Όλοι βλέπω να συγκρίνουν το Tornado Outbreak με το Katamari Damacy. Δεν θα κάνω το ίδιο για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχω παίξει το Katamari Damacy, για την ακρίβεια κανένα Katamari. Να ‘τανε καλαμάρι να το συζητούσαμε. Παίρνοντας στα χέρια μου το παιχνίδι της Loose Cannon Studios ομολογώ ότι δεν μου γέμισε το μάτι. Δεν ξέρω γιατί αλλά περίμενα να αντικρίσω ακόμα ένα από αυτά τα τρισδιάστατα platform του σωρού. Ευτυχώς έσφαλα αφού μπορεί το Tornado Outbreak να μην συγκαταλέγεται στους τίτλους της χρονιάς, ωστόσο δεν παύει να προσφέρει μια ευχάριστη gameplay εμπειρία.

Με τον νοτιά σ’ αναζητώ…

Στο παιχνίδι χειρίζεστε τον Zephyr (τι σύμπτωση, Ζέφυρο είχα ονομάσει το άλογο του Paladin μου στο πρώτο μεγάλο D&D campaign της παρέας μου –η άχρηστη πληροφορία της ημέρας), έναν νεαρό ανεμοστρόβιλο ή όπως τον αποκαλεί το παιχνίδι, Windy Warrior o οποίος τυγχάνει να είναι μαθητευόμενος του μεγάλου και ξακουστού Nimbus –εγώ δεν τον έχω ακούσει πάντως. Η δουλειά των Windy Warriors είναι να τριγυρνούν στον γαλαξία και να δίνουν ζωή σε διάφορους πλανήτες όμως για την ώρα έχουν να ασχοληθούν με τον Omegatron o οποίος έχασε τις δυνάμεις του από κάτι fireballs, γνωστές ως Fire Fliers. Αυτά τα Fire Fliers έχουν βάλει στο μάτι τη Γη όμως, το μέλλον της οποίας κρίνεται από τους Windy Warriors οι οποίοι πρέπει να… σπείρουν την καταστροφή στην προσπάθειά τους να σώσουν τον κόσμο. Αλληγορικό; Ε και;

Σε κάθε αποστολή του Tornado Outbreak ξεκινάτε ως ένας μικρός ανεμοστροβιλάκος της κλίμακας 1 μπορώντας να ξεριζώσετε αγριόχορτα και να ξεπουπουλιάσετε κότες. Όσο «τρώτε» αντικείμενα όμως, τόσο θα αυξάνεται το μέγεθός σας μέχρι να φτάσετε διψήφιο αριθμό και αν είστε σε θέση να απογειώσετε ουρανοξύστες, σιλό, αυτοκίνητα, τα πάντα όλα. Ο μοναδικός εχθρός που δεν μπορείτε να νικήσετε στο παιχνίδι είναι ο ήλιος και οι ακτίνες του, αφού θα πρέπει να κινείστε σε περιοχές που καλύπτονται από σκιά. Όταν βέβαια οι ακτίνες του ήλιου μένουν στάσιμες δεν τρέχει και τίποτα, όταν όμως μετακινούνται εκεί γίνεται το σώσε. Α, και ένας χάρτης (έστω mini map) δεν θα ενοχλούσε κανέναν. Στο φινάλε κάθε επιπέδου υπάρχει και ένα Totem που παίζει τον ρόλο του αρχηγού ενώ για να φτάσετε μέχρι εκεί θα πρέπει να ολοκληρώσετε τα objectives που σας θέτει το παιχνίδι.

…με τον βοριά σε χάνω

Το Tornado Outbreak δεν σας πήζει εξ’ αρχής βομβαρδίζοντάς σας με ότι έχει να προσφέρει το gameplay του. Σε κάθε πίστα μαθαίνετε κι από κάτι καινούριο και αφού το εμπεδώσετε προάγεστε στην επόμενη και πάει λέγοντας. Οι ικανότητες του Zephyr αυξάνονται όσο προχωράτε στο παιχνίδι με το όλο gameplay πάντως να μην προλαβαίνει να γίνει κουραστικό λόγω της μικρής διάρκειας της όλης campaign –αρκετά χαλαρά, μπορείτε να βγάλετε το παιχνίδι σε ένα Σαββατοκύριακο. Υπάρχουν διάφορα collectables στις πίστες αλλά αν θελήσετε να ξαναπαίξετε κάποια από δαύτες, δεν θα το κάνετε λόγω αυτών αλλά «για τη χαρά του παιχνιδιού», να με ακούτε.

Πράγματι, μπορεί στο παιχνίδι, από την αρχή μέχρι το τέλος να κάνετε μέσες-άκρες τα ίδια πράγματα, ωστόσο είναι αυτό το πρωτότυπο concept που σας υποχρεώνει να καταστρέψετε τα πάντα, τα καλοσχεδιασμένα και πολύχρωμα γραφικά (οι cut-scenes είναι θυμίζουν ταινία κινουμένων σχεδίων) και η χαρά που θα παίρνετε κάθε φορά που ο Zephyr ανεβαίνει κλίμακα που θα σας κρατούν καθηλωμένους μπροστά στις οθόνες/τηλεοράσεις σας. Όπως είπα, σίγουρα δεν μιλάμε για παιχνίδι που θα μπει στις top10 λίστες της χρονιάς, πρόκειται όμως για μια ποιοτική παραγωγή που αξίζει να δει κανείς ελλείψει κάποιου δυνατού blockbuster.