Thor: God of Thunder

Έψαχνα για έναν ευφάνταστο τρόπο για να ξεκινήσω το κείμενο για το review του Thor: God of Thunder στο 3DS και δεν έβρισκα κάτι που να μου «κάθεται» για το συγκεκριμένο παιχνίδι. Δεν είναι η «χαζομάρα» που υπέθετα εξ' αρχής, συνδυάζοντας τους παράγοντες «μεταφορά ταινίας» και «3D με το στανιό». Oπότε όσες σημειώσεις είχα κάνει με σκοπό το κράξιμο, πήγαν στο καλάθι των αχρήστων. Την ίδια στιγμή, δεν είναι και το παιχνίδι που με αφορμή την ποιότητά του θα μπορούσες να ξεκινήσεις γράφοντας για τον σημαντικό ρόλο των epic brawlers στην εξέλιξη του γένους των action/adventure games... Τι είσαι, λοιπόν, φίλε Θορ;

Thor of War

Χωρίς πολλά-πολλά, το Thor είναι ένα «μικρό God of War» μεγέθους... 3DS. Ένα action game με έντονες και συνεχείς αναμετρήσεις, με σύστημα μάχης που αναπτύσσεται καθώς ο παίκτης αποκτά νέες δυνατότητες και με αρκετές ενδιάμεσες σκηνές δράσης (που κυρίως αφορούν τους τελικούς κακούς) που καθορίζονται από τα quick time events που τόσο πολύ ταίριαξαν στις περιπέτειες του Kratos. Σεναριακά το παιχνίδι δεν έχει σχέση με την πρόσφατη ταινία (παρότι «δανείζεται» την όψη των χαρακτήρων από αυτή) παρά πραγματεύεται τα γεγονότα μία ακόμη συνωμοσίας του Λόκι, ο οποίος με τις μηχανορραφίες του κατορθώνει να κάνει μπάχαλο την Άασγκαρντ και να στείλει τον άμυαλο, πολεμοχαρή αδερφό του (τον Θορ, ντε!) σε μία αναζήτηση που θα τον ταξιδέψει σε όλους τους κόσμους της μυθολογίας των Βίκινγκ. Προς τι η αναζήτηση; Έλα μου ντε! Ο σκοπός μοιάζει να αλλάζει κάθε φορά που ο Θορ έχει φτάσει στο τέλος του κάθε κόσμου, αφού στο ενδιάμεσο, το σχέδιο του Λόκι έχει πάει και αυτό, εντελώς στραβά.

Για ένα παιχνίδι τέτοιου είδους, το οποίο μάλιστα αποπειράται να μιμηθεί τις μεθόδους του God of War, το Thor: God of Thunder δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά στο να δημιουργήσει μία εμπειρία «επικών» διαστάσεων. Οι τρεις-τέσσερις τάξεις αντιπάλων σε κάθε κόσμο δεν προσφέρονται για την δόμηση μίας πίστας με αρχή, μέση και τέλος, παρά το τελικό αποτέλεσμα είναι μία συρραφή επαναλαμβανόμενων σκηνών οι οποίες απλώς σταδιακά προσθέτουν μεγαλύτερο αριθμό εχθρών. Ανάμεσα στα checkpoints εμφανίζονται καλύτερα οπλισμένοι εχθροί, οι οποίοι ωστόσο είναι κάθε φορά οι ίδιοι για κάθε κόσμο και με ελάχιστες διαφοροποιήσεις στην τακτική επίθεσής τους. Επιπλέον ακόμη και από κόσμο σε κόσμο, οι τύποι των εχθρών αλλάζουν απλώς την όψη τους και όχι ιδιαίτερα τον τρόπο που πολεμούν, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, μικραίνοντας ακόμη περισσότερο την εμπειρία.

Ωστόσο υπάρχουν κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία στο σύστημα μάχης του Thor. Μαζεύοντας τις φωσφοριζέ φούσκες από τους εχθρούς που έχει σκοτώσει, ο Θορ αναπληρώνει τη ζωή του, μία μπάρα ενέργειας με την οποία εκτελεί μαγείες και μία μπάρα εμπειρίας η οποία μεταφράζεται σε «χρήμα» για να ξεκλειδώνονται αναβαθμίσεις. Ταυτόχρονα, με λίγο ψάξιμο στο χώρο (και με καταστροφή αντικειμένων του περιβάλλοντος) αποκαλύπτονται διάφοροι ρούνοι, τους οποίους αναθέτοντας σε κάποια διαθέσιμη θήκη (έως τέσσερις) ο Θορ αποκτά αντίστοιχες δυνατότητες (γίνεται πιο αποτελεσματικός σε κάποιες κινήσεις, γεμίζει γρηγορότερα ενέργεια κ.λπ. - ακριβώς όπως θα γινόταν εξοπλίζοντας έναν RPG χαρακτήρα με κάποιο σπάνιο αντικείμενο).