Sly Collection, The

Οφείλω να ομολογήσω πως το PS2 το «πήδηξα». Παρ’ ότι υπήρξα κάτοχος PlayStation, η επόμενη κονσόλα της Sony για κάποιον λόγο δεν είχε να μου «πει» κάτι κι έτσι πολύ απλά την προσπέρασα. Αυτό σημαίνει βέβαια ότι έχασα τίτλους-αριστουργήματα αλλά να ‘ναι καλά η Sony, η Ubisoft και οι λοιπές καλές και άγιες εταιρείες που τώρα τελευταία έχουν πήξει στα HD remakes. Ένα τέτοιο, HD remake, λοιπόν είναι και η The Sly Collection, μια συλλογή που αποτελείται από τους τρεις τίτλους με πρωταγωνιστή τον Sly Cooper, το ρακούν, συν τέσσερα mini-games για το Move.

Τρία σε ένα, νοικοκυρεμένα

Τα παιχνίδια που απαρτίζουν τη The Sly Collection είναι τα Sly Raccoon, Sly 2: Band of Thieves και Sly 3: Honor Among Thieves. Πρόκειται για τρεις υπερπλήρεις platform τίτλους με συνολικό gameplay που ξεπερνά τις 30 ώρες (εγώ κόντεψα, αν δεν έκανα καμιά «ομορφιά» στο μέτρημα, να φτάσω τις 40 :P) και ποιότητα που θα ζήλευαν πολλοί της τρέχουσας γενιάς. Αυτό που μου άρεσε ήταν ότι δεν μιλάμε για τρία παιχνίδια-φωτοτυπίες αλλά για μία ολοκληρωμένη σειρά, η πρόοδος που σημείωσε η οποία μάλιστα, επεισόδιο με το επεισόδιο, φαίνεται με… γυμνό μάτι.

Βασικός πρωταγωνιστής είναι ο Sly Cooper, ένα ρακούν-κλέφτης που μου θύμισε μια πιο μπαγαπόντικη εκδοχή του Arsene Loupin με το στυλάκι του George Clooney! Ε, ο Sly ζει σε έναν κόσμο όπου τα ζώα συμπεριφέρονται σαν κανονικοί άνθρωποι (βλ. Μίκυ Μάους κλπ) και… έχει τις σκοτούρες του, σκοτούρες που θα αναλάβετε να ζήσετε/λύσετε μέσα από τα τρία παιχνίδια της σειράς. Στο πλευρό του Sly βρίσκονται οι δύο φίλοι και συνεργάτες (ή μήπως συνεργοί;) του, ο Bentley, μια ιδιοφυία με τη μορφή geek χελώνας, και ο Murray, μακρινός συγγενής του ιπποπόταμου από τα Happy Hippo.

Το Sly Raccoon είναι ίσως το απλοϊκό απ’ όλα, κάτι λογικό αν αναλογιστούμε ότι πρόκειται για το παιχνίδι που «ανοίγει» τη σειρά. Προχωράτε επίπεδο-επίπεδο, μαζεύοντας νομίσματα και διάφορα άλλα collectables με στόχο να συλλέξετε όλες τις σελίδες από το Thievius Raccoonus, το βιβλίο με τα μυστικά της οικογενειακής τέχνης του Sly – πάππου προς πάππου. Όσο προχωράτε στο παιχνίδι εμπλουτίζετε το ρεπερτόριό σας με νέες κινήσεις ενώ πού και πού καλείστε να «κάνετε καλά» διάφορα «ουγκ» bosses.

Το Band of Thieves αλλάζει ελαφρώς στυλ και υιοθετεί ένα concept που βασίζεται σε αποστολές. Υπάρχει ένας κεντρικός χάρτης στον οποίο πηγαινοέρχεστε, αναλαμβάνοντας αποστολές από το «αρχηγείο» και παίζοντάς τες με το κατάλληλο ζώο της παρέας. Το platform στοιχείο είναι και εδώ έντονο πάντως καθώς ο Sly για άλλη μια φορά έχει στόχο (ίσως περισσότερο κι απ’ τον προκάτοχό του) να περάσει απαρατήρητος κι όχι να ξεπαστρέψει τους αντιπάλους του οι οποίοι όπως και να ‘χει είναι αρκετά πιο ισχυροί από τον ίδιο.

Το Honor Among Thieves εξελίσσεται με τη μορφή flash-back και στα μάτια μου είναι ο τίτλος με τη μεγαλύτερη διάρκεια αλλά και τον υψηλότερο βαθμό δυσκολίας απ’ τους τρεις. Ίσως να έφταιγε και το γεγονός ότι είχα ήδη «φάει στη μάπα» τα πρώτα δύο Sly, αλλά κάπου μετά τη μέση του Honor Among Thieves, ένιωσα να μπουχτίζω – σαν να παρακαλούσα να τελειώσει το άτιμο, ένα πράμα!