Warriors: Street Brawl, The

Πριν ξεκινήσω θα πρέπει να απολογηθώ. Το review είχα σκοπό να το γράψω εδώ και δύο-τρεις μέρες αλλά δεν τα κατάφερνα. Όχι, δεν φταίνε οι πολλές υποχρεώσεις που είχα (αφού δεν είχα έτσι κι αλλιώς) ούτε η καριέρα μου ως τερματοφύλακας στο 5x5 (που δεν υπάρχει) ούτε καν το PC μου που με τάραξε στις μπλε οθόνες (curse you, no brand dimms, curse you to hell!). Απλά δεν μπορούσα να παίξω το παιχνίδι περισσότερο απο πέντε λεπτά πριν ξεσπάσω και βάλω κάποιο άλλο. Για πρώτη φορά μετά απο αρκετά χρόνια ένιωσα τόση βαρεμάρα αλλά και τόση οργή ταυτόχρονα για ένα παιχνίδι. Δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που άλλαξα εκνευρισμένος παιχνίδι ή απλά έσβησα την κονσόλα γιατί κινδύνευε η ζωή της - και όλα αυτά με ένα beat 'em up, είδος που πραγματικά λατρεύω. Για να πω μάλιστα την αμαρτία μου, από την στιγμή που άκουσα ότι ο νέος τίτλος βασισμένος στην cult ταινία των 70s θα ήταν απλά ένα beat 'em up, όχι μόνο δεν με χάλασε, αλλά με έφτιαξε κιόλας! Σίγουρα το license δεν χρησιμεύει παρά για λόγους προώθησης (και ίσως για να εκμεταλλευτεί την επιτυχία που είχε η Rockstar πριν λίγα χρόνια με το δικό της παιχνίδι βασισμένο στο “The Warriors”) αλλά η κατηγορία του «ένας εναντίον όλων» πάντα ήταν και είναι η αγαπημένη μου και το είδος στο οποίο “επένδυα” όλα μου τα ψιλά σε κάθε λογής ουφάδικο . Όμως ο τίτλος της CTXM ίσως τελικά κατάφερε να μου αλλάξει γνώμη.

«Warriors» μόνο στο όνομα

Η ιστορία του παιχνιδιού είναι βασισμένη, έστω και σε μικρό βαθμό, στην ομώνυμη ταινία. Η συμμορία μας κατηγορείται για ένα φόνο που έστρεψε εναντίον μας όλες τις άλλες και τώρα πρέπει να διασχίσουμε την Νέα Υόρκη για να φτάσουμε στην βάση μας, στο Koney Island. Εμείς αναλαμβάνουμε τον ρόλο ενός μέλους των “The Warriors” και πρέπει μέσα απο επτά στάδια και δεκάδες τραμπούκους να φτάσουμε στην βάση μας. Αν και μεταξύ των σταδίων υπάρχουν cut scenes με στατικές εικόνες των χαρακτήρων μέσα απο τις οποίες εξελίσσεται η ιστορία, μην ξεγελιέστε πως υπάρχει και… ιστορία. Είναι απλά για να δικαιολογήσουν την χρήση του license στο οποίο βασίζεται το Street Brawl.

Warriors! Please, don't come out to play-i-ay!

Έτσι για να παραφράσω μια απο τις πιο διάσημες ατάκες της ταινίας. Το παιχνίδι αν και φαινομενικά έχει όλα τα συστατικά ενός καλού beat 'em up, κατορθώνει να μην είναι διασκεδαστικό. Τα πάντα φαίνεται να έγιναν λάθος, σαν να ρίξαμε τα αυγά μαζί με το τσόφλι τους στο τηγάνι, χωρίς λάδι, και μετά να έχουμε παράπονο ότι δεν μας βγήκε καλή η ομελέτα. Καταρχάς, ο χειρισμός δεν είναι τόσο άμεσος όσο θα τον θέλαμε, με αποτέλεσμα ο χαρακτήρας που επιλέγουμε να επιτίθεται και να αμύνεται με χρονοκαθυστέρηση - λες και βρίσκεται στον βυθό της θάλασσας! Αυτό σε συνδυασμό με την ενοχλητική ΑΙ του παιχνιδιού συμβάλλει στο να κάνει το Street Brawl ακόμα πιο εκνευριστικό.

Βλέπετε, με το που εμφανίζονται στην οθόνη οι εχθροί μας φροντίζουν να μας περικυκλώσουν. Όλα καλά όταν είναι μόνο ένας-δύο αλλά μόλις έρθουν περισσότεροι τότε το παιχνίδι αρχίζει και παίρνει την κατιούσα. Οι πάντες αρχίζουν να βαράνε συγχρόνως και εμείς μένουμε να πατάμε το block ανήμποροι μιας και ακόμα και αν καταφέρουμε να ρίξουμε καμιά δύο μπουνιές, είναι εγγυημένο ότι θα φάμε περισσότερες. Αν και υπάρχει επίθεση που ρίχνει αυτούς που μας περιτριγυρίζουν κάτω, αυτή κάνει ελάχιστη ζημιά οπότε μόλις σηκωθούν απο το έδαφος θα συνεχίσουν απο εκεί που έμειναν.