλακωνόμαστε στις μπούφλες με τους drivers της κάρτας δικτύου, με ένα pop up blocker και με το Virtual Girl Desktop Stripper…  ή εν πάση περιπτώσει με κάτι αντίστοιχο. Αν το σκηνικό σας μοιάζει κομματάκι αφελές (ή αν σπεύσατε να το χαρακτηρίσετε «παιδικό Matrix») κάντε κράτει, αφού το όλο setting του τίτλου είναι μια χαρά και συνοδεύει πολύ ωραία τη δράση του.

Παραδόξως δεν απογοητεύτηκα με το παιχνίδι. Αντίθετα, μπορώ να πω πως πέρασα αρκετά ευχάριστα μαζί του. Αντί η Propaganda Games να αποπειραθεί να ανακαλύψει ξανά τον τροχό, ακολούθησε την πεπατημένη οδό χρησιμοποιώντας δοκιμασμένες συνταγές άλλων, επιτυχημένων παιχνιδιών. Το αποτέλεσμα είναι αρκετά καλό αν και πάρα πολύ… τζενέρικ. Έτσι, στην ουσία έχουμε να κάνουμε με ένα Prince of Persia κάτω από την επήρεια Viagra όπου τα πάντα είναι φουτουριστικά και… μπλε. Θα κληθείτε να σκαρφαλώσετε σε τοίχους, να πηδήξετε από πλατφόρμα σε πλατφόρμα και να εξολοθρεύσετε ορδές κακών... προγραμμάτων καθώς πηγαίνετε προς το τέλος του παιχνιδιού.