Whispered World, The

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 οπότε τα adventures έχασαν την μέχρι τότε κυρίαρχη θέση τους στον κόσμο των videogames, έχουν υποστεί δεκάδες μεταλλάξεις στην προσπάθεια να ακολουθήσουν τις εκάστοτε τεχνολογικές εξελίξεις. Σήμερα οι τάσεις όσον αφορά τόσο στο τεχνικό κομμάτι όσο και στο περιεχόμενό τους είναι περισσότερες από ποτέ. Από τελείως hardcore προσεγγίσεις μέχρι casual games. Αυτό έχει προκαλέσει σύγχυση μέχρι και στην ίδια την βιομηχανία των videogames (αρκεί να δείτε τι παιχνίδια συμπεριλαμβάνονται στην κατηγορία των «adventures» σε πολλά game review sites και ηλεκτρονικά καταστήματα για να καταλάβετε τι εννοώ). Καλή η ποικιλία, αλλά τα adventures θα πρέπει να βρουν την ταυτότητά τους αν θέλουν να διεκδικήσουν τις δάφνες του παρελθόντος και να καταξιωθούν ξανά ως είδος.

Προσωπικά έχω καιρό να δω adventure που να με ενθουσιάσει, είτε για το σενάριό του, είτε για τους γρίφους του, είτε για την ατμόσφαιρά του. Η κύρια πληγή των σύγχρονων εκπροσώπων του είδους είναι η εξέλιξη της δράσης τους. Το να δίνεις στον παίχτη ένα κάρο αντικείμενα και κάμποσες δεκάδες επιλογές χωρίς παράλληλα να αποσαφηνίζεις τον στόχο του, ούτε διασκεδαστικό είναι, ούτε έξυπνο. Είναι απλά εκνευριστικό. Σεναριακά δε, έχουμε πήξει στις πανέμορφες, γοητευτικές, αλλά και προβληματισμένες ηρωίδες που καλούνται να λύσουν το τρομερό μυστήριο ή να σώσουν τον κόσμο κ.λπ.

Ώσπου ήρθε το Whispered World…

Το Whispered World είναι το πνευματικό παιδί του γερμανού γραφίστα Marco Hüllen και παρότι κυκλοφόρησε το 2009 (στη Γερμανία), έχει γράψει ήδη σχεδόν επτά χρόνια ιστορίας! Ξεκίνησε ως διπλωματική εργασία του Hüllen, κατόπιν την ανάπτυξη και έκδοσή του ανέλαβε η Bad Brain Entertainment, η οποία όμως έκλεισε κατά τη διάρκεια της παραγωγής, αφήνοντας το project ορφανό. Το 2007 η επίσης γερμανική εταιρεία, Daedalic Entertainment, προσέγγισε τον Hüllen και το project ξεκίνησε από την αρχή. Το 2009 το παιχνίδι κυκλοφόρησε στη Γερμανία γνωρίζοντας τεράστια επιτυχία, φυσικό επακόλουθο της οποία ήταν η μετάφραση στα Αγγλικά και η ευρύτερη κυκλοφορία του. H Daedalic έχει επίσης κυκλοφορήσει το Edna & Harvey: The Breakout, ενώ στα σκαριά βρίσκεται το A New Beginning, το οποίο μάλιστα θα κυκλοφορήσει και για τα DS και Wii της Nintendo.

Το Whispered World εξελίσσεται στον πλανήτη Silentia. Πρόκειται για έναν κόσμο βγαλμένο σαν από παραμύθι. Τοποθεσίες με γραφικά ονόματα (π.χ. Autumn Forest), περίεργα πλάσματα διαφόρων ειδών και μεγεθών, ύπαρξη μαγείας και τα σχετικά. Και δυστυχώς η Silentia αντιμετωπίζει μία απροσδιόριστη απειλή -.κανείς δεν γνωρίζει τη φύση της, αλλά όλοι οι κάτοικοι νιώθουν τον επικείμενο χαμό. Ο μόνος που θα μπορούσε να σώσει τον κόσμο είναι ο Βασιλιάς, ο οποίος όμως είναι πολύ αδύναμος και έχει κλειδωθεί μέσα στο κάστρο του χωρίς να δίνει σημεία ζωής.

Εμείς αναλαμβάνουμε τον ρόλο του μικρού Sadwick, ενός κλόουν σε περιοδεύον τσίρκο μαζί με τον αδερφό του και τον παππού του. Ο Sadwick τελευταία βασανίζεται από φρικτούς εφιάλτες στους οποίους βλέπει την καταστροφή του κόσμου και… μία τεράστια άσπρη σφαίρα να φωνάζει το όνομά του. Πέραν πάσης αμφιβολίας, ο Sadwick είναι ο πιο απαισιόδοξος, μίζερος και γκρινιάρης ήρωας στην ιστορία των video games (θέλεις να πάμε ένα στοίχημα; Τι λέτε οι υπόλοιποι; - Χ.Κ.). Απεχθάνεται τη δουλειά του, μισεί τον αδερφό του και τον παππού του και η αυτοεκτίμησή του είναι απλά ανύπαρκτη. Ανεβάζει σε πραγματικά άλλο επίπεδο το παράδοξο του «θλιμμένου κλόουν». Στην αρχή αυτό είναι απλά ενοχλητικό. Ώσπου φτάνουμε στο σημείο που ο Sadwick συναντά τον αγγελιοφόρο του Βασιλιά και αναλαμβάνει να σώσει τον κόσμο. Εδώ έχουμε μία τεράστια αντίφαση. Ένας άνθρωπος που πάσχει από βαριά κατάθλιψη και δεν πιστεύει καθόλου στον εαυτό του δεν μπορεί ούτε να σηκωθεί από το κρεβάτι. Πολύ περισσότερο να επιλέξει να σώσει τον κόσμο μόνος του!

Αυτό ομολογώ ότι με ξένισε αρκετά. Μήπως όμως υπάρχει κάποιος λόγος που γίνεται όλο αυτό; Μήπως έχει να κάνει με την πραγματική φύση αυτής της απειλής; Μήπως όλες αυτές οι αντιφάσεις δικαιολογούνται εν τέλει; Αυτό θα σας αφήσω να το μάθετε μόνοι σας. Ο κόσμος της Silentia μπορεί να είναι πανέμορφος οπτικά, αλλά είναι αρκετά απλοϊκός. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι ουσιαστικά πρόκειται για τον κόσμο ενός παραμυθιού. Κατ’ επέκταση, η σεναριακή εξέλιξη του παιχνιδιού δεν με άγγιξε ιδιαίτερα. Οι χαρακτήρες του παιχνιδιού είναι τελείως στερεοτυπικοί. Ο επικριτικός αδερφός, ο συμπαθητικός, γραφικός παππούς, ο άπληστος εργοστασιάρχης, ο ανατριχιαστικός, επιβλητικός «κακός» με τον ηλίθιο βοηθό και η λίστα συνεχίζεται. Όλους τούς έχετε ξαναδεί χιλιάδες φορές σε διηγήματα και παιχνίδια. Άφησα για το τέλος τον Spot, την κάμπια (!) που σας ακολουθεί πιστά και που θα σας βοηθήσει να ξεπεράσετε αρκετά από τα εμπόδια που θα συναντήσετε στον δρόμο σας. Βέβαια μάλλον κακώς τον συμπεριλαμβάνω στους χαρακτήρες του παιχνιδιού, αφού ουσιαστικά ο Sadwick τον χρησιμοποιεί καθαρά ως αντικείμενο και η μεταξύ τους σχέση δεν αναπτύσσεται σχεδόν καθόλου στο παιχνίδι. Μόνη εξαίρεση σε αυτό είναι οι συνεχείς προσβολές που εκτοξεύει ο Sadwick στον Spot, οι οποίες όμως δεν φαίνεται να τον αποτρέπουν από το να τραβάει τα πάνδεινα για να σας βοηθήσει.