Trinity: Souls of Zill O’ll

Ποιο franchise έχει χαρίσει στην Tecmo Koei τη φήμη που έχει σήμερα στα πέρατα του σύμπαντος; Ελάτε, δεν θέλει και πολύ. Τα Dynasty Warriors είναι –για να μην πω γενικότερα η σειρά Warriors, αφού πέραν των Dynasty έχουμε τα Samurai, το επερχόμενο Legends of Troy, τα Orochi, το Fist of the North Star και ‘γω δεν ξέρω τι άλλο ακόμα. Εν πάση περιπτώσει, στο… σόι της Tecmo Koei (ή μάλλον της Koei, αφού αυτή είναι η ορίτζιναλ δημιουργός του) έρχεται να προστεθεί ακόμα ένα μέλος, μόνο που όσο να ‘ναι διαφέρει κομματάκι απ’ τους συγγενείς του.

Φανταστείτε τον metrosexual, σπουδαγμένο στα Παρίσια και λάτρη του Frank Sinatra τουεντισάμθινγκ που επιστρέφει για το καθιερωμένο «χριστουγεννιάτικο family reunion» και έχει από τη μία τα ξαδέρφια του να σφάζονται για το αν ήταν πέναλτι το μαρκάρισμα του Τοροσίδη στον Σισέ κι απ’ την άλλη τους θείους και τις θειάδες να χορεύουν στους ρυθμούς του καλλιτέχνη Βαζαίου. Ε, ένα τέτοιο πράμα…

RPG; Δεν νομίζω Μάκη.

Μετά από αυτόν τον εμπνευσμένο πρόλογο θα μπω κατ’ ευθείαν στο ψητό. To Trinity: Souls of Zill O’ll (όποιος έκατσε και σκέφτηκε αυτόν τον τίτλο, πολύ θα ήθελα να μου αναλύσει την κοσμοθεωρία του) είναι η role playing έκδοση του Dynasty Warriors –κατά την Tecmo Koei. Βέβαια το ότι κάποιος μπορεί να πάρει ένα συμπαθητικό αλλά χιλιοπαιγμένο concept όπως αυτό του Dynasty Warriors και να του προσθέσει στοιχεία από JRPG, δεν εγγυάται αυτόματα και επιτυχημένα αποτελέσματα. Είναι σαν να πάρει μούστο και αλευριά στην προσπάθειά του να φτιάξει μουσταλευριά –χα, καλαμπούρι!

Με δεδομένη την «κληρονομιά» των Dynasty Warriors λοιπόν, το Souls of Zill O’ll δεν θα μπορούσε παρά να εντυπωσιάζει -τρόπον τινά- όσον αφορά στις μάχες. Το team σας αποτελείται από τρία άτομα, μεταξύ των οποίων εναλλάσσεστε με το πάτημα ενός κουμπιού. Υπάρχουν διαφορετικά πλήκτρα επιθέσεων, μπορείτε να αποφύγετε τα χτυπήματα των εχθρών όπως επίσης και να συνδυάσετε τα όπλα σας με ξόρκια. Τις περισσότερες φορές το παιχνίδι θα σας θέσει αντίπαλους με έναν μεγάλο αριθμό εχθρών, οπότε ιδιαίτερη στρατηγική δεν υπάρχει: ξεκινάτε να βαράτε στο ψαχνό, κάθε λίγο εκτελείτε και τη σούπερ σπέσιαλ επίθεση του χαρακτήρα σας (stuns, critical –ας πούμε- και άλλα τέτοια ωραία), αλλάζετε πού και πού και τον ήρωα που χειρίζεστε κι όλα καλά. Όταν ο αντίπαλός σας είναι ένας (ασχέτως αν μιλάμε για boss ή όχι) τα πράγματα δυσκολεύουν αφού θα χρειαστεί περισσότερη προσπάθεια εκ μέρους σας (πλέον δεν βαράτε κι όπου κάτσει). Κάτι που με δυσκόλεψε σε αυτόν τον τομέα ήταν και το «κλείδωμα» της κάμερας η οποία κάμερα σε διάφορες περιπτώσεις έκανε τα δικά της, εστιάζοντας αλλού και όχι στον εχθρό που ήθελα και είχα επιλέξει.

Οι μάχες έχουν την πλάκα τους, οι εχθροί που θα κληθείτε να αντιμετωπίσετε ποικίλουν, οι τρεις χαρακτήρες σας διαφέρουν στο gameplay τους (υπάρχει το κλασσικό «ντούκι» tank, ο πιο ισορροπημένος fighter και η rogue/ranger) και γενικώς θα δείρετε κόσμο! Ενδιαφέρουσα είναι και η ενσωμάτωση της μαγείας στο combat system -συμπληρώνει ιδανικά τα όπλα των ηρώων. Το θέμα βέβαια είναι ότι για RPG παιχνίδι, το Souls of Zill O’ll το παρακάνει με τις μάχες καθώς θέλοντας και μη με αυτές θα ασχοληθείτε ως επί το πλείστον σε αυτό.