Tiny Invaders

Την πρώτη δουλειά των παιδιών στη Hogrocket την περίμενα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Βλέπετε, έτυχε τους δύο από τους τρεις συντελεστές του νεοσύστατου στούντιο να τους έχω γνωρίσει ένα φεγγάρι στις εγκαταστάσεις της Bizarre, στο Λίβερπουλ, οπότε ας πούμε ότι ξέρω από πρώτο χέρι πόσο ταλαντούχοι και δημιουργικοί είναι. Όταν έσκασαν μύτη τα νέα για το Tiny Invaders λοιπόν, το τελευταίο «προσγειώθηκε» με συνοπτικές διαδικασίες στο iPad μου (κανονικά είναι για iPhone) και το «λιώσιμο» δεν άργησε να επέλθει…

Τι είναι το Tiny Invaders; Μιλάμε για ένα puzzle game με γρήγορο ρυθμό, ακριβώς όπως το περιγράφουν οι δημιουργοί του. Φανταστείτε μια εξωγήινη φυλή από κούτσικα πλασματάκια που προσγειώνεται στη Γη έχοντας ως στόχο να επιβληθεί της ανθρωπότητας. Έτσι την «πέφτει» σε έναν βρωμύλο που έτυχε να βρίσκεται εκεί κοντά και ταξιδεύοντας μέσα από το αίμα του, προσπαθεί να τον κυριεύσει, προκειμένου να μολύνει τον επόμενο. Το όλο concept έχει την πλάκα του, εκεί όμως που είναι όλα τα λεφτά είναι στην υλοποίηση.

Σε κάθε ένα από τα 60 επίπεδα (για την ώρα…) του Tiny Invaders, εσείς ελέγχετε τους μικρούς εξωγήινους οι οποίοι κινούνται πάνω σε συγκεκριμένες διαδρομές που δεν είναι άλλες από τις αρτηρίες του εκάστοτε θύματος. Σε αυτές υπάρχουν λευκές φωσφορίζουσες σφαίρες, τις οποίες πρέπει να συλλέξετε και να μεταφέρετε πίσω στο σημείο εκκίνησης αλλά και χρυσές, επίσης φωσφορίζουσες σφαίρες οι οποίες θα προσθέσουν άλλον έναν εξωγήινο σε αυτούς που ήδη χειρίζεστε –ο ένας πίσω από τον άλλο, σαν τρενάκι. Οι διαδρομές αυτές, που λέτε, όσο περνούν τα levels θα γίνονται ολοένα και πιο πολύπλοκες αφού θα διασταυρώνονται μεταξύ τους ενώ σιγά-σιγά θα αρχίσουν να διανθίζονται με εχθρούς και λοιπούς μηχανισμούς που έρχονται να προσδώσουν το απαραίτητο βάθος στο gameplay: σημεία τηλεμεταφοράς, συσκευές πολλαπλασιασμού, επιταχυντές και επιβραδυντές, κάποιοι εκ των οποίων θα επηρεάζουν τους εξωγήινούς σας και κάποιοι οτιδήποτε περνά από πάνω τους!

Το καλό με το Tiny Invaders είναι ότι την ίδια στιγμή καταφέρνει να είναι και να μην είναι δύσκολο. Είναι αυτό που στο χωριό μου λένε «easy to learn, difficult to master». Το κάθε επίπεδο προσφέρει κι αστεράκια ανάλογα με την απόδοσή σας. Μπορείτε κάλλιστα να το ολοκληρώσετε με το πάσο σας και να τσιμπήσετε το ένα αστεράκι (και πολύ σας είναι), όπως επίσης μπορείτε άνετα να φάτε από πάνω του ώωωωωρες και ώρες (ειδικά προς το τέλος) πασχίζοντας να κατεβάσετε τον χρόνο σας κάτω από το όριο που θα σας δώσει τα τρία αστέρια. Αυτό ήταν κάτι που εκτίμησα απίστευτα στο παιχνίδι. Έχω βαρεθεί να παίζω τίτλους του κώλου που σε κάποια φάση γίνονται τόσο δύσκολοι και απαιτητικοί που «κολλάω» σε κάποιο level και δεν μπορώ να προχωρήσω γιατί έναν εκ των developers τον παράτησε η γκόμενα ένα βράδυ που έφτιαχνε το παιχνίδι, οπότε είπε να κάνει ένα επίπεδο «παλούκι» για την εκδικηθεί.