Witcher 2: Assassins of Kings, The

Το The Witcher 2: Assassin’s of Kings αποτελεί δημιούργημα της πολωνικής CD Projekt Red και sequel του πρώτου The Witcher. Και είναι δύσκολο. Και όταν λέω δύσκολο εννοώ ΔΥΣΚΟΛΟ. ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΟ. Σε τέτοιο βαθμό που στον έχοντα χαρακτήρα tutorial πρόλογο, πρέπει να ψόφησα καμιά τριανταριά φορές. Ω ναι. Το «καντήλι» που έπεσε δεν είχε προηγούμενο! Όχι ότι περνώντας στο πρώτο κεφάλαιο και προχωρώντας στη συνέχεια στο παιχνίδι, τα πράγματα έγιναν «piece of cake» που λέμε και στο χωριό μου.

Το The Witcher 2 εξακολούθησε να παραμένει «παλουκάκι» αφού δεν χρειάζονταν πάνω από 2-3 εχθροί για να με βάλουν κάτω και να μου «‘ξηγήσουν τον έρωτα» κατεβάζοντάς με σε δευτερόλεπτα. Τι κι αν ήλεγχα έναν παντοδύναμο Witcher; Οι φορές που αναγκάστηκα να καταφύγω στη λύση του κλεφτοπολέμου δεν ήταν και λίγες. Και όλα αυτά στο normal –ούτε που θέλω να φαντάζομαι τι θα γίνεται στο hard. Όποιος δε, έχει τα cojones να κάτσει να παίξει το παιχνίδι στο insane, πρώτον, είναι όντως insane και δεύτερον, να μου πει πόσο άντεξε και τι είδους καπέλο θέλει να του βγάλω. Πληροφοριακά, στο insane άπαξ και πεθάνετε, αποχαιρετίστε τον χαρακτήρα σας. Ο θάνατος είναι… θάνατος και guess what: ξεκινάτε καινούργιο παιχνίδι!

Ζοριστήκαμε Πετράκη;

Ανορθόδοξος ή έστω ασυνήθιστος τρόπος για να αρχίσει κανείς ένα review, ε; Κι όμως, φανταστείτε πόση εντύπωση μου έκανε και φυσικά πόσο πολύ με δυσκόλεψε το The Witcher 2 για να ξεκινήσω έτσι την παρουσίασή του. Παρότι πολλοί έσπευσαν να κατηγορήσουν τη CD Projekt Red για το θέμα αυτό, εγώ δεν θα κάνω το ίδιο. Καιρό είχα να παίξω ένα τόσο απαιτητικό παιχνίδι και μάλιστα από την πρώτη, κιόλας στιγμή του –αυτή την εποχή ας πούμε παίζω και το Dragon Age: Origins που στο hard είναι σαν περίπατος στον Εθνικό κήπο. Ναι, εκνευρίστηκα σε ουκ ολίγες περιπτώσεις, υπήρξαν σημεία που έπαιξα για –ναι, δεν είναι υπερβολή- δεκάδες φορές μέχρι να τα περάσω αλλά εν τέλει θα έλεγα πως αυτό περισσότερο αύξησε την ηθική ικανοποίηση που με πλημύριζε κάθε φορά που τα κατάφερνα παρά κατέστρεψε την όλη εμπειρία μου.

Στο The Witcher 2 λοιπόν, ελέγχετε τον Geralt of Rivia, έναν Witcher (κάτι ανάμεσα σε μάγο και μεταλλαγμένο, εκπαιδευμένο κατά τέτοιο τρόπο ώστε να σκοτώνει τέρατα εν ολίγοις) οποίος σε γενικές γραμμές είναι και πολύ γκαντέμης. Δεν φτάνει που πάσχει από αμνησία με αποτέλεσμα η μνήμη του να επανέρχεται σταδιακά, κατηγορείται ότι δολοφόνησε και τον βασιλιά! Με τα πολλά, ο Geralt καταφέρνει να «αποφυλακιστεί» και κάπως έτσι ξεκινά το κυνήγι του πραγματικού δολοφόνου σε μια προσπάθεια να καθαρίσει το όνομά του, μόνο που… τα υπόλοιπα επί της οθόνης σας! Το σενάριο του The Witcher 2 είναι συμπαθέστατο, ωστόσο αυτό που θα σας κερδίσει στο παιχνίδι είναι η πλοκή του. Το The Witcher 2, βλέπετε, είναι ένα πραγματικά ενήλικο RPG και δεν αναφέρομαι προφανώς στο PEGI rating του. Μπορεί να βασίζεται στο κλασσικό concept «βρες τον δολοφόνο, κυνήγησέ τον, αποκατάστησε την αλήθεια, πάρε το κορίτσι και φύγε», ωστόσο καταφέρνει μέσα σε αυτό να μπλέξει την πολιτική και τα παρελκόμενά της (διαφθορά, παρατάξεις, κοινωνικοί διαχωρισμοί, διπλωματία κ.α.) σε τέτοιο βαθμό που κάνει λοιπούς εκπροσώπους του είδους (Mass Effect, Dragon Age, Risen –καλά για Fable δεν το συζητάω) να δείχνουν κατάλληλοι για παιδιά προσχολικής ηλικίας.

Σε αυτό συμβάλλει τα μέγιστα και η προσωπικότητα του ίδιου του Geralt η οποία δεν σηκώνει κανενός είδους μανιχαϊστικές προσεγγίσεις. Στο The Witcher 2 δεν υπάρχει καλό και κακό, μαύρο και άσπρο, Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως σε καμία περίπτωση δεν θα αισθανθείτε «καλό» ή «κακό» παιδί (good cop και bad cop, ένα πράμα) έπειτα από κάποια επιλογή σας στο παιχνίδι κι αυτό διότι όλες παίζουν κάπου ενδιάμεσα. Αν για παράδειγμα απειλήσετε κάποιον αντί να του μιλήσετε πιο μαλακά ή τον χτυπήσετε, η όλη εξέλιξη του μεταξύ σας διαλόγου θα φανεί τόσο φυσιολογική, που στο φινάλε θα έχετε την πεποίθηση πως κάνατε αυτό που θα έπρεπε να κάνετε. Χώρια που ο Geralt είναι εκ φύσεως «σκοτεινός» και μυστήριος τύπος οπότε ένας λόγος παραπάνω να ξεφύγετε από την lawful good/chaotic evil προσέγγιση που επιβάλλουν τα περισσότερα RPG.